Web Analytics Made Easy - Statcounter

استان‌ها > آذربایجان شرقی - دیگر گذشت آن زمان که به بهانه ی توسعه، پاساژهای بی در و پیکر از هر نقطه‌ی شهر سر به فلک کشیده و بساز بندازهای دوره ی گذار، بدون توجه به عنصر "پیوست انسانی" برای جذب مشتری به لطایف الحیل متوسل شوند!

مهرداد خوشکار مقدم: دوره و زمانه عوض شده انگار و به لطف دنیای مجازی، چشم و گوش مردم باز شده دیگر! شهروندان از استانداردسازی مراکز تجاری اگر چیزی هم نشنیده باشند، محیط مراکزی تجاری مدرنی چون لاله پارک تبریز را دیده و رفتار محترمانه ی فروشندگانی که حق را همیشه به مشتری می دهند را هم با تمام وجود حس کرده اند.

بیشتر بخوانید: اخباری که در وبسایت منتشر نمی‌شوند!

اگر تا دیروز نوشیدن یک لیوان آب یا دمی استراحت در پاساژهای بی هویت دوره گذار غیرممکن می نمود، در مراکز تجاری عصر جدید حتی برای شیردادن مادران هم اتاقهای ویژه طراحی شده است!

با اینحال، "پیوست انسانی" گرچه مقوله ی فراموش شده ی پروژه های عمرانی در ایران معاصر بوده اما مردمان این سرزمین هرگز با ارزش های انسانی و نیازهای بشری بیگانه نبوده اند.

تبریز امروز در آستانه ی رویداد بزرگ 2018 دو فرهنگ سنتی بومی و مدرن غربی را در کنار خود می بیند و اتفاقا، در عین تفاوت های بسیار، شباهت های زیادی به هم دارند که تا دیروز فراموش شده بود!

بازار تبریز؛ نمونه ی توجه به ارزشهای انسانی در ساخت مراکز تجاری

در اینکه بسیاری از عناصر سنتی کارایی خود را از دست داده یا ماهیتشان دستخوش تغییرات بنیادین شده است جای هیچ شکی نیست اما بازار تبریز به عنوان یکی از قدیمی ترین مراکز داد و ستد جهان نه تنها کارکرد و ماهیت خود را از دست نداده بلکه همچنان درمعادلات اقتصادی شماغرب کشور یکه تازی می کند.

این بازار با داشتن حدود پنج هزار و 500 باب حجره، مغازه و فروشگاه، ۴۰ گونه شغل، ۳۵ سرا، ۲۵ باب تیمچه، ۳۰ باب مسجد، ۲۰ راسته و راسته‌بازار، ۱۱ دالان، ۵ باب حمام و ۱۲ باب مدرسه و زورخانه و ... به‌عنوان اصلی‌ترین مرکز داد و ستد تبریز و شمالغرب ایران شناخته می‌شود.

با این اوصاف اما نظم خاصی در اتصال بخش های تشکیل دهنده ی بازار تبریز به چشم می خورد و به گفته ی کارشناسان، همه ی این ساختار برای نیازهای روزمره ی شهروندان، از بازاریان و کسبه تا خریداران و مردم عادی کنار هم ردیف شده اند.

به گفته ی "مجید چتر روز" کارشناس بازار اداره کل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی آذربایجان شرقی، بازار تبریز نمونه ی کامل و زنده ی یک ساختار شهری برای رفع تمام نیازهای روزمره ی زندگی بشری است.

"یک بازاری وقتی صبح از خواب بیدار می شد معمولا برای ورزش صبحگاهی راهی زورخانه های بازار می شد؛ سپس برای حمام و احتمالا غسل های دینی، از حمام های موجود در چهارگوشه ی بازار استفاده می کرد و پس از آن هم برای نماز صبح راهی مساجد تاریخی این جموعه می شد که هرکدام داستانی برای خود دارند" چتر روز این ها را می گوید و می گوید: "پس از آن، کار در مغازه شروع می شد تا وقت نماز و ناهار و اندکی استراحت که حیاط های دلگشای بازار و غذاخوری های سنتی و قهوه خانه ها مکان هایی بود که بازاریان و مردم و شهروندان برای دمی استراحت بدان پناه می بردند".

علاوه بر کارشناسان میراث فرهنگی، امروزه جامعه شناسان و روانشناسان اجتماعی معتقدند بافت های قدیمی معماری ایرانی و طراحی شهری عصر قدیم با توجه به نیازهای انسانی شهروندان طراحی و ساخته شده؛ عنصری که در ساخت و سازهای امروزی مشاهده نمی شود.

به اعتقاد این عده، بازارهای قدیمی برای همین هم کارکرد و نقش خود را حفظ کرده اما پاساژهای تجاری معاصر، یکی پس از دیگری مغلوب تحولات اجتماعی و اقتصادی عصر جدید می شوند که نمونه اش در شهرهایی چون تبریز عینیت یافته است!

پاساژهای تجاری معاصر، بناهایی بدون هویت تاریخی و انسانی!

ایران معاصر در برهه ی دهه های 40 تا 70 دچار تغییرات شتاب‌زده و البته بدون هویتی شد که در پی آن، بافت های تاریخی به بهانه ی مدرنیزاسیون تخریب و به جای آن، ساختمان هایی گاه بی هویت و بی ریشه سر بلند کردند!

مرتضی کرمی، کارشناس برنامه ریزی شهری با اشاره به تحولات کهن شهر تبریز در دهه های یاد شده می گوید: متاسفانه این شهر نیز از تحولات چشم و گوش بسته در امان نماند و در سایه ی نبود نگاه ارزشی به میراث فرهنگی و آثار تاریخی، بسیاری از بناهای به جای مانده تخریب شد تا جای خود را به بناهایی بی هویت

از ایام قدیم همچون بخش هایی از بازار تبریز، دروازه های تاریخی درب گجیل و استانبول و ... به همراه بناهای تاریخی آن دوران یکی پس از دیگری با خاک یکسان شد تا خدای نکرده از غافله ی تمدن بشری باز نمانیم!

از پاساژهای دهه های 50 و 60 خیابان جمهوری تبریز که بگذریم، تخریب بخشی از بازار قدیمی این شهر به بهانه ی ساخت مجموعه هایی چون: شمس و مولانا و ... در دهه ی 70 اوج بی سلیقگی مدیران آن عصر در این خصوص به شمار می آید؛ به خصوص که تا سالها بعد هم بسیاری از واحدهای مجتمع های یاد شده بدلیل عدم استقبال مردم و اصناف، خالی مانده بود!

اوج بی توجهی به حقوق انسانی در ساخت و سازهای یاد شده وقتی نمایان می شود که در تعریف پروژه های یاد شده، "کسب ثروت" تنها عنصر مورد توجه سرمایه گذاران قرار داشته و کوچکترین توجهی به نیازهای روزمره شهروندان همچون استراحت، آرامش و آسایش، سرویس های بهداشتی و ... نشده بود.

لاله پارک تبریز؛ نگاه مدرن بازار به مشتری

اواخر دهه ی 80 را باید عصر بازتعریف پروژه های سرمایه گذاری تجاری در ایران و به ویژه تبریز دانست.

توسعه ی ارتباطات و نیز رفت و آمد به کشورهای دیگر، مفهومی جدید از مراکز تجاری و تفریحی را در ذهن سرمایه گذاران و شهروندان ایجاد کرد و گویا مردم را از خوابی طولانی بیدار نمود!

"مال" ها و "سیتی سنتر" ها و مجتمع های تجاری مدرن از مدینه و مکه گرفته تا دوبی و دوحه و حتی بیروت و استانبول توجه سلایق مردمان چشم و گوش بسته ی دیروز ایران را به خود جلب کرد!

اوایل دهه 90 بود که پروژه ی "لاله پارک" تبریز به عنوان نخستین پروژه از این نوع در شمالغرب ایران توسط یکی از سرمایه گذاران ایرانی الاصل ساکن در ترکیه بر همین اساس احداث شد.

مجموعه ای تجاری که با سرمایه گذاری هنگفت خود، ضمن ایجاد اشتغال، مفهومی جدید از توجه به ارزش های انسانی را ارائه کرد؛ از این رو هم طی این مدت کوتاه به یکی از برنهای موفق در تبریز و حتی ایران بدل شده است.

"ایوب دانشور" پژوهشگر مجتمع های تجاری معتقد است که مجموعه های جدیدی مانند لاله پارک، عنصر فراموش شده ی انسان را در احداث پروژه های مشابه احیا کرده است.

وی یادآور می شود: "استفاده از بهترین مبلمان ها برای استراحت شهروندان، سرویس های بهداشتی بسیار شیک و تمیز به همراه اتاق هایی برای شیر دادن مادران و حتی تعویض پوشاک کودکان مواردی است که تا دیروز به یک موضوع تخیلی شبیه می نمود".

به گفته وی، وقتی طراحان و نیز سرمایه گذاران حاضر می شوند از سودهای چندصد میلیونی گذشته و اماکنی برای استفاده های عمومی تعبیه کنند، نشانگر آن است که پیوست انسانی در این پروژه ها در اولویت بوده و هم از این رو نیز با استقبال مردم مواجه شده است.

لاله پارک تبریز به مانند تمام پروژه های مشابه خود در شهرهای توسعه یافته، از تمام امکانات برخوردار است. شما می توانید بدون دغدغه ی جای پارک وارد پارکینگ رایگان آن شوید؛ پارکینگی که برخلاف موارد مشابه، هرگز فضای مرده و تنگ و تاریک و گاهی ترسناک برای بانوان نیست! رفتار پرسنل و حتی فروشندگان محترمانه و کاملا "استاندارد" بوده و حتی مکان هایی برای استراحت شما تعبیه شده که می توانید بدون بیم از گیر این و آن، دمی بیاسایید. تا وقتی هم خریدتان تمام شود، کودک خود را به شهربازی سپرده و پس از اتمام کار هم خود را در طبقه ای که برای انواع غذاهای ایرانی و خارجی اختصاص یافته می یابید.

شهرت لاله پارک تبریز از این شهر و حتی استان و منطقه فراتر رفته است؛ نشان به آن نشان که حتی در عصر رکود اقتصادی امروز ایران نیز تورهای لاله پارک از شهرهای دیگر مسافران را برای این مجتمع همراهی می کنند.

"حسین جداری" مدیر عامل مجتمع تجاری لاله پارک و مدیر هتل کایا لاله پارک اما اعتقاد دارد احداث این مجموعه دستاوردهای فراتری برای تبریز و حتی ایران داشته است

وی با اشاره به عدم تمایل سرمایه گذاران بخش خصوصی و ایرانیان خارج از کشور برای حضور در پروژه های کلان می‌گوید: سرمایه گذاران مجتمع تجاری و هتل لاله در شرایطی وارد ایران شده و اقدام به شرمایه گذاری 400 میلیارد تومانی کرده اند که به دلیل فشارهای بین المللی و نیز موانع سیستم اداری کشور، کمتر کسی حاضر است به این ریسک دست زند.

جداری معتقد است که دستاوردهای لاله پارک را نه از زاویه ی یک پروژه تجاری، بلکه از جهات مختلف باید مورد بررسی قرار داد چرا که بسیاری از جنبه های مثبت این مجتمع مغفول مانده است.

وی با اشاره به اینکه برخی برآیندهای مجتمع تجاری و هتل کایا لاله پارک را می توان با اعداد و ارقام نشان داد ادامه می دهد ایجاد اشتغال مستقیم برای 1500 نفر، امکان دسترسی آسان به برند های موفق داخلی و خارجی ، کاهش میزان قاچاق کالاهای خارجی، ارتقای کیفی محصولات داخلی برای رقابت با اجناس مشابه خارجی و ... تنها به گوشه ای از آورده های این مجتمع به شمار می آید.

این وکیل پایه یک دادگستری که چهارمین سال مدیریت خود را در این مجموعه را تجربه می کند شفاف سازی اقتصادی را یکی از مهمترین دستاوردهای اقتصادی و حتی فرهنگی مجتمع لاله پارک دانسته و می گوید: تمام خرید و فروش های صورت گرفته در واحد های تجاری این مجوعه بصورت آنلاین و مکانیزه بوده و ضمن ارتباط مستقیم با سیستم دارایی منجر به نهادینه شدن فرهنگ شفاف سازی مالی و پرداخت مالیات شده؛ امری که در کمتر مجموعه ی تجاری کشور دیده میشود.

وی همچنین خاطرنشان می کند: با توجه به اینکه تمامی فروشگاه ها و واحد های تجاری فعال در مجموعه لاله پارک با استفاده از سیستم اجاره اداره می شود همه ی روابط اجاری بصورت واقعی و به صورت بروز و کاملاً شفاف به دارائی انعکاس یافته و مالیات متعلقه نیز مطابق مقررات کارسازی می گردد.

جداری در ادامه خاطر نشان می کند: بسیاری از دستاورد های این مجتمع را نمیتوان بصورت کمی ارزیابی کرد اما باز خوردهای کیفیت خدمات و نتایج آن را در استقبال گسترده مردم این منطقه و حتی شهر های دیگر مشاهده کرد.

وی، احترام به ارزش های والای انسانی در طراحی، ساخت و حتی رفتار پرسنل و فروشندگان و اصناف لاله پارک را از دیگر تحولات این بخش عنوان کرده، می افزاید: ما به عنوان یک مرکز تجاری، فعالیت های فرهنگی را نیز در اولیت قرار داده و در برگزاری رویدادهایی چون: برنامه های مذهبی، هنرهای نمایشی، اکسپوهای هنری، جشنواره های ورزشی و ... مشارکت گسترده ای داشته ایم.

***

با این اوصاف اما مجموعه ی لاله پارک و پروژه های مشابه در سراسر کشور از یک معضل بزرگ رنج می برند که به دلیل کوتاهی مسئولان و البته طراحان و معماران کشور، از نظر دور مانده است: ویژگی های معماری ایرانی-اسلامی!

پر واضح است که احیای احترام به ارزشهای انسانی در مجتمع های تجاری مدرن روندی قابل توجه است اما ادامه این جریان بدون بازتعریف معماری ایرانی-اسلامی و هماهنگی با تحولات اخیر، هویت فرهنگی جامعه را با چالش های اساسی مواجه خواهد کرد.

معضلی که به نظر می رسد در کنار وضع قوانین خاص، نیازمند همت معماران و طراحان شهری است که با کنار گذاشتن "کپی پیست" طرح های آماده غربی و خلاقیت خود را برای طراحی سبک جدیدی از معماری ایرانی-اسلامی امتحان کنند.

 

46

 

کلید واژه‌ها : استان آذربایجان شرقی - تبریز - بازار کالا و خدمات -

منبع: خبرآنلاین

درخواست حذف خبر:

«خبربان» یک خبرخوان هوشمند و خودکار است و این خبر را به‌طور اتوماتیک از وبسایت www.khabaronline.ir دریافت کرده‌است، لذا منبع این خبر، وبسایت «خبرآنلاین» بوده و سایت «خبربان» مسئولیتی در قبال محتوای آن ندارد. چنانچه درخواست حذف این خبر را دارید، کد ۱۵۵۶۳۴۹۷ را به همراه موضوع به شماره ۱۰۰۰۱۵۷۰ پیامک فرمایید. لطفاً در صورتی‌که در مورد این خبر، نظر یا سئوالی دارید، با منبع خبر (اینجا) ارتباط برقرار نمایید.

با استناد به ماده ۷۴ قانون تجارت الکترونیک مصوب ۱۳۸۲/۱۰/۱۷ مجلس شورای اسلامی و با عنایت به اینکه سایت «خبربان» مصداق بستر مبادلات الکترونیکی متنی، صوتی و تصویر است، مسئولیت نقض حقوق تصریح شده مولفان در قانون فوق از قبیل تکثیر، اجرا و توزیع و یا هر گونه محتوی خلاف قوانین کشور ایران بر عهده منبع خبر و کاربران است.

خبر بعدی:

جایگاه سرمایه انسانی در مستعد نمودن تجارت جهانی گاز برای ایران

دکتر امین عربی؛* واقعیت‌های مربوط به ذخایر گازی ایران، تصویری از صنعت گاز کشور ارایه می‌دهد، حاکی از اینکه ایران می‌تواند در ردیف برترین صادر کننده گازی جهان قرار داشته باشد. این تصویر به نحو گمراه کننده‌ای بر سایر مولفه‌های لازم برای بالا بردن سهم تجارت جهانی گاز سایه می‌افکند و مانع از دیدن سایر عناصر لازم برای افزایش این سهم می‌گردد.

برای بدست آوردن سهم قابل قبولی از تجارت جهانی گاز، لازم است تصویر کاملی از توانمندی این صنعت در مقایسه با توانمندی رقبا، وضعیت بازار جهانی گاز و برآوردی از قیمت‌های نسبی کالا‌های قابل تجارت و شرایط اقتصادی کشور‌های هدف، قوانین و مقررات مالی و بازرگانی آن کشور‌ها وجود داشته باشد. در این مقاله تلاش می‌شود بر اساس نظریه‌های تجارت بین الملل، وضعیت بازار جهانی گاز و جایگاه صنعت گاز کشور در این بازار، با تاکید بر سرمایه انسانی نمایی از سایر الزامات مورد نیاز، بررسی شود.

صنعت گاز به طور طبیعی به دلیل ماهیت زنجیره‌های اکتشاف، تولید، پالایش، انتقال و توزیع گاز یک صنعت سرمایه بر محسوب می‌شود. به عبارتی در این صنعت میزان سرمایه عامل اصلی محسوب می‌شود و در نتیجه نسبت سرمایه به نیروی انسانی در این صنعت نسبت به سایر صنایع و بخش‌های اقتصادی بیشتر است. براساس نظریه‌های اقتصاد بین الملل، بکارگیری تکنولوژی جهانی و فناوری‌های گسترده در زنجیره‌های مذکور، کارآیی سرمایه را به سطح بالایی ارتقا می‌دهد و این افزایش کارایی، امکانات تولید را افزایش و هزینه‌های تولید را کاهش می‌دهد و از سویی این دو عامل از مولفه‌های اصلی در تجارت جهانی محسوب می‌شوند.

کارایی سرمایه، برای کشور‌های در حال توسعه که با کمبود سرمایه و در تامین آن با چالش روبرو هستند، گام مهمی محسوب می‌شود. به عبارتی کارایی سرمایه نیاز به سرمایه را به خصوص در بلند مدت کاهش می‌دهد.

تولید گاز، مشابه تولید هر کالا یا خدمت دیگری از طریق ترکیبی از سرمایه انسانی و سرمایه فیزیکی صورت می‌گیرد. سرمایه انسانی ذخیره‌ای از دانش، تجربه و مهارت، است که کارایی سرمایه را برای تولید بهینه افزایش می‌دهد. تولید بهینه در اقتصاد عبارت است از بیشترین تولیدی که می‌توان از میزان مشخصی سرمایه و نیروی انسانی بدست آورد. در واقع دانشی که در رابطه با فناوری‌های جدید حاصل می‌شود یا دانشی که توان استقراض و به کارگیری تکنولوژی‌های جدید را دارد و تجربه‌های طراحی، مهندسی، نصب، راه اندازی، عملیات بهره برداری و نگهداری در یک افق بلند مدت، بهره وری سرمایه را افزایش می‌دهد. افزایش بهره وری سرمایه به این معنی است که برای تولید حجم معینی از گاز به سرمایه کمتری نیاز است. صنعت گاز در تمام فرآیند‌های خود از مجموعه طراحی تا عملیات بهره برداری و نگهداری به سرمایه گذاری کلان نیاز دارد و رصد بهره وری در تمام فرایند‌ها به تولید هدفمند کمک می‌کند.

اهمیت سرمایه انسانی از این جهت که می‌تواند فناوری‌های جدید را در خدمت تولید قرار دهد و کارایی سرمایه را افزایش دهد، در مقام تئوری و نظریه بر کسی پوشیده نیست، ولی در مقام عمل این مهم در چرخه مدیریتی به شدت در معرض آسیب جدی است. صنعت گاز، صنعت کاربری نیست به این معنی که این صنعت به نیروی انسانی زیادی نیاز ندارد، ولی نیروی انسانی که صاحب مهارت و تخصص بالایی باشد، نقش به سزایی در کارایی سرمایه و افزایش تولید ایفا می‌کند و جذب و بکارگیری نیروی انسانی با این ویژگی به افزایش امکانات برای تولید بیشتر می‌انجامد. برای نمونه در فرایند فیلتر کردن گاز برای جداسازی اجسام جامد و سخت مثل سنگ، به منظور جلوگیری از آسیب به تاسیسات و جداره لوله‌های انتقال گاز، از مرحله طراحی، مهندسی تا نصب و نگهداری و انتخاب جنس، نوع و مواد بکار رفته در فیلتر در کاهش هزینه‌ها بسیار موثر است. از سویی هر گونه نقص در موارد گفته شده هزینه‌های زیادی برای سیستم ایجاد می‌کند.

در تجارت هنوز هم نظریه مزیت نسبی یا هزینه فرصت تولید کالا در برنامه ریزی‌ها و سیاستگذاری‌ها کاربرد خود را از دست نداده. تجارت در صورتی منافع قابل قبولی برای جامعه به همراه دارد که هزینه تولید کالا‌های دارای مزیت صادراتی نسبت به سایر کالا‌های تولید داخل، کمتر باشد و در نتیجه قیمت کالا‌های صادراتی در بازار‌های جهانی نیز کمتر خواهد بود.

اهمیت نظریه فرصت‌های از دست رفته که بر کارایی نهاده‌های تولید تاکید دارد، ناظر بر این است که مشتریان جهانی گاز در برنامه‌های بلند مدتشان، خود را معطل و وابسته به تولید کنندگانی که گاز در آن کشور‌ها با هزینه بالا استخراج و تولید می‌شود، نمی‌کنند.

ممکن است قدرت انحصاری صنعت گاز در داخل بتواند گاز را با قیمت بالا به مصرف کنندگان داخلی تحمیل کند، ولی انحصار گاز در بازار جهانی به دلیل تنوع حامل‌های انرژی و به خصوص سرمایه گذاری‌های صورت گرفته در انرژی‌های تجدید پذیر و رقبای قدرتمند منطقه‌ای در تولید انرژی، قدرت انحصار را به سود بازار انحصار چند جانبه یا حتی بازار شبه رقابتی کاهش می‌دهد. در بازار گاز پیشرفت‌های تکنولوژی و استقراض فناوری، بهره وری عوامل تولید را افزایش می‌دهد. در شرایطی که گاز، سرمایه بالایی نیاز دارد و تامین آن برای کشور دشوار است، این قدرت تکنولوژی و فناوری است که می‌تواند کارایی و بهره وری سرمایه را افزایش دهد تا هم دشواری‌های تامین سرمایه، کاهش یابد و هم کاهش هزینه‌های تولید، راه را برای صادرات گاز و افزایش سهم گاز ایران در بازار جهانی باز نماید. این مهم باز از طریق مدیریت سرمایه‌های انسانی امکان پذیر است.

اکنون که نقش سرمایه انسانی در افزایش تولید گاز برای مصارف داخل و سهم تجارت جهانی پوشیده نیست به نظر می‌رسد، نیاز به فضای بهبود برای ساختار مدیریت منابع انسانی صنعت گاز ایران در سال‌های اخیر به روشنی احساس می‌شود.

شرکت گاز در مسیر رشد و توسعه خود از امکانات شرکت نفت برای جذب استعداد‌ها استفاده می‌کرد. مهمترین، علمی‌ترین و پر فایده‌ترین راه در جهت جذب نخبگان در گام اول از طریق امتیاز‌های نهفته در اولویت برتر انتخاب دانشگاه صنعت نفت برای جوانان با استعداد بود. دانشگاه صنعت نفت به دلیل پشتوانه فراهم بودن امکان جذب در صنایع نفت و گاز برای جوانان و سرمایه گذاری در این دانشگاه از چنان اعتباری در سطح داخلی و بین المللی برخوردار بود که به صورت سیستمی بهترین استعداد‌ها را جذب می‌کرد. این درحالی بود که سیستم جذب فرصت‌های مناسبی برای نخبگان سایر دانشگاه‌ها فراهم نموده بود که برترین‌های دانشگاه به راحتی می‌توانستند جذب صنعت گاز شوند. صنعت گاز و نفت این ذخیره ارزشمند را از طریق ناکارآمدی در برنامه ریزی‌های صورت گرفته از دست داد و دانشگاه صنعت نفت، اکنون جذابیتی برای نخبگان ندارد. این دانشگاه اکنون در فرآیند توسعه به کلی جایگاه خود را از دست داده و در مقایسه با همتایان خود در داخل و خارج از قافله رشد و توسعه عقب افتاده است.

فرایند استعداد یابی به روش‌های مذکور جای خود را به طیفی از روش‌های جدید داد که از یک سوی به جذب نیروی‌های ضعیف با سفارش‌های محلی و منطقه‌ای و تحت فشار‌های سیاسی و با هدف کسب حمایت برای افزایش طول دوران مدیریت مدیران ضعیف ختم می‌شود و سوی دیگر آن به نامه‌ها و سفارش‌های عالی‌ترین مقام وزارت نفت برای جذب افرادی در آستانه بازنشستگی از سایر وزارت خانه‌ها با هدف استفاده از مزایای صندوق بازنشستگی نفت گره خورده است. مجمع تحولاتی که انگیزه‌ها را کاهش می‌دهد و راه را برای ابتکارات نو سد می‌نماید.

ابزار‌هایی که طیف مذکور برای جذب نیروی انسانی استفاده می‌نمایند، قرارداد‌های گوناگونی تحت عناوین قرارداد‌های ارکان ثالث، قرارداد غیر مستقیم یا شرکت‌های مشاوره‌ای است و همه این‌ها منجر به جذب‌های غیر کارا می‌شود. این روش جدید توانسته سطوح مدیریتی را نیز به افرادی با توانمندی پایین اختصاص دهد و اگر به این نظریه قایل باشیم که مدیران ضعیف، افراد ضعیف‌تر را در حلقه مدیریتی و تصمیم گیری وارد می‌نمایند، صنعت گاز علاوه بر اینکه با چالش تامین سرمایه برای رفع نا ترازی گاز روبرو است، چالش بهره وری پایین سرمایه نیز این صنعت و اقتصاد کشور را با بحران‌های جدیدی در آینده روبرو می‌سازد.

برای اینکه اهمیت بکارگیری افراد با استعداد بالا و نقش آن‌ها در آینده صنعت گاز مشخص شود، می‌توان مدیریت‌های این صنعت را جداگانه مورد ارزیابی قرار داد. برای نمونه مدیریت برنامه ریزی صنعت گاز را در نظر می‌گیریم. در صورتی که انتخاب افراد در این مدیریت بر اساس مدل درست و جذب افراد با استعداد، صورت گیرد، تحلیل‌های دقیق و منطقی که افراد صاحب نظر از کارایی سرمایه‌های انسانی و فیزیکی، وضعیت تولید، برنامه‌های بلند مدت در تولید برای رفع نا ترازی گاز و برنامه‌هایی که منجر به کاهش هزینه‌های تولید می‌دهند و برنامه‌های واقع بینانه‌ای که برای کسب و افزایش سهم گاز کشور در بازار جهانی ارایه می‌شود، صنعت گاز را به صورت هدفمند به سوی استفاده از این ظرفیت پیش خواهد برد. از سوی دیگر در صورت انتخاب افراد تحت معیار‌های سیاسی، مدیریت برنامه ریزی به دستگاهی برای جمع آوری داده و اطلاعات بر اساس مدل‌های چهل سال پیش تبدیل می‌شود و هیچ تحلیلی از مدیریت کارا و برنامه‌های هدفمند برای سایر مدیریت‌ها تدوین نخواهد شد.

با این روند به نظر می‌رسد با وجود اینکه کشور، دارای ذخایر ارزشمندی است و تصویری خوش بینانه از استعداد افزایش سهم ایران در بازار جهانی گاز ارایه می‌دهد، ولی تا زمانی که راه برای ورود منابع انسانی با استعداد برای مدیریت‌های مختلف این صنعت باز نشود، نمی‌توان روی این بخش از کشور در توسعه و خلق پدیده‌های مثبت حساب باز کرد. پدیده مثبت به این معنی که رونقِ بخشِ انرژی می‌تواند به سایر بخش‌های اقتصادی رونق ببخشد. اینکه هزینه تولید هر متر مکعب گاز چه میزان است و کدام بخش‌ها و کدام مناطق در افزایش این هزینه‌ها موثر هستند یا به عبارتی دارای ناکارآمدی عوامل تولید هستند، موضوعی است که برای آینده انرژی کشور و صنعت گاز اهمیت حیاتی دارد.

*دانش آموخته اقتصاد بین الملل

دیگر خبرها

  • مراکز تجاری و پاساژهای سطح شهر مهاباد زیر ذره‌بین کنترل و نظارت ایمنی
  • 30 درصد ظرفیت پارکینگ‌های قزوین خالی است / مردم دوبله‌ پارک نکنند
  • درون معجزه ساخت تراشه مدرن / یکی از بزرگ‌ترین شاهکار‌های علمی بشر
  • جهانگردی مرکبات مازندران/ دست باغدار خالی است
  • شناسایی خانه‌های لوکس از ۱۰ هزار واحد مسکونی به ۱۲۰ هزار واحد رسید
  • تصویب ساخت ورزشگاه جدید در تبریز
  • بررسی حقوق بین‌الملل ورزشی و معرفی فرصت‌های تجاری ورزشی بین‌المللی در منطقه
  • تداوم پیوست‌های فرهنگی در بودجه ۱۴۰۳ شهرداری تبریز
  • وسایل توزین سنجش می‌شوند
  • جایگاه سرمایه انسانی در مستعد نمودن تجارت جهانی گاز برای ایران