به گزارش خبرنگار مهر به نقل از رویترز، دو منبع آگاه از درون اوپک خبر دادند که اعضای این گروه امروز به توافق اولیه‌ای برای کاهش تولید نفت خود دست یافته‌اند اما قبل از این که در مورد میزان دقیق حجم کاهش تولید تصمیم بگیرند، منتظر می‌مانند تا نظر سنگین‌وزن غیر اوپکی، روسیه، را هم در این مورد بشنوند.

وزیر انرژی روسیه، الکساندر نواک، که از وین دوباره به خانه بازگشته بود تا در سنپترزبورگ با ولادیمیر پوتین دیدار کند.

نواک روز جمعه به پایتخت اتریش باز می‌گردد تا با اعضای اوپک در مورد میزان کاهش تولید، توافق کند.

وزیر انرژی عربستان سعودی، خالد الفالح، به خبرنگاران گفته بود: ما امیدواریم فردا (جمعه) تا پایان روز به نتیجه برسیم... ما باید کشورهای غیر اوپک را هم در تصمیم خود همراه کنیم.

او ادامه داد: اگر همه نخواهند به یک اندازه مشارکت داشته باشند، ما منتظر می‌مانیم تا آنها هم متمایل شوند.

فالح همچنین گفت: همه گزینه‌ها روی میز است و اوپک ممکن است نتواند به توافق برسند. میزان کاهش احتمالی اوپک در محدوده ۰.۵ تا ۱.۵ میلیون بشکه در روز قرار دارد و ۱ میلیون بشکه در روز برای ما قابل‌قبول است.

اوپک دیدار پشت درهای بسته خود را امروز حدود ساعت ۱۴:۳۰ به وقت تهران آغاز کرده است و با گذشت ۳ ساعت همچنان ادامه دارد.

نواک روز پنج‌شنبه، گفت که کاهش تولید نفت برای روسیه از سایر کشورهای تولیدکننده دیگر سخت‌تر است، چراکه آب‌وهوای سردی دارد.

کد خبر 4478020

منبع: مهر

خبر بعدی:

تعهدات توافقنامه پاریس، هم‌راستا با اهداف داخلی

تهران- ایرنا- مهم‌ترین نکاتی که در توافقنامه پاریس باید به آن توجه کرد این است که اولا، هیچ الزام و تعهدی برای کشورهای امضا‌کننده در خصوص کاهش تولید گازهای گلخانه‌ای وجود ندارد بلکه تعهدات به صورت داوطلبانه از سوی کشورها صورت می‌گیرد. ثانیا مسوولیت کاهش تولید گازهای گلخانه‌ای در کشورهای در حال توسعه، به صورت مشارکتی است.

معاهده پاریس یکی از مهم‌ترین توافقنامه‌ها برای کنترل تغییرات آب و هوایی به واسطه کاهش تولید گازهای گلخانه‌ای توسط کشورها است. هدف این توافقنامه همان‌طور که در بند دومش آمده است؛ ارتقای اجرای چارچوب سازمان ملل در زمینه تغییرات اقلیمی از طریق حفظ افزایش میانگین دمای جهانی پایین‌تر از دو درجه سانتیگراد و تلاش برای جلوگیری از افزایش 1.5 درجه‌ای دما نسبت به دوران پیش‌صنعتی به منظور کاهش خطرات و عوارض ناشی از تغییرات اقلیمی و... است.

هرچند که این توافقنامه اولین از نوع حفاظت از محیط زیست و گرمایش نیست و کنوانسیون چارچوب تغییر آب و هوای سازمان ملل در سال 1992 قدم بزرگی در پرداختن به مساله گرمایش جهان برداشت و با مصوب کردن توافقنامه کیوتو با هدف کاهش گازهای گلخانه‌ای، توجهات را به بحث‌های محیط زیستی و البته اقتصادی معطوف کرد اما امضای توافقنامه پاریس توسط 195 کشور جهان که در دسامبر 2015 به توافق عمومی رسید، به نظر می‌رسید تا حدی توانست به رویای بلندپروازانه کنترل و کاهش تولید گازهای گلخانه‌ای و کربن‌دی‌اکسید توسط کشورهای توسعه‌یافته که در سال‌های اخیر، روند افزایشی داشته، جامه عمل بپوشاند اما با توجه به تعلل دو ساله در تصویب این توافقنامه در کشور همچنین بازگشت تحریم‌ها، ساز مخالفان پیوستن به این توافقنامه، هر روز کوک‌تر می‌شود.

آنها معتقدند تا زمانی که ایران در تحریم است عملا نمی‌تواند از فناوری و تکنولوژی به روز بهره برد. همچنین‌ معاهده‌های محیط زیستی مانع از تولید و صادرات نفت و فرآورده‌های آن می‌شود. این در حالی است که توافقات اولیه نشان می‌دهد تا زمان وجود تحریم‌ها ایران عملا الزامی به انجام تعهدات خود ندارد. همچنین بسیاری از کارشناسان معتقدند نوع و میزان تعهدات ایران به توافق پاریس چندان دور از دسترس نیست و این تعهدات عملا می‌تواند بسترهای ورود انرژی‌های تجدیدپذیر به کشور را فراهم کند و در عین حال میزان آلودگی‌های زیست‌محیطی را کاهش دهد. به نظر می‌رسد مخالفان تازه توافقنامه پاریس در ایران از جنس همان دلواپسی‌هایی که نه تنها از منظر کارشناسی و منابع ملی بلکه صرف مخالفت با دولت هستند. ادامه همان سناریویی که نمی‌خواهند ایران به هیچ یک از توافقنامه‌ها و ارتباطات بین‌المللی بپیوندد.

** الزامات توافقنامه پاریس
توافقنامه پاریس در آذر سال 1394 و با امضای 195 کشور جهان نهایی شد. این توافقنامه به دنبال کنترل و کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای در جهان است و بر اساس آن، میزان افزایش گرمایش زمین تا سال 2050 میلادی باید زیر 2 درجه باقی بماند. توافقنامه پاریس در سال 1395 اجرایی شد و بسیاری از کشورها از جمله ایران آن را امضا کردند. محمد جواد ظریف‌، وزیر امور خارجه با امضای این توافقنامه، رغبت ایران برای پیوستن به کنوانسیون‌های بین‌المللی محیط زیستی را نشان داد. ناگفته نماند که ایران در آن سال پذیرفت که انتشار گازهای گلخانه‌ای خود را 4 درصد بدون شرط و 8 درصد مشروط به برداشته شدن تحریم‌ها کاهش دهد.

از 195 کشور امضا‌کننده، در 105 کشور این توافقنامه، به تصویب و به مرحله اجرایی شدن، رسیده است. این توافق دارای اصولی است که یکی از مهم‌ترین آن لزوم تصویب توافقنامه در مجالس کشورهای عضو است.

مهم‌ترین نکاتی که در توافقنامه پاریس باید به آن توجه کرد این است که اولا، هیچ الزام و تعهدی برای کشورهای امضا‌کننده در خصوص کاهش تولید گازهای گلخانه‌ای وجود ندارد بلکه تعهدات به صورت داوطلبانه از سوی کشورها صورت می‌گیرد. ثانیا مسوولیت کاهش تولید گازهای گلخانه‌ای در کشورهای در حال توسعه، به صورت مشارکتی است؛ حال آنکه این مسوولیت برای کشورهای توسعه‌یافته به دلیل داشتن تکنولوژی به‌روزتر، تعهد است. ثالثا بر اساس اهداف مشارکت ملی معین، ایران با در نظر گرفتن پتانسیل و توان داخلی و با توجه به برنامه‌های توسعه‌ای خویش، میزان انتشار گازهای گلخانه‌ای کشور را 4 درصد کمتر از سطح انتشار فعلی پایین می‌آورد و در صورت رفع کامل تحریم‌ها و کمک‌های مالی و فنی، این مشارکت به 12 درصد قابل افزایش است. در واقع این توافقنامه به عنوان انگیزه‌ و نیروی محرک برای حذف سرمایه‌گذاری در حوزه سوخت‌های فسیلی به شمار می‌رود که در تلاش است کشورها را به سمت ارتقای دانش فنی و اقتصادی برای استفاده بهینه محیط زیست سوق دهد.

**تصویب توافقنامه، همچنان بی‌نتیجه
روند تصویب این معاهده در ایران پر فراز و نشیب بوده و البته تا به امروز نیز نتیجه‌ای در بر نداشته است. چند روز قبل از ارایه این برنامه به مجلس در سال 95، دولت حسن روحانی در نشستی به تاریخ 16 آبان ماه، «ابعاد اقتصادی مشارکت ایران در برنامه جهانی کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای» را مورد بررسی قرار داد و تاکید کرد که مشارکت ایران در برنامه جهانی کاهش گازهای گلخانه‌ای هم‌راستا با هدف‌گذاری‌های داخلی در این زمینه است و «منافع بسیاری» برای کشور به همراه دارد. مجلس شورای اسلامی در بیست و سوم آبان‌ماه لایحه توافقنامه پاریس را با 149 رای موافق، 6 رای مخالف و 8 رای ممتنع از مجموع 206 نماینده حاضر تصویب کرد. بعد از آن این لایحه برای بررسی و اجرایی شدن به شورای نگهبان ارسال شد. در دی‌ماه سال 1395 شورای نگهبان با بیان اینکه لایحه مذکور در بخش‌هایی با اصول اقتصاد مقاومتی و اسناد بالادستی، مغایراتی دارد، این لایحه را برای بررسی بیشتر به مجلس شورای اسلامی عودت داد. با این اقدام شورای نگهبان، موجی از مخالفت‌ها برای نپیوستن به این لایحه در کشور شکل گرفت و از آن جایی که مخالفان از انواع و اقسام قدرت‌های رسانه‌ای برخوردارند، بدون توجه به امکاناتی که این توافقنامه برای کشور ایجاد می‌کند، به نظر می‌رسد با هر حضور ایران در معاهده‌های بین‌المللی مخالف هستند.

عقیده مخالفان بر این است که غرب در طول دهه‌های اخیر با بهره‌گیری از سوخت‌های فسیلی و آلوده کردن محیط زیست توانسته است به درجات توسعه‌یافتگی بالایی دست یابد و با ایجاد معاهده‌های زیست‌محیطی سعی در مسدود کردن زمینه‌های دستیابی به اقتصاد و صنعت پیشرفته‌تر برای کشورهای در حال توسعه است. اگر ایران به توافقنامه پاریس بپیوندد، فرصت‌های بیشتری را برای دسترسی به اقتصاد پیشرفته‌تر از دست می‌دهد. اگر این توافقنامه تصویب شود، میزان تولید گازهای گلخانه‌ای حتی با وجود تحریم‌ها باید 4 درصد کاهش یابد. آیا این باعث عقب‌ماندگی ایران از توسعه اقتصادی می‌شود؟

اما نکته‌ای که باید گفت در این است که سطح بالاتر توسعه‌یافتگی همواره با چالش‌هایی همراه است. در حال حاضر به دلیل نداشتن تکنولوژی به روز و فناوری پیشرفته، کشور با انواع مخاطرات زیست‌محیطی همراه است و اگر با «اجبار» به سمت تکنولوژی‌های تجدیدپذیر و به‌روز نرود، چه بسا در سال‌های آتی میزان مخاطرات زیست‌محیطی که کشور با آنها دست به گریبان می‌شود، بیشتر می‌شود؛ البته در آن زمان، حمید چیت‌چیان، وزیر وقت نیرو اعلام کرد که پیوستن به توافق پاریس بسیار ارزشمند است و حتی یک بند از این توافقنامه برخلاف منافع ملی ایران نیست. چیت‌چیان با تاکید بر این موضوع که در توافقنامه پاریس هیچ الزام و اجباری بر دوش دولت‌ها نیست و هر کشور بنا به ظرفیت خود به صورت داوطلبانه کار انجام می‌دهد، منتقدینی که بر طبل کاهش توسعه اقتصادی ایران می‌زنند را ناآشنا به متن این توافقنامه دانست. حتی معصومه ابتکار، رییس وقت سازمان محیط زیست نیز در دفاع از پیوستن ایران به این توافقنامه گفته بود: در حال حاضر اقتصاد و محیط زیست ایران گریبانگیر الگوی نادرست مصرف انرژی است و سرانه مصرف انرژی در ایران 9 برابر اروپا است. عوارض این مصرف انرژی، آلودگی هوا است. ابتکار پیوستن به این توافقنامه را راهی برای جلوگیری از خشکسالی و از بین رفتن تالاب‌ها و اکوسیستم‌ها می‌دانست.

نامه جداگانه وزرای نفت و امور خارجه به روحانی برای تسریع پیوستن ایران به این توافقنامه در آبان امسال نیز یکی دیگر از نشانه‌های اهمیت پیوستن ایران به توافقنامه‌های بین‌المللی است. بنا به گفته ظریف عدم تصویب این توافقنامه در داخل با وجود امضای آن، می‌تواند موجبات باز شدن پرونده‌ای علیه ایران در شورای عالی امنیت ملی در شرایط فعلی باشد؛ نکته‌ای که مخالفان نه تنها به آن توجهی ندارند، بلکه وجهه کشور در این گونه مجامع نیز گویا برای‌شان مطرح نیست. نامه زنگنه به رییس‌جمهور در حمایت از تصویب این توافقنامه نیز گویای اهمیت آن است. زنگنه معتقد است از آن‌جایی که همه کشورهای عضو اوپک به توافق پاریس پیوسته‌اند، عدم الحاق رسمی ایران به این توافق تنها موجب این می‌شود که فرصت استفاده از مزایای توافق و تاثیرگذاری بر تعدیل برنامه محدودیت در تقاضای جهانی نفت و گاز را از دست بدهد.

نکته دیگری که از جانب مخالفان مطرح می‌شود، حجم گازهای گلخانه‌ای تولیدی توسط ایران است. این گروه معتقدند که این توافقنامه بخشی از استعمارگری غرب است و ایران کشوری صنعتی و تولیدکننده اصلی گازهای گلخانه‌ای نیست و لازم نیست به توافقنامه‌های کاهش گازهای گلخانه‌ای بپیوندد. این صحبت‌ها در حالی است که طبق صحبت‌های علی اصغر رجبی، رییس مرکز ملی هوا و تغییر اقلیم‌، ایران جزو 15 کشور تولید‌کننده گازهای گلخانه‌ای در جهان است که عمده آن به دلیل نداشتن تکنولوژی و عدم بهینه‌سازی نیروگاه‌های قدیمی است. در این خصوص مسعود تجریشی، معاون سازمان محیط زیست با اشاره به نسبت شدت مصرف انرژی و انتشار گازهای گلخانه‌ای در کشور گفت: میزان شدت انرژی در ایران بسیار بالا است، ٨، ٨ برابر ژاپن، ٤، ٧ برابر ترکیه، ٣ برابر امارات، ٢ برابر اندونزی و ١، ٨ برابر عربستان. این مهم‌ترین دلیل افزایش گازهای گلخانه‌ای و آلودگی هوا در کشور است. تجریشی معتقد است به دلیل ارزان بودن انرژی و نامناسب بودن تکنولوژی، علاوه بر مصرف بالای انرژی در کشور شاهد آلودگی‌های پایدار و شدیدی نیز خواهیم بود. تجریشی درباره الحاق به توافقنامه پاریس نیز گفت: زمانی که وارد برجام شدیم منافع ملی خود را دیدیم؛ برای توافقنامه پاریس هم باید منافع حقوقی و ملی خود را ببینیم، توجه نکردن به این توافقنامه منافع ملی ما را تامین نمی‌کند بنابراین باید با یک اجماع کلی، مسوولان را نسبت به پیوستن به آن متقاعد کنیم.

** فرصت‌ها، یکی پس از دیگری سوخت می‌شود
از روزی که رییس‌جمهور امریکا اعلام کرد، توافقنامه پاریس برای این کشور هزینه‌بر است و به این بهانه از آن خارج شد، هجمه‌های فراوانی علیه سیاست‌های محیط زیستی به امریکا روانه شد؛ به گونه‌ای که بسیاری اعلام خروج امریکا که سهم 59 درصدی در تولید گازهای گلخانه‌ای در جهان دارد، باعث برهم خوردن تعادل‌های زیست‌محیطی و اقتصادی این کشور و شرکای تجاری‌اش می‌دانند. ایران می‌تواند با استفاده از این فرصت از خود چهره متفاوت‌تری نسبت به زمان تحریم‌ها بسازد و در جهت ارتقای جایگاه خود در مجامع بین‌المللی برآید.

هرچقدر استفاده از سوخت‌های فسیلی با محدودیت همراه شود، برای افزایش انگیزه‌های عدم استفاده از وسایل نقلیه شخصی، می‌توان انگیزه‌های استفاده از حمل و نقل عمومی و فرصت بهره‌وری و ارتقای آن را افزایش داد. نکته مهم دیگر، استفاده از توان و پتانسیل فنی و مالی است که به واسطه الحاق به این توافقنامه برای کشور ایجاد می‌شود. در سایه انتقال دانش فنی تحت کنوانسیون‌های بین‌المللی، می‌توان راحت‌تر و به دور از شرط و شروط دانش فنی لازم برای کاهش آلاینده‌ها را به کشور وارد کرد.

استفاده پایدار و در زمان طولانی‌تر از منابع انرژی و حفظ آن برای نسل‌های آتی همچنین استفاده از انرژی‌های تجدیدپذیر، از دیگر مزایای پیوستن به این توافقنامه است.

منبع: روزنامه اعتماد، 1397311.27
گروه اطلاع رسانی**2002**

افزایش نجومی قیمت خودروهای داخلی | مسئولان دقیقاً چه می‌کنند؟

بازی تندروهای ایران در زمین ترامپ و پیامک‌باران مصلحت نظام| اگر برجام نبود و اگر FATF نباشد

غلامحسین مطهری ‌اصل کیست؟ +عکس

کلیدواژه: اوپک روسیه نفت

منبع این خبر، وبسایت www.mehrnews.com است و سایت «خبربان» مسئولیتی در قبال محتوای آن ندارد. چنانچه این خبر را شایسته تذکر می‌دانید، خواهشمند است کد ۲۱۸۴۱۴۴۷ را به همراه موضوع به آدرس info@porsyar.com ارسال فرمایید.
با عنایت به اینکه سایت «خبربان» مصداق بستر مبادلات الکترونیکی متنی، صوتی و تصویر است، مسئولیت نقض حقوق تصریح شده مولفان در قانون فوق از قبیل تکثیر، اجرا و توزیع و یا هر گونه محتوی خلاف قوانین کشور ایران بر عهده منبع مطلب و کاربران است.

دیگر خبرها

  • رسانه ملی برای پخش «تولیدات فرهنگی پلیس» هزینه های گزافی طلب می کند
  • چرا اوپک نگران تحریم آقای رییس نیست؟!
  • مردم قید «خرید» را زدند!
  • راهکار‌های اشتغالزایی در دوره رکود /  نرخ مشارکت اقتصادی ایران نصف کشورهای پیشرو + جدول
  • تلاش روسیه برای توافق با آمریکا در رابطه با کاهش تسلیحات استراتژیک
  • کمبود ماده اولیه؛ مشکل کارخانه های چرم سازی
  • تولید نفت اوپک کاهش یافت
  • تولید اوپک ۷۹۷ هزار بشکه کاهش یافت
  • تولید اوپک در ماه ژانویه ۷۹۷ هزار بشکه کاهش یافت
  • فرشی که اقتصاد آذربایجان را به عرش می‌برد
  • رییس اوپک تحریم شد/ توصیه هند برای دور زدن تحریم‌های آمریکا
  • رییس اوپک تحریم شد
  • شیفت انتظارات در بازار نفت
  • طلای سیاه برای فتح قله سه ماهه قیمت خیز برداشت
  • تولیدات استان سمنان زیر تیغ واردات/آدرس اشتباه برای تحقق شعار سال
  • تولیدات نفت غیر اوپکی‌ ها کاهش تولیدات اوپک را جبران می‌کند
  • نفت باز هم سر درد گرفت
  • با توافق اوپک جلوی نفت ۲۵ دلاری را گرفتیم
  • تولید نفت را مهار نمی‌شد، قیمت نفت به ۲۵ دلار سقوط می‌کرد