تهران- ایرناپلاس- پس از پایان تحصیلات در ینگه دنیا به کشورش برمی‌گردد تا کسب‌وکار خانوادگی را ادامه دهد. امروز هر چند معتقد است تاوان این را پس می‌دهد که خواسته تولیدکننده باشد، اما دلش روشن است تا مشعلی را که به دست دارد، به جوان‌‎ترها بسپارد.

بعد از نداشتن استراتژی اقتصادی و صنعتی، رویکرد‌های نادرست در حوزه سرمایه‌گذاری و سیاست‌گذاری، ‌نهادینه نشدن فرهنگ استفاده از تولیدات داخلی در حوزه ماشین‌آلات در کشور، سهم مهمی در به وجود آوردن مشکلات حوزه تولید داشته است.

بنگاه‌ها و کارگاه‌های کوچک صنعتی می‌توانند بستر مناسبی برای فعالیت جوانان باشند تا خلاقیت و نوآوری خود را در این حوزه محک بزنند. متأسفانه برخی از کارگاه‌های کوچک به دست فراموشی سپرده شده‌اند و این بستری برای شرکت‌های خارجی شده تا جای آن‌ها را بگیرند. شرکت‌هایی که تولیداتشان گاهی از کیفیت کافی برخوردار نیست.

از مزیت کارگاه‌های کوچک می‌توان به نیاز آن‌‌ها به سرمایه‌گذاری اندک اشاره کرد. خبرنگار ایرناپلاس برای تهیه گزارشی در این رابطه نزد صاحب یکی از بنگاه‌های تولید ماشین‌های صنعتی رفته است. ساخت دستگاه قیرپاش و درزگیر و همچنین مخزن‌سازی برای کامیون‌ها از جمله فعالیت‌هایی است که در این کارگاه انجام می‌شده است.

عباس توانگر در سال 1338 در تهران متولد شد و در رشته کامپیوتر گرایش نرم‌افزار از آمریکا فارغ‌التحصیل شد. وی بعد از اتمام تحصیلات دانشگاهی، در سال 1365 به ایران برمی‌گردد. پدرش از 50 سال قبل کار مخزن‌سازی را شروع کرده و او به این شغل خانوادگی علاقه پیدا می‌کند. عباس و دو برادرش در آن کارگاه مشغول به کار می‌شوند. تانکرسازی را به چند بخش تقسیم می‌کنند و کار تولید مخزن، اتاق‌سازی و نصب پمپ‌های سیستم ماشین‌های آتش‌نشانی را انجام می‌دهند.

بعد از فوت پدرشان، برادر بزرگش صنعت مخزن‌سازی خودروهای آتش‌نشانی را به گرمسار سمنان می‌برد. در زمانی که تانکرسازی به او به ارث می‌رسد، یک سری از تجهیزات و فرآیندها را به‌روزرسانی می‌کند. می‌گوید که با تمام مشقات و مشکلات توانستیم ماشین‌های لجن‌کش را که فضولات انسانی و حیوانی جمع‌آوری می‌کند به تولید برسانیم. به‌طور جدی می‌توان گفت دستگاه‌هایی را ساخته‌ایم که در ایران منحصربه‌فرد است. در حقیقت کارگاه ما بنیان‌گذار ساخت ماشین‌های لجن‌کش و قیرپاش‌های جدید بود که مزیت‌های خاص خود را داشت. توانگر می‌گوید که این کار یک نوع مهندسی معکوس بوده است. او خود را عاشق می‌داند و معتقد است هنوز خیلی در صنعت ماشین‌سازی و ساخت چنین دستگاه‌هایی عقب مانده‌ایم.

توانگر در مورد مزیت‌ قیرپاش‌های ساخت کارگاه خود در مقایسه با قیرپاش‌های قدیمی می‌گوید: دستگاه قیرپاش و مخازن ذخیره که ما ساختیم، از قیر برای درزگیری آسفالت استفاده نمی‌کند، بلکه از یک نوع «پلیمر» یا همان چسب استفاده می‌کند که درون مخزن ریخته می‌شود و توسط روغن تا دمای 300 درجه سانتی‌گراد می‌رسد. این پلیمر در مقایسه با قیر باصرفه‌تر است و ماندگاری بیشتری هم دارد. این در حالی است که با افزایش دما، مقاومت و کیفیت قیر به‌شدت پایین می‌آید. از دیگر مزیت‌های این چسب، مسدود نشدن سوپاپ قیرپاش برخلاف شیوه قبلی است.

این صنعت‌گر درباره نمونه خارجی دستگاهی که تولید کرده، می‌گوید: برای استفاده از نمونه خارجی آن باید ماشین مخصوص خودش را خریداری کرد. این در حالی است که نمونه‌ای که ما ساختیم می‌تواند بر هر خودرویی نصب شود. ساخت دستگاه قیرپاش مربوط به سال 1385 است و در مدت 6 ماه آن را بومی‌سازی کردم و اکثر قطعات دستگاه و کار ریخته‌گری آن را خودم انجام داده‌ام.

**کیفیت را فدای کمیت می‌کنند

وی درباره سازمان‌هایی که تا کنون این دستگاه‌های تولید کارگاه وی را خریداری کرده‌اند اظهار می‌کند: تعداد محدودی توسط شهرداری قم و کاشان خریداری شد. همچنین برای چند شرکت مانند فولاد مبارکه اصفهان و شرکت کشت و صنعت نیشکر هفت‌تپه کار کرده‌ایم. مسئله این است که در کشور به این کار ما اعتماد نشده و در نتیجه، سرمایه‌گذاری لازم در این زمینه نیز صورت نگرفت. به‌نظرم در این زمینه کیفیت مد نظر نیست و کمیت از اهمیت بیشتری برخوردار است.

توانگر درباره موانعی که برای خرید مواد اولیه وجود دارد، می‌گوید: آهن در کار ما کاربرد زیادی دارد. سال گذشته برای هر کیلوگرم آهن، 1700 تومان هزینه می‌کردیم، در حالی که اکنون با قیمت 5700 تومان باید این مقدار آهن را خرید. این کار هزینه‌های تولید و در نتیجه، قیمت تمام شده محصول را افزایش داده است.

**تاوان یک انتخاب

این صنعت‌گر با بیان اینکه 30 نفر در کارگاه او مشغول به کار بوده‌اند، می‌گوید: به دلیل شرایط موجود، ناچار به اخراج آن‌ها شدیم و تنها لباس‌های کار آن‌ها به یادگار مانده است. من به علت اینکه انتخاب کردم تولیدکننده باشم، از زندگی خیلی عقب افتادم. در حال حاضر کارگاهم شبیه یک سمساری است.

وی درباره بازدهی کار تولید در حوزه صنعت می‌گوید: می‌توان 25 درصد کار نیروی انسانی را هدررفت کار حساب کرد، به‌ویژه اینکه برخی از کارگران ایرانی به دلیل نداشتن فرهنگ صنعتی در کار خود، دلسوز نیستند.

**نیم قرن فعالیت و بن‌بست تحریم‌ها

توانگر فعالیت کارگاه خود را تا سال 1393 مطلوب ارزیابی می‌کند و می‌گوید: تحریم‌ها، عملی نشدن قرارداد با یکی از شرکت‌های داخلی که در جنوب کشور فعالیت می‌کند و همچنین سنگ‌اندازی یکی از گروه‌های صنعتی در صادر کردن مجوز کامیون با کاربری لجن‌کش، همگی دست به دست هم داد و عملاً سبب تعطیلی کارگاه شد و به‌تدریج فروش تولیدات کارگاه به صفر رسید.

**شمشیرم را انداخته‌ام

از بس دست و پا زده‌ام، شمشیر خود را انداخته‌ام. باید نیروی تازه‌نفس و نخبه وارد میدان شود. لازم است دولت هم حمایت کند تا بتوان دوباره شروع کرد. امیدوار بودم و هستم که چند جوان فعال این کار را انجام دهند و من مشعل را برای ادامه این حرفه تحویل آن‌ها بدهم، ولی متأسفانه با شرایط موجود امکان چنین شروعی به‌نوعی غیرممکن شده است.

برای ساخت یک ماشین در این شرایط، باید 24 میلیون تومان مواد اولیه خریداری کنم که در نهایت با پول کارگران قیمت آن 30 میلیون تومان تمام می‌شود. در این صورت من با چه قیمتی این ماشین را بفروشم که خریدار تقاضا داشته باشد؟

لازم است دولت به‎‌گونه‌ای برای جوانان شغل فراهم کند که کارشان تنها برای یک مقطع نباشد. یکی از جاهای مناسب که می‌توانند روی آن حساب کنند، همین کارخانه‌ها و کارگاه‌های صنعتی کوچک است و دولت باید حمایت از این صنف را مد نظر قرار دهد.

در حال قدم‌زنی در محوطه کارگاه بودیم که توانگر به یک دستگاه اشاره کرده و می‌گوید: این دستگاه بخارشوی قطعات ماشین‌آلات سنگین پالایشگاه گاز و قطعات بزرگ صنعتی است و برای تمیزکاری به کار می‌رود. من این دستگاه را در سال 1390 ساختم. در اکثر نمایشگاه‌ها شرکت کردم، اما متأسفانه از نمونه خارجی آن استقبال شد. این دستگاه با سرعت زیاد و دمای 120 درجه سانتی‌گراد بخار آب را به سطوح می‌زند و باعث تمیز شدن قطعات بزرگ می‌شود.

همچنین انواع قطعات قیرپاش، درجه نشان‌دهنده داخل منبع و کوره گرم‌کننده قیر، پمپ‌های خلأ و موتور ماشین لجن‌کش را تولید کرده‌ام.

**بی‌ثباتی قیمت ارز بر کار ما هم اثر گذاشته

توانگر روزگاری دستگاه‌های ساخت کارگاهش را به کشورهای افغانستان، عراق، ازبکستان، تاجیکستان و پاکستان صادرات می‌کرده، اما اکنون آن روزها به خاطرات پیوسته‌اند.

درباره کارش می‌گوید: به علت ثبات نداشتن قیمت ارز، شرکت‌های خارجی در حوزه سرمایه‌گذاری وارد نمی‌شوند و این مسئله کار را دشوار کرده است. سودهای بالا و جریمه‌های سنگین تسهیلات بانکی نیز از جمله مواردی است که فعالیت در این عرصه را سخت کرده است.

از وی می‌پرسم که برادر شما هنوز ساخت مخزن آتش‌نشانی را انجام می‌دهد؟ که پاسخ می‌دهد متأسفانه برادرم ورشکست شده و کارگاهش تعطیل شده است.

**سرمایه‌ای که گذاشته شد...

وی یکی از مشکلات فعالیت تولیدی در کشور را مربوط به این می‌داند که بسیاری از افراد فکرشان در خلاقیت نیست، بلکه معطوف به سیر کردن شکمشان است و می‌گوید که متأسفانه اکنون در این زمینه با بحران روبه‌رو هستیم.

در نهایت از این صنعت‌گر می‌پرسم سرمایه‌ای که شما برای این کار گذاشتید چه بود؟ و او پاسخ می‌دهد: تمام عمرم را... .

گزارش از فرشاد محمدی

**اداره کل اخبار چندرسانه‌ای**ایرناپلاس**

منبع: ایرنا

خبر بعدی:

روایتی از دوئل با غول‌های نفتی در پارس جنوبی

درحالی یکی پس از دیگری فازهای گازی پارس جنوبی توسط مقامات ارشد دولت به بهره برداری می رسند که توسعه این فازها با همت پیمانکاران داخلی و در شرایط تحریم به نتیجه رسیده است.

به گزارش مشرق، میدان گازی پارس جنوبی با داشتن ۴۱ درصد از کل ذخایر گاز طبیعی ایران و ۸ درصد از ذخایر گاز طبیعی دنیا، یکی از مهم‌ترین میادین گازی جهان به شمار می رود. برداشت از این میدان گازی که بین ایران و قطر مشترک است به دلیل حضور شرکت های بزرگ خارجی در آن سوی مرزها اهمیت بیشتری برای ایران دارد.

از طرف دیگر تقاضای نزدیک به ۹۰۰ میلیون مترمکعبی گاز در کشور چه در بخش خانگی و تجاری و چه در بخش صنعتی و نیروگاهی باعث شده تا پارس جنوبی مهم‌ترین منبع تأمین امنیت عرضه گاز طبیعی در ایران باشد.

بیشتر بخوانید:

خبر را سانسور کنید! رنگ و بوی «ما می‌توانیم» دارد عکس / مراسم افتتاح فازهای جدید پارس جنوبی

اخیراً و پس از بهره‌برداری از ۴ فاز ۱۳، ۲۲،۲۳ و ۲۴، ایران در تولید روزانه گاز از این میدان مشترک به صورت رسمی از قطر جلو افتاد؛ اما اگر نگاهی به روند توسعه این میدان گازی بیندازیم این نکته حائز اهمیت است که قطر تولید از میدان گازی پارس جنوبی را در سال ۱۹۹۱ آغاز کرد اما ایران ۱۰ سال بعد به یاد توسعه این میدان مشترک گازی افتاد.

* ایران همسایه غول‌های نفتی جهان در پارس جنوبی

بخش قطری میدان مشترک پارس جنوبی با نام "گنبد شمالی" شناخته می‌شود. قطر تمامی نیاز داخلی و صادراتی گاز خود را از "گنبد شمالی" تأمین می‌کند. طبق برآوردهای صورت‌گرفته میزان ذخایر گازی بخش قطری این میدان مشترک، ۳۶ تریلیون مترمکعب است که IEA میزان قابل استحصال گاز در بخش قطری را حدود ۲۶ تریلیون مترمکعب تخمین زده است.

با وجود این، مخزن گازی پارس جنوبی بین دو کشور مشترک است و قسمت عمیق‌تر آن در بخش قطری قرار دارد و ساختار این مخزن نشان می‌دهد که شیب آن به‌سمت قطر است و هرچه قطر برداشت بیشتری داشته باشد، سیر حرکت منابع گازی و میعانات به‌سمت قطر بیشتر می‌شود. علاوه بر این، مساحت بخش قطری میدان پارس جنوبی دو برابر مساحت بخش ایرانی آن است و این مساله نیز به برداشت بیشتر قطر و اجرای پروژه‌های توسعه در بخش قطری میدان کمک شایانی می‌کند.

قطر با دادن سهم حداکثری از میدان به غول‌های نفتی آمریکایی و اروپایی، توسعه "گنبد شمالی" را از سال ۱۹۹۱ آغاز کرده اما ایران توسعه "پارس جنوبی" را از سال ۲۰۰۱ آغاز کرده است. یعنی در شروع به کار ۱۰ سال از قطر عقب مانده‌ایم. در فاصله سال‌های ۱۹۹۱ تا ۲۰۰۱، قطر حدود ۲۱۰ میلیارد مترمکعب گاز از این میدان استخراج کرد که به‌ارزش آن زمان، حدود ۶۰ میلیارد دلار برای قطر درآمد به‌دنبال داشته است.

قطر پروژه‌های متعددی در میدان گنبد شمالی تعریف کرده و اکنون با ۱۶ فاز تولیدی به‌میزان حدود ۶۰۰ میلیون مترمکعب در روز از بخش قطری میدان مشترک پارس جنوبی برداشت گاز دارد. البته تعبیر دقیق‌تر آن است که ایران در این مدت در حال رقابت با بزرگ‌ترین غول‌های نفتی جهان در این گازی مشترک بوده است.

اما برداشت گاز ایران از میدان گازی پارس جنوبی در سال ۱۳۸۱ شمسی (۲۰۰۳) با بهره‌برداری از فازهای ۲ و ۳، به ۵۶ میلیون مترمکعب در روز رسید. این رقم با به بهره‌برداری رسیدن فازهای یک، ۴ و ۵، ۶ و ۷ و ۸ و ۹ و ۱۰ در سال ۱۳۸۸ به ۲۸۵ میلیون مترمکعب در روز رسید.

از سال ۱۳۸۸ تا سال ۱۳۹۲ توسعه همزمان همه فازهای باقیمانده پارس جنوبی به جز فاز ۱۱ کلید خورد. اما به دلیل توسعه همزمان تعداد زیادی از فازهای پارس جنوبی، شاهد افزایش ظرفیت تولید گاز از این میدان مشترک در سمت ایران نبودیم. این پروژه‌ها به تدریج در سال ۹۲ و پس از آن وارد مدار تولید شدند و رفته رفته فازهای ۱۲ و ۱۵ و ۱۶ به بهره‌برداری رسیدند و در سال ۱۳۹۵ ظرفیت تولید گاز ایران از میدان مشترک پارس جنوبی به ۴۵۳ میلیون مترمکعب رسید.

توسعه در پارس جنوبی ادامه یافت و با بهره‌برداری از فازهای ۱۷ و ۱۸، ۱۹ و ۲۰ و ۲۱ در سال ۹۶ به رکورد تولید ۵۷۰ میلیون مترمکعب در روز و با بهره‌برداری از سکوهای A و C فاز ۱۴ در سال جاری به ظرفیت تولید ۶۱۰ میلیون مترمکعب در روز رسیدیم.

اتفاقی که به برکت تکیه بر توان شرکت‌های ایرانی در پارس جنوبی اتفاق افتاد.

* توسعه میدان گازی پارس جنوبی با حضور شرکت های ایرانی

اما چگونه علی رغم وجود تحریم ها در طول سال های گذشته ایران در این میدان گازی توانست به تولید گاز و رکورد شکنی و سبقت گرفتن از غول‌های نفتی حاضر در بخش قطری میدان بپردازد؟ نگاهی به تاریخچه توسعه میدان تصویر دقیق تری به ما خواهد داد.

1) پالایشگاه فاز 1 :

طرح توسعه فاز ١ میدان گازی پارس جنوبی در دی ماه ١٣٧٧ توسط شرکت نفت و گاز پارس (POGC) و در قالب یک قرارداد بیع متقابل (Buy Back) به شرکت پتروپارس واگذار شد. به منظور استخراج و بهره برداری از میدان گازی پارس جنوبی در هر فاز دو سکوی سرچاهی نصب شده است که هر کدام ظرفیت پذیرش ۱۶ چاه را دارند که ۶ عدد فعال است.

در فاز ۱ روزانه ۲۸.۳ میلیون مترمکعب گاز از دو سکوی سرچاهی برداشت و عملیات جداسازی آب همراه گاز در سکو انجام می گیرد و گاز و میعانات گازی بصورت دو فازی به وسیله یک خط لوله زیردریایی ۳۲ اینچ به فاصله ۱۰۵ کیلومتر به خشکی منتقل می شود.

روزانه ۲۵ میلیون مترمکعب گاز تصفیه شده توسط یک خط لوله ۵۶ اینچ وارد شبکه ی سراسری و ۴۰ هزار بشکه میعانات گازی پس از عبور از دو واحد تثبیت میعانات گازی به مخازن ذخیره سازی جهت صادرات ارسال می شود.

همچنین H2S در واحد شیرین سازی به واحدهای بازیافت گوگرد هدایت و روزانه ۲۰۰ تن گوگرد به صورت دانه بندی شده تولید و توسط کامیون به انبار مکانیزه گوگرد منتقل می شود.

2) پالایشگاه فاز 2 و 3 :

عملیات توسعه فازهای ۲ و ۳ میدان گازی پارس جنوبی تاریخ ۷۶.۰۷.۰۶ به شرکت توتال فرانسه واگذار شد و در تیرماه ۱۳۸۳ بطور کامل به بهره برداری رسید.

روزانه ۵۶.۵ میلیون متر مکعب گاز از دو سکوی سرچاهی برداشت و بصورت سه فازی شامل گاز، میعانات گازی و آب به وسیله دو خط لوله زیردریایی ۳۲ اینچ به فاصله ۱۰۵ کیلومتر به خشکی منتقل می‌شود.

روزانه ۵۳.۳ میلیون متر مکعب گاز تصفیه شده توسط یک خط لوله ۵۶ اینچ وارد شبکه سراسری و ۸۰ هزار بشکه میعانات گازی پس از عبور از دو واحد تثبیت میعانات گازی به مخازن ذخیره سازی جهت صادرات ارسال می شود.

همچنین H2S جدا شده در واحد شیرین سازی به واحدهای بازیافت گوگرد هدایت و روزانه ۴۰۰ تن گوگرد به صورت دانه بندی شده تولید و توسط کامیون به انبار مکانیزه گوگرد منتقل می شود.

3) پالایشگاه فاز 4 و 5 :

عملیات توسعه فازهای ۴ و ۵ میدان گازی پارس جنوبی در مرداد ماه ۱۳۷۹ به کنسرسیومی متشکل از شرکت های انی، پتروپارس و نیکو واگذار گردید و در بهمن ماه ۱۳۸۳ به طور کامل به بهره برداری رسید.

در هر فاز ۲ سکوی عملیاتی سر چاهی نصب شده است که در هر کدام پذیرش ۱۲ حلقه چاه دارند. روزانه ۵۶.۵ میلیون مترمکعب گاز از مخزن برداشت و بصورت ۳ فاز شامل گاز، میعانات گازی و آب به وسیله دو خط لوله زیردریایی ۳۲ اینچ به فاصله ۱۰۰ کیلومتر به خشکی منتقل می شود.

4) پالایشگاه فاز 6 و 7 و 8 :

عملیات توسعه فازهای ۶ و ۷ و ۸ میدان گازی پارس جنوبی- در بهمن ماه ۱۳۸۲ بصورت بیع متقابل توسط کنرسیومی متشکل از شرکت ایرانی پتروپارس، سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران، دو شرکت ژاپنی Toyo و JGC و شرکت Daelim از کره جنوبی آغاز و در مهرماه ۱۳۸۷ به بهره برداری کامل رسید.

طبق طراحی محصولات روزانه این پالایشگاه عبارتند از: ۱۰۴ میلیون مترمکعب گاز ترش خشک، ۱۷۰ هزار بشکه میعانات گازی و ۵۰۰۰ تن گاز مایع (پروپان و بوتان LPG).

5) پالایشگاه فاز ۹ و ۱۰:

عملیات توسعه فازهای ۹ و ۱۰ میدان گازی پارس جنوبی در عسلویه به کنرسیومی متشکل از شرکت های IOEC، OIEC، GS واگذار شد و در شهریور سال ۸۷ واحدهای تصفیه گاز در سرویس قرار گرفته و در اردیبهشت سال ۸۸ با راه اندازی واحدهای فرایندی به طور کامل به بهره برداری رسید.

در هر فاز دو سکوی عملیاتی سرچاهی نصب شده است که هر کدام پذیرش ۱۲ حلقه چاه دارند.

روزانه ۵۶.۵ میلیون مترمکعب گاز از مخزن برداشت و بصورت سه فازی شامل گاز، میعانات گازی و آب به وسیله دو خط لوله زیردریایی ۳۲ اینچ به فاصله ۱۰۵ کیلومتر به خشکی منتقل می شود.

این گزارش حاکی است در طول سال های ۹۲ تا کنون نیز شاهد بهره برداری از فاز های گازی پارس جنوبی با حضور پیمانکاران داخلی بودیم به طوریکه فاز ۱۲ توسط شرکت پتروپارس، فاز ۱۳ توسط قرارگاه سازندگی خاتم‌الانبیا و شرکت‌های مپنا و صدرا، فاز ۱۴ توسط شرکت سازمان گسترش و نوسازی و شرکت ایزو ایکو، فاز ۱۵ و ۱۶ توسط قرارگاه سازندگی خاتم الانبیا، فاز ۱۷ و ۱۸ توسط اویک و تاسیسات دریایی، فاز ۱۹ توسط قرارگاه سازندگی خاتم‌الانبیا، فاز ۲۰ و ۲۱ توسط سازمان گسترش و فازهای ۲۲ تا ۲۴ نیز توسط قرارگاه سازندگی خاتم الانبیا به بهره برداری رسید.

* شرکت‌های ایرانی که بیکار شدند

آنچه که باید در این گزارش به آن اشاره کرد عملکرد درخشان شرکت های داخلی در توسعه فازهای ۲۴ گانه پارس جنوبی به خصوص در شرایط تحریم‌های سختگیرانه است که موجب شد حتی برخی از این شرکت ها در بیرون از مرزهای کشور نیز فعالیت های توسعه ای را انجام دهند. اما امروز این شرکت ها دیگر پروژه ای در داخل کشور ندارند و توان فنی بالای ایجاد شده و تجربه گرانبهای کسب شده معطل مانده و رو به فرسایش می‌رود.

در حال حاضر که شرکت های داخلی دیگر پروژه ای برای فعالیت ندارند و شرکت های خارجی به بهانه تحریم های نفتی پروژه‌های ایران را ترک کرده‌اند به نظر می رسد دوباره دولت می تواند دوباره به شرکت‌های پیمانکار ایرانی که اغلب آنها دولتی نیز هستند اعتماد کند. در شرایطی که پارس جنوبی نیازمند سکوهای فشار افزا برای جو گیری از افت تولید است ایرانی ها می توانند با همکاری شرکت های دانش بنیان اقدام به احداث این سکو ها کنند که اخیراً برخی از شرکت های داخلی نیز آمادگی خود را برای احداث این سکوها اعلام کرده اند.

حال باید دید آیا دولت و وزارت نفت که در گذشته نتیجه اعتماد به شرکت های داخلی را در توسعه فازهای پارس جنوبی گرفته است حاضر است دوباره به این شرکت ها اعتماد کرده و در گام دوم توسعه پارس جنوبی به این شرکت ها پروژه دهد یا همچنان چشم به راه وزیدن باد در میان موهای طلایی اروپایی‌ها باقی خواهد ماند.

* دو چالش بزرگ برای آینده پارس جنوبی

با بهره‌برداری از این پروژه‌ها و تکمیل بخش های باقیمانده از آنها و فاز ۱۴، عملاً پرونده توسعه پارس جنوبی بدون در نظر گرفتن فاز مرزی ۱۱ که توتال در سال جاری برای دومین آن را ترک کرد، بسته می‌شود. در سمت قطری نیز فرآیند اولیه توسعه مدت‌هاست به پایان رسیده است.

در این شرایط دو چالش عمومی پیش روی ایران و قطر به عنوان مالکان بزرگ‌ترین میدان گازی جهان وجود دارد. چالش نخست به رقابت شدید دو کشور برای برداشت از این میدان مرتبط است. چنانکه با برداشت حداکثری در دو سوی میدان، عملاً فشار مخزن پارس جنوبی کاهش خواهد یافت و میلیاردها بشکه از میعانات گازی قابل استحصال برای همیشه در مخزن محبوس خواهد شد و دو کشور از درآمد سرشار بهره‌برداری از آنها محروم خواهند شد.

چالش دوم که به نوعی در مقابل چالش اول تعریف می‌شود باز هم به کاهش فشار مخزن مربوط است. چنانکه به دلیل کاهش فشار مخزن، باید فعالیت‌های مربوط به ازدیاد برداشت و نگهداشت تولید از میدان در دستور کار قرار بگیرد. یکی از این اقدامات نصب و راه‌اندازی سکوهای فشارافزا در کنار سکوهای اصلی فازهای پارس جنوبی است که به حفظ تولید از میدان کمک قابل توجهی خواهد کرد.

منبع: فارس

مخالفت عضو مجمع با پیوستن به FATF: بگذاریم اگر قرار است خفه شویم دیگران این کار را انجام دهند| پیشنهاد حذف ریاست‌جمهوری از ساختار سیاسی کشور

مردم چرا به خود اجازه می‌دهند در کار مسئولان مملکت دخالت کنند؟!

عکسهایی از تولد رویا تیموریان در 52 سالگی

کلیدواژه: اقتصاد ايرناپلاس كارگاه ماشين سازي توليد ملي

منبع این خبر، وبسایت www.irna.ir است و سایت «خبربان» مسئولیتی در قبال محتوای آن ندارد. چنانچه این خبر را شایسته تذکر می‌دانید، خواهشمند است کد ۲۲۳۴۰۶۳۸ را به همراه موضوع به آدرس info@porsyar.com ارسال فرمایید.
با عنایت به اینکه سایت «خبربان» مصداق بستر مبادلات الکترونیکی متنی، صوتی و تصویر است، مسئولیت نقض حقوق تصریح شده مولفان در قانون فوق از قبیل تکثیر، اجرا و توزیع و یا هر گونه محتوی خلاف قوانین کشور ایران بر عهده منبع مطلب و کاربران است.

دیگر خبرها

  • پلمب ️دو کارگاه شیرینی پزی در شهر رودبارجنوب
  • روایتی مصدومان چهارشنبه سوزی از حادثه امروز
  • کلکسیون ۱.۵ میلیون پوندی ماشین ستاره کره‌ای +عکـس
  • رضا مهاجری: بعد از تعطیلات اولین نفر در تمرین ماشین سازی خواهم بود؛ توپ دقیقه ۹۳ طارمی گل می‌شد، معجزه رخ می داد
  • کتاب «سفر به تنهایی: روایتی مردم‌نگارانه از تجربه‌ دینی اعتکاف»
  • کارگاه توجه آگاهی از سوی انجمن علمی مشاوره دانشگاه شهید بهشتی برگزار می‌شود
  • ماشین بازترین تا زورگوترین بازیکنان استقلال مشخص شدند
  • ماشین‌سازی در دیداری تدارکاتی مقابل شهرداری تبریز شکست خورد
  • شکست ماشین‌سازی مقابل شهرداری تبریز در دیداری تدارکاتی
  • عضویت ۷۰ نماینده مجلس در «فراکسیون امام‌زادگان»/ هدف از تشکیل این فراکسیون تبدیل امام‌زاده‌ها به قطب فرهنگی است
  • کارگاه آموزشی سبک زندگی ایران و اسلامی در ایلام/ سبک زندگی اسلامی کامل ترین شیوه زندگی
  • ساخت المان در کارگاه بازآفرینی شهرداری بیرجند
  • هومن نامداری کارگاه تنظیم موسیقی برگزار می‌کند
  • نتیجه نخریدن خودرو؛ قیمت ماشین به یک ماه پیش برگشت؟!
  • تبدیل آسان موبایل به میکروسکوپی قدرتمند! + فیلم
  • برگزاری کارگاه توانمندسازی تاکسیرانان با موضوع گرشگری در اهواز
  • بیانیه تحلیلی «حسینیه اندیشه» در مورد «بیانیه گام دوم انقلاب»
  • فرجام تلخ نویسنده‌سازی در ایران/ روایتی از مرگ یک نویسنده انقلابی
  • ماجرای پلمپ کارگاه تولید مواد شوینده و بهداشتی در تهران