خبرگزاری فارس: «وفیق ابراهیم»، تحلیلگر لبنانی امور منطقه می‌گویند ایران و روسیه موفق شدند یکجانبه گرایی آمریکا را در جهان را کنار بزنند.

وی با حضور در برنامه «حوار الساعه» شبکه «المیادین» گفت: ایران موفق به تشکیلات ائتلاف‌هایی در منطقه شده که یک نیروی کلیدی در قلب نفوذ آمریکایی بوده است؛ نقش تهران در منطقه به نقش آمریکا و اسرائیل ضربه زد و ایران علی‌رغم تمام تحریم‌ها کشوری قوی است.

ابراهیم ادامه داد: غرب در راستای تغییر نظام ایران کار می‌کند تا آن را به نظامی شبیه به دوران شاه برگرداند، اما وحدت اجتماعی در ایران هنگام بحران‌ها آشکار می‌شود. ایران با ائتلاف‌های منطقه‌ای و وحدت ملی، آمریکا را می‌ترساند و نبرد فقط با ایران نیست بلکه با کل منطقه است.

وی سپس تصریح کرد روسیه و چین با ایران ماندند، زیرا از این به بعد، نقش این دو کشور مهم خواهد بود.

ابراهیم به کشته شدن «جمال خاشقچی» روزنامه‌نگار منتقد سعودی در داخل کنسولگری این کشور در استانبول (در دوم اکتبر) نیز پرداخت و گفت: آمریکا تلاش می‌کند برای حفظ بقای آل‌سعود این بحران را جمع کند.

این تحلیلگر لبنانی افزود آمریکا می‌خواهد از مسأله خاشقچی سوءاستفاده کند و از آن برای گرفتن بیشترین مقدار پول از سعودی‌ها بهره ببرد.

ابراهیم درباره تحریم‌های آمریکا علیه ایران هم گفت: سیستم ائتلاف‌های مقاومت تحت تأثیر این تحریم‌ها قرار نخواهد گرفت.

وی در پرداخت به موضوع تشکیل دولت لبنان که پنج ماه به تعویق افتاده و گره اصلی کنونی آن «مخالفت سعد الحریری با مشارکت سنی‌های مستقل در دولت» است، اعلام کرد اگر دولت بدون حضور سنی‌های مستقل از جریان المستقبل تشکیل شود دیگر دولت لبنان نیست بلکه دولت محمد بن سلمان (ولیعهد عربستان سعودی) است.

ابراهیم در پایان صحبت‌های خود به طرح آمریکا برای تسویه مسأله فلسطین موسوم به «معامله قرن» اشاره کرد و گفت: این طرح نیاز به اجرای فلسطینی‌ها دارد و در حال حاضر هیچ گروه فلسطینی حاضر به امضای آن نیست.

منبع: فردا

خبر بعدی:

جهانی‌سازی،نسخه چهارم:شکل دادن به معماری جهانی در دوران چهارمین انقلاب صنعتی

بار دیگر با فرا رسیدن فصل اسکی، زمان آن رسید که گروهی از ثروتمندترین و قدرتمندترین چهره‌های اقتصاد و سیاست جهان راهی کوههای آلپ سوئیس شوند، البته نه برای اسکی، بلکه برای شرکت در نشست سالانه اجلاس «مجمع جهانی اقتصاد» یا همان نشست معروف داووس.

 

تفرجگاه زمستانی داووس، نزدیک به نیم قرن است که هر سال میزبان نشست با پرستیژی است که میهمانانش عموما با جت خصوصی و محافظ از راه می‌رسند تا برای مشکلات جهان راهی بیابند؛ گردهمایی چند هزار نفری نخبگان برای یافتن درمان دردهای «جهانی‌سازی».

 

«مجمع جهانی اقتصاد» که متولی برگزاری نسست سالانه داووس است، نهادی است غیردولتی که بیش از هر چیز به دلیل تاکیدش بر تجارت آزاد، همکاری‌های چندجانبه و لزوم قدرت گرفتن نهادهای بین‌المللی شهرتی جهانی یافته است. این نشست همیشه صحنه خودنمایی صدها کارشناس سازمان‌هایی مانند صندوق بین‌المللی پول، بانک جهانی و سازمان تجارت جهانی است؛ سازمان‌هایی که به عنوان بازوهای قدرتمند ایده‌های اقتصاد نولیبرالی در ابعاد جهانی خود را تثیبت کرده‌اند. به بیان دیگر نظریه‌پردازان محبوب نشست داووس اگر یک ایده را بیش از هر چیزی ارج بگذارند، آن ایده عمق بخشیدن به جهانی‌سازی است.

 

نشست سال ۲۰۱۹ از روز سه‌شنبه - ۲۲ ژانویه، دوم بهمن - آغاز می‌شود و چهار روز ادامه دارد. مثل هر سال این بار نیز، عنوانی جذاب که در عین حال کنجکاوی مخاطبان را تحریک ‌کند به عنوان موضوع سال انتخاب شده: «جهانی‌سازی، نسخه چهارم: شکل دادن به معماری جهانی در دوران چهارمین انقلاب صنعتی».

 

به رغم تبلیغات این نشست و اصرار برگزارکنندگان که این موضوع رکورد شرکت کنندگان را در سال ۲۰۱۹ خواهد شکست، آنچه پای داووس امسال را قبل از هر چیز به رسانه‌ها باز کرد، فهرست شرکت‌کنندگان و سخنرانانش نبود. برعکس، این‌بار پیش از آغاز نشست، آنها که شرکت نمی‌کنند خبرساز شدند.

 

آخرین کسانی که با تصمیم دونالد ترامپ، رئیس‌جمهوری آمریکا در نشست داووس شرکت نخواهند کرد، هیات آمریکا و در راس آنها، مایک پومپئو وزیر خارجه و استیون منوچین وزیر دارایی این کشور است. خود دونالد ترامپ پیشتر اعلام کرده بود که در داووس حاضر نخواهد شد. به جز او، از امانوئل مکرون، رئیس‌جمهوری فرانسه و ترزا می نخست وزیر بریتانیا هم خبری نخواهد بود. در واقع از میان رهبران مهم اروپایی، آنگلا مرکل، صدراعظم آلمان تنها کسی است که نامش در میان شرکت‌کنندگان دیده می‌شود.

 

مهم‌تر از کسانی که شرکت نمی‌کنند، دلایل پشت پرده این غیبت‌هاست که همزمانی‌شان با نشست داووس به یک دهن‌کجی نمادین و معنادار به این نشست با سابقه تبدیل شده است.

 

در آمریکا، دونالد ترامپ سفر هیات این کشور را به دلیل تعطیلی دولت لغو کرده است. بسته بودن دولت آمریکا به یک رکورد تاریخی رسیده و بر اساس بیانیه کاخ سفید، در حال حاضر ۸۰۰ هزار نفر از کارکنان دولت آمریکا حقوق نمی‌گیرند. به همین دلیل کاخ سفید می‌گوید اصلا کارمند کافی در اختیار دولت نیست تا بتواند دو تن از وزرایش را بفرستد سوئیس تا درباره چالش‌های پیش روی جهان حرف بزنند.

 

داووس و دیوار مکزیک

اما مسئله تعطیلی دولت آمریکا چه ربطی به نشست داووس و دستور کار این اجلاس دارد؟ البته که ارتباط مستقیمی وجود ندارد اما بحران دولت آمریکا نتیجه پافشاری دونالد ترامپ برای ساخت دیواری در مرزهای جنوبی این کشور است. این دیوار معروف - یکی از وعده‌های جنجالی ترامپ در دوران تبلیغات انتخاباتی - نمود عینی سیاستی است که منتقدین رئیس‌جمهور آمریکا، آن را «خارجی‌ستیز و ضد مهاجرت» توصیف می‌کنند.

 

این «خارجی‌ستیزی» هم‌مسیر با سیاست محوری «اول آمریکا» و تبلیغات سنگین ترامپی‌های واشنگتن درباره «ملی‌گرایی اقتصادی»، همه تیرهایی هستند که یکی بعد از دیگری به قلب آرمان‌های داووس شلیک می‌شوند؛ بویژه اینکه در نهایت همه این شعارها و سخنرانی‌های پر سر و صدا نتایج عملی قابل توجهی نیز داشتند و آمریکا و چین وارد یک «جنگ تجاری» شدند. ترامپ و همفکرانش، پیمان‌های تجاری مهمی مانند نفتا (پیمان تجارت آزاد میان آمریکا، مکزیک و کانادا) را نیز به چالش کشیده‌اند و سرنوشت پیمان پیشنهادی تجارت آزاد میان آمریکا و اتحادیه اروپا (TTIP) همچنان مبهم است.

 

داووس و مشغله های کاری ماکرون با جلیقه زردها

اما برای هواداران جهانی‌سازی یا همان‌ها که منتقدینشان به طعنه «نخبگان جهانی‌گرا (گلوبالیست)» می‌خوانند، کابوس ترامپ تنها مشکل نیست. در میان غایبین نشست سال ۲۰۱۹، امانوئل مکرون، رئیس‌جمهوری فرانسه نیز سفر از پیش برنامه‌ریزی شده‌اش را به داووس به دلیل «مشغله کاری» لغو کرد. البته در بیانیه‌ای که کاخ الیزه درباره این موضوع منتشر کرد آمده بود که رئیس‌جمهور به دلیل کارهای دیگر «از جمله شرکت در یک مناظره درباره جلیقه زردها» در داووس شرکت نمی‌کند. انگار یکی بخواهد انگشت بکند توی زخم باز «گلوبالیست‌‌های داووس.»

 

آمدن نام «جلیقه زردها» در بیانیه کاخ الیزه، یادآوری اعتراض‌هایی است که در دو ماه پایانی سال گذشته میلادی در فرانسه شروع شد و تا امروز ادامه داشته. این اعتراض‌ها از همان ابتدا، واکنشی چندلایه بودند به سیاست‌هایی که برخی‌ مستقیم و برخی‌ غیرمستقیم محصول جهانی‌سازی توصیف می‌شوند. افزایش مالیات بر سوخت (با اهداف محیط زیستی) و اصلاحات اقتصادی دولت فرانسه از جمله دلایل اولیه این اعتراض‌ها بودند؛ اصلاحاتی که به گفته مکرون با هدف افزایش توان رقابت فرانسه در بازارهای جهانی باید اجرا می‌شدند.

 

داووس و بزرگ ترین بحران بریتانیا بعد از جنگ دوم

و سرآخر، ترزا می، نخست‌وزیر بریتانیا هم تصمیم گرفت تا قید داووس ۲۰۱۹ را بزند؛ تنها کسی که در میان غایبین کمتر کسی انتظار داشت اساسا این روزها کشورش را ترک کند. خانم می در حال حاضر شاید با جدی‌ترین بحران سیاسی بریتانیا بعد از جنگ جهانی دوم روبه‌رو است و در تلاش است تا برای معمای خروج کشورش از اتحادیه اروپا، پاسخی پیدا کند.

 

روز پنج‌شنبه، اندکی بعد از آنکه ترزا می در هفته‌ای پرتلاطم با بن‌بست سیاسی «برگزیت» روبه‌رو شد، یکی از سخنگویان دفترش اعلام کرد که او در داووس امسال شرکت نمی‌کند. «برگزیت» یا خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا یکی از نقاط اوج برای کسانی است که عموما با تمایلات پوپولیستی راست‌گرایانه با جهانی‌سازی مخالفند. آنها در واقع با «برگزیت» موفق شدند یکی از موفق‌ترین پروژه‌های همگرایی بین‌المللی در جهان را با بحرانی خطرناک روبه‌رو کنند.

در کنار موج سهمگین دشمنی با جهانی‌سازی از دیدگاه راست‌ پوپولیستی که به طور مشخص در ریاست جمهوری دونالد ترامپ و برگزیت به اوج رسیده، چشم‌انداز ناامیدکننده اقتصاد جهانی در سال ۲۰۱۹ نیز یکی دیگر از خبرهایی است که با مذاق داووس‌نشینان خوش نمی‌آید و عموما ایده‌هایشان را با چالش روبه‌رو می‌کند. داووس نماد رشد اقتصاد سرمایه‌داری از راه افزایش داد و ستد و مصرف بیشتر است؛ ایده‌هایی که اصولا از انگیزه‌های بنیادین کلاوس شوآب اقتصاد‌دان آلمانی برای راه‌اندازی این نشست در دهه ۷۰ میلادی بود.

 

علاوه بر چشم‌انداز تیره و تار اقتصاد جهانی در سال ۲۰۱۹، چپ‌گرایان منتقد برخی سیاست‌های ناشی از جهانی‌سازی - چهره‌هایی مانند برنی سندرز در آمریکا یا جرمی کوربین در بریتانیا - نیز می‌گویند که نخبگان جهانی‌گرا از بحران مالی سال ۲۰۰۸ درس نگرفتند و هیچ کدام از ایرادهایی که به آن بحران انجامید از ساختار اقتصاد جهانی حذف نشده؛ بماند که گامی برای کم کردن نابرابری برداشته نشده و در بر همان پاشنه می‌چرخد که ۱۰ سال پیش می‌چرخید.

 

کاخ‌های داووس فرو می ریزد؟

اما این مجموعه چندوجهی بحران‌هایی که هر کدامشان، سنگی است به پای جهانی‌سازی تبلیغ شده در«داووس»، موجب نشده تا برگزارکنندگان این نشست سالانه از تک و تا بیفتند. اتفاقا حالا که گویی کاخ آرزوهای «داووس» در بیرون از سالن‌های برپایی این نشست در حال فروریختن است، برگزارکنندگان این نشست معتقدند که وجودشان از هر زمان دیگری لازم‌تر است.

 

از بحران‌های اقتصاد جهانی، تا تخریب محیط زیست، شکاف فزاینده بین ابرثروتمندان و باقی دنیا، فقر، جنگ تجاری، اوج‌گیری پوپولیسم و ملی‌گرایی رادیکال، همه از نگاه برگزار کنندگان این نشست، مشکلاتی هستند که باید برایشان راه‌ حل یافت. در تبلیغات مجمع جهانی اقتصاد، یکی از راه‌ها برای یافتن راه‌حل، همچنان جمع شدن سالانه در کوهستان آلپ در داووس سوئیس است؛ برای رسیدن به «نسخه چهارم جهانی‌سازی».

 

نسخه چهارم جهانی‌سازی چیست؟

 

نسخه چهارم جهانی‌سازی یا ۴.۰ Globalization از اصطلاحاتی است که کلاوس شوآب، بنیانگذار نشست داووس خود شخصا ابداع کرده. این واژگان البته پیشتر توسط توماس فریدمن، روزنامه‌نگار مطرح روزنامه نیویورک تایمز باب شد که در کتاب «جهان مسطح است»، روند جهانی‌سازی را به سه مرحله تقسیم کرده بود.

 

آقای فریدمن در آن کتاب که در سال ۲۰۰۵ منتشر شد، نوشت که از نظر او، در نخستین نسخه جهانی‌سازی، ویژگی اصلی نقش محوری دولت‌ها در پیشبرد جهانی‌سازی بوده، اما در نسخه دوم، با توسعه و قدرت گرفتن شرکت‌های عظیم چند ملیتی، ابتکار عمل به دست این شرکت‌ها افتاده و دیگر دولت‌ها به تنهایی، بازیگر اصلی جهانی‌سازی نبودند.

 

او در نهایت نوشت که در ابتدای قرن ۲۱، بشر با نسخه سوم جهانی‌سازی روبه‌رو است که در آن ابزارهایی مانند کامپیوتر، نرم‌افزارهایی مانند ویندوز که کار با کامپیوتر را تسهیل کرد و شرکتهایی چون دل که کامپیوتر ارزان ساخت، «جهان مسطح» شکل گرفته است؛ جایی که زنجیره جهانی تولید به وجود آمده و همگرایی در هم‌تنیده اقتصاد جهانی از هر زمان دیگری بیشتر شده است.

 

«نسخه چهارم جهانی‌سازی» در واقع عنوان ابتکاری کلاوس شوآب برای دنیای سال ۲۰۱۹ است که در آن، جهانی‌سازی با بحران‌های عمیقی مانند برگزیت، محبوبیت ملی‌گرایی اقتصادی و پوپولیسم و چهره‌هایی مانند دونالد ترامپ روبه‌رو است.

 

کلاوس شوآب معتقد است که شرکتهای بزرگ، نخبگان و سازمان‌های بین‌المللی موثر، باید جهانی‌سازی جدیدی تعریف کنند که در آن راه‌حل همه این بحران‌ها وجود داشته باشد و دوگانه‌هایی مانند همه‌جانبه‌گرایی در برابر دوجانبه‌گرایی، تجارت آزاد در برابر حمایت‌گرایی، پیشرفت تکنولوژی در برابر از دست رفتن مشاغل، مهاجرت در برابر حمایت از شهروندان، و رشد اقتصادی در برابر کاهش اختلاف طبقاتی، از بین بروند.

 

به بیان دیگر، «نسخه چهارم جهانی سازی» که در نشست پیش‌روی داووس در سال ۲۰۱۹ به بحث گذاشته خواهد شد، واکنش این نشست است به همان بحران‌هایی که ایده‌های داووس را به چالش کشیده و پاسخ‌های احتمالی که شرکت‌کنندگان خواهند یافت، شالوده اصلی آن خواهند بود.

یکه‎تازی خودروسازان در فشار به مردم| سایپا شبانه قیمت خودروها را دوباره افزایش داد!+لیست قیمت‌های جدید

واشنگتن‌پست: ایرانیان از خودنمایی بچه‌پولدارها‌ و نوکیسه‌ها در شرایط‌ فشار اقتصادی عصبانی‌اند

تعطیلی مدارس یکشنبه ۳۰ دی ۹۷

کلیدواژه: تحلیلگر عرب ایران و روسیه یکجانبه گرایی آمریکا

منبع این خبر، وبسایت www.fardanews.com است و سایت «خبربان» مسئولیتی در قبال محتوای آن ندارد. چنانچه این خبر را شایسته تذکر می‌دانید، خواهشمند است کد ۲۱۴۴۳۵۶۱ را به همراه موضوع به آدرس info@porsyar.com ارسال فرمایید.
با عنایت به اینکه سایت «خبربان» مصداق بستر مبادلات الکترونیکی متنی، صوتی و تصویر است، مسئولیت نقض حقوق تصریح شده مولفان در قانون فوق از قبیل تکثیر، اجرا و توزیع و یا هر گونه محتوی خلاف قوانین کشور ایران بر عهده منبع مطلب و کاربران است.

دیگر خبرها

  • نشست بیروت؛ آیینه بحران در اتحادیه عرب
  • برهانی: نشست ورشو، آخرین شانس نتانیاهو و سران عرب است
  • تحلیلگر عراقی: نشست ورشو محکوم به شکست است
  • تحلیلگر صهیونیست: قطعات پازل ضد ایرانی ترامپ چیده نخواهد شد
  • عرب ویکلی: تلاش آمریکا برای اتحاد ضدایرانی اعراب
  • هویت قومی پامیری، ملی‌گرایی تاجیک و مساله بدخشانِ تاجیکستان
  • نشست اتحادیه عرب در بیروت بی اهمیت و از پیش شکست خورده است
  • ورود ناو آمریکا به دریای سیاه؛ روسیه نظارت می‌کند
  • هانی‌زاده: اتحادیه عرب آماده پذیرش نقش محوری سوریه است
  • ابراهیم تاتلیس عزادار شد + عکس
  • ترویج تجمل‌گرایی در جامعه منجر به افزایش حس بدبینی در بین مردم کم برخوردار می‌شود
  • وقتی «حاج ابراهیم» لِی لِی می‌کرد
  • راهپیمایی‌های بازگشت متوقف نخواهد شد/ اعتراف تحلیلگر صهیونیست به بدعهدی تل‌آویو
  • «فروپاشی» به اسم «پیشرفت»
  • قدرت نمایی ایران و روسیه در منطقه/ بحران سوریه تهران و مسکو را بهم نزدیک می‌کند؟
  • غربگرایان چگونه شوروی را نابود کردند؟
  • عزم مشترک تهران- مسکو برای ارتقای روابط اقتصادی- تجاری
  • «فروپاشی» به اسم «پیشرفت»/ غربگرایان چگونه شوروی را نابود کردند؟
  • آینده تمدنی اسلام در دستان کدام کشور است؛ ایران، عربستان، ترکیه و یا مالزی؟