تهران - ایرنا - دبیرکارگروه ساماندهی مد و لباس وزارت ارشاد با اشاره به مشکلات بیرونی تحمیل شده براین حوزه گفت: یاد گرفتیم با مقاومت و استواری از پیچ مشکلات و سختی های بزرگ عبورکنیم.

به گزارش خبرنگار فرهنگی ایرنا ،حمید قبادی شنبه شب با اشاره به جزئیات مختلف برگزاری این دوره جشنواره ،گفت: همه باید برای حفظ این خانواده تلاش کنیم و تا به امروز پیشرفت های زیادی در این حوزه بدست آمده که ستودنی است.


وی گفت: این جشنواره نشان داد که با وجود مشکلات هم می توان به نتایج ارزشمندی دست یافت و احساس تاسف می کنم برای کسانی که با دلایل غیر منطقی نتوانستند با ما همراه شوند.
قبادی افزود: اگر بخواهیم دست روی زانوی خود بگذاریم باید از مشکلات رد شویم و افرادی که در این حوزه موفق شدند با هزاران مشکل روبرو بودند و ما یاد گرفتیم با مشکلات و سختی ها بزرگ شویم هرچند بسیاری از مشکلات به ما تحمیل شده اما معتقدیم با مقاومت می توانیم از این سختی ها عبور کنیم.
دبیرکارگروه ساماندهی مد و لباس وزارت ارشاد با اشاره به شهرستانهای حاضر در این رویداد ،گفت: بسیاری از حاضرین از شهرستان های بسیار دور در این رویداد حضور دارند که بسیار ارزشمند است .
به گفته وی شهرستانها هستند که تارپود لباس را ترسیم و تنظیم کرده تا وارد جامعه شود.

**باید بازار واردات لباس کودک را از آن خود کنیم
دبیر دومین جشنواره ملی طراحی پارچه و لباس کودک ونوجوان هم گفت: بر اساس آمار هر سال بیش از یک میلیون کودک به دنیا می آید که معمولا تا سن دوازده سالگی که رشد آن سریع است دائم به تعویض لباس نیازمند هستند که همین امر سبب شده است که به 20 میلیون قطعه لباس نیازمند باشند ولی متاسفانه در حال حاضر 40 درصد این بازار متعلق به واردات است که اغلب مصرف کنندگان از این لباس ها نیز ناراضی هستند و باید تلاش کنیم این سهم را از آن خود کنیم.
مینو پدرام با اشاره به پتانسیل لباس حوزه کودک هم گفت: ما هنوز راضی نیستیم و باید در این حوزه بخش های بیشتری فعال شوند که برای مثال در حوزه دانشگاهی و مباحث آکادمیک در حوزه کودک بسیار ضعیف کار شده و بسیاری از فعالیت هایی که در این رویداد انجام دادیم بر اساس تجربه افراد بود.
وی همچنین با اشاره به اهمیت و گستردگی حوزه لباس کودک گفت: به دنبال ایجاد یک نگاه تخصصی در این حوزه هستیم و نشست های تخصصی این رویداد در راستای همین سیاست بود که بسیار تاثیرگذار واقع شد و حضور صنعتگران در کنار طراحان در این نشست های تخصصی سبب شد که طراحان و تولید کنندگان کنار هم بنشینند.
پدارم گفت: طراحی زمانی می تواند موفق باشد که یک تولیدکننده در کنار طراح قرار بگیرد و با شناخت نیازهای یکدیگر بتوانند کارهای خلاقانه در بازار با موفقیت به فروش برسد.
وی با اشاره به حضور کودکان و نوجوانان در کارگاه ها گفت: مخاطب کارگاه ها این افراد بودند که فضایی برای استعدادیابی و بالابردن خلاقیت کودکان است.
دبیر دومین جشنواره ملی طراحی پارچه و لباس کودک ونوجوان با اشاره به قدرت طرح های انجام شده در این رویداد گفت: انتخاب برای داوران بسیار سخت بود و ما شاهد المان های ایرانی بسیار متنوع و خلاقانه ای بودیم که فارغ از طرح های تکراری بته جقه، با رنگ های شاد المان هایی با هویت ایرانی طراحی کردند.
پدرام از استقبال مخاطبین عام و خاص از این رویداد خبر داد و گفت: فروشندگان پوشاک کودک در خیابان بهار در کنار خانواده ها مخاطبان این رویداد بودند که نشان دهنده دربرگیری استقبال از این رویداد است.
دبیر دومین جشنواره ملی طراحی پارچه و لباس کودک ونوجوان گفت: در بخش رقابتی این رویداد 574 اثر به دبیرخانه رسید که در نهایت 374 اثر به نمایشگاه راه یافت و همچنین در بخش ویترین ملی 8 برند در همه بخش ها با ما همراه بودند.
وی افزود: در بخش مسابقه زنده استقبال بسیار زیادی از شهرستان ها داشتیم که ناچار بودیم به دلیل محدودیت تنها 20 تیم را برای رقابت با یکدیگر انتخاب کنند و حضور بندهای در بخش ایده تا اجرا سبب تعامل آنها با یکدیگر بود.
هیات داوران در بخش رقابتی با در نظر گرفتن شاخصه خلاقیت و نوآوری، قابلیت تولید انبوه و رعایت اصول علمی در طراحی پس از بررسی های فنی و تخصصی از میان آثار رسیده به دبیرخانه جشنواره، از نفرات برگزیده بخش های مختلف دومین جشنواره ملی طراحی پارچه و لباس کودک و نوجوان را تقدیر کردند.
مراسم اختتامیه دومین جشنواره ملی طراحی پارچه و لباس کودک و نوجوان با شعار «از کودکی خوب بپوشیم» شنبه شب با حضور حمید قبادی دبیر کارگروه ساماندهی مد و لباس کشور، مینو پدرام دبیر جشنواره و جمعی از طراحان و تولیدکنندگان و صاحب‌نظران حوزه چوشاک در تالار آئینه فرهنگستان هنر برگزار شد.
فراهنگ ** 9031 ** 1355 **

منبع: ایرنا

خبر بعدی:

کلونی فقر در خانه‌های ۱۸ متری پایتخت!

به گزارش جهان نيوز به نقل از فارس، آدم‌های اینجا دنیای‌شان قدری متفاوت تر از هم نوعان خود است؛ انگار پیشانی نوشت شان با فقر و نداری ترسیم شده و محرومیت با آنها زاده شده است! هر روز که چشمان خود را در به اصطلاح سرپناه آن هم با تنها ۱۸ متر مساحت  باز می‌کنند، تصویر تکراری و منزجرکننده سختی و مرارت‌های بی پایان آزارشان می‌دهد. 

وارد  ساختمانی گاراژ گونه و رنگ و رو رفته می‌شوم. نامش معروف به کلونی است؛ آن هم کلونی بی سامانها و بازمانده‌ها از قطار زندگی! آنها که آرزوهایشان کوتاه و گویاست! نه خانه بزرگ، خودرو و لباس مارک در سر نمی‌پرورانند و نه تفریح و گشت و گذار در نقاط خوش آب و هوا! تنها سرپناهی امن با حداقل امکانات زندگی نیز سرخوش‌شان می‌کند.

به هر طرف که نگاه می‌اندازی تو را به سختی و تنگناهای زندگی هدایت می‌کند. هر گوشه‌‌‌ای از کلونی انواع ضایعات و لوازم دور ریختنی و زائد زندگی تا بوی فاضلاب و سرویس بهداشتی عمومی روح و روانت را می‌آزارد!
اولین هم صحبتم نامش «رقیه» است؛ ۶ سال است که در اینجا زندگی می‌کند. از وی می‌پرسم اوضاع چگونه است؟ سرش را پایین می‌اندازد و با دنیایی از غم و اندوه می‌گوید: همین طور که می‌بینید. زندگی ما همه مشکل است! همسرم کارگر ریخته گری است.
 
کلونی فقر در پایتخت
در علی آباد کتول بودیم که مریض شد. مشکل کبد و خون پیدا کرد؛ قبلاً  برای درمان به بیمارستان امام خمینی می‌آمدیم و مجبور بودیم یک هفته در پارک‌ها زندگی کنیم و پس از مدتی بالاخره مجبور شدیم برای پیگیری درمان به تهران مهاجرت کنیم.آنچنان دورم را می‌گیرند که انگار فکر می‌کنند قرار است ناجی زندگی‌شان بشوم. 
اینجا خانه ما در مجموع ۱۸ متر است! ماهانه ۲۴۰ هزار تومان اجاره و دومیلیون تومان ودیعه داده‌ایم. سه فرزند دارم. پسرم ۱۰ روز است سرما خورده و گلویش عفونت کرده اما من توانایی پرداخت هزینه درمان او را نداشتم و فقط توانستم دارویی از داروخانه تهیه کنم و به او بدهم.

امکانات زندگی ما خیلی کم است؛ ۵ نفر با دو پتو زندگی می‌کنیم. فرزندم وقتی به مدرسه می‌رود نمی‌توانم همیشه برای او لقمه چاشت روزانه درست کنم و با گلایه می‌گوید که دوستانم پول تو جیبی دارند و من در مدرسه خجالت می‌کشم.  همسرم ماهانه ۹۰۰ هزار تومان درآمد دارد و با همین مقدار درآمد کم، ۲۴۰ هزار تومان اجاره خانه می‌دهیم و با هزینه آب و برق ما با برجی ۵۰۰ هزار تومان زندگی می‌کنیم. چند وقت یکبار می‌توانیم گوشت بخوریم و به جای آن با مواد غذایی مثل نخود و لوبیا روز می‌گذرانیم.   حتی برای خرید نان و تهیه یک شوینده و شستن لباس دچار مشکل هستیم. اگر دو عدد نان بربری بخریم باید ۵ نفری مصرف کنیم و وقتی صبح می‌خوریم دیگر ظهر نان نداریم تا بخوریم.  عطیه یک دیگر از زنان ساکن در این گاراژ است. غم و اندوه نداری کاملاً وجودش را فرا گرفته و انگار با تمام تار و پودش عجین شده است، به درون خانه می‌روم؛ خانه تاریک و نمور است و بیشتر به یک زاغه می‌ماند تا یک منزل مسکونی!  به گوشه‌ای خیره شده و می‌گوید: ما مجبور هستیم حقوق ماهانه‌مان را به صورت ۲۰ تا ۵۰ هزار تومان در هفته و زودتر از صاحب کار بگیریم تا بتوانیم روز را بگذرانیم و نمی‌توانیم تا سر ماه صبر کنیم.  

با عطیه به میان مجتمع می‌آیم و او با دستش به سرویس بهداشتی اشاره می‌کند و می‌گوید: اینجا یک حمام و دو سرویس بهداشتی داریم که هفتاد نفر از آن استفاده می‌کنند. در این گیر و دار فاطمه یکی دیگر از ساکنان کلونی به میان حرف‌هایمان می‌آید و ادامه صحبت را دنبال می‌کند و می‌افزاید: اهل گرگان هستم  و ۸ سال است اینجا زندگی می‌کنم. همسرم کارگر یک کارگاه تزریق پلاستیک است و ۴ بچه دارم. من نیز زندگی سختی را می‌گذرانم.

فاطمه در حالی که به یکی از همسایه‌های خود اشاره می‌کند، یادآور می‌شود: همسرم چند  ماه است حقوق نگرفته و این خانم به من کمک کرده است. سه دختر ۱۵ ، ۱۶ ساله و ۷ ساله دارم. من را به درون خانه‌اش راهنمایی می‌کند. دختر بزرگش ایستاده و نگاه سردی به ما می‌کند، وارد اتاق می شوم ، اینجا نیز حال و هوای همان خانه قبلی را دارد، هوای دم کرده و غبار گرفته؛ بیشتر شبیه یک انباری است تا یک اتاق مسکونی!

کودکش  روی زمین آرام گرفته و نگاه معصومانه‌ای به من دارد. می‌توان حال نزار و درمانده او را به خوبی احساس کرد. مادر در حالی که توجه‌ام را به اسباب و اثاثیه‌اش جلب می‌کند، ادامه می‌دهد: این همه زندگی من است.دخترم ناراحتی اعصاب دارد و نمی‌توانم آن را درمان کنم.

پرده دوم فقر؛ 
 اینجا جایی است که در یک طرف خیابان ساختمان‌های بلند مرتبه و در طرف دیگر خانه‌های سست و دلگیر کوره پزخانه‌های آجرپزی خودنمایی می‌کنند! حالا نم نم تگرگ و سرما بیشتر احساس می‌شود. خانه‌ها در کنار یک گودال بزرگ آن هم در مجاورت کوره‌های خاموش آجرپزی به صف شده و سکوت سنگینی بر آنها حاکم است! خانم نسبتاً مُسنی مقابل درِ خانه‌اش ایستاده است. 

 خودم را معرفی می‌کنم و از او که نامش «فردوس» است، می‌خواهم از حال و روز زندگیش برایم بگوید که لبانش را به هم می‌فشارد و با ناراحتی می‌گوید: خودت اوضاع را می‌بینی! همسرم قبلا در این کوره‌ها کار می‌کرد اما چند سالی است که کوره‌ها تعطیل شده و ما هم مدت ۳۰ سال است اینجا زندگی می‌کنیم.

۶ فرزند دارم که همگی ازدواج کرده‌اند. همسرم لباس دست دوم را از محله «باغچه» در خیابان مولوی می‌خرد و در خلازیر می‌فروشد. در ماه ۶۰۰ تا ۷۰۰ هزار تومان درآمد داریم. اینجا ۱۳ خانواده زندگی می‌کنند. 

نفر دیگر که آن هم همسر یکی دیگر از کارگران کوره آجر پزی است، می‌گوید: ۲۰ سال اینجا زندگی می‌کنیم. الان دو هفته است همسرم مریض است و کار نمی‌کند. حال و روز خوبی نداریم و چشم به راه کمک‌های مردم خیّر در روزهای تولد و شهادت ائمه هستیم که بین ما پخش می‌کنند. *خرید یک بشکه نفت و تانکر آب به قیمت ۷۰ هزار تومان! 
من دو تا بچه مدرسه‌ای دارم. شوهر من نیز در خلازیر لباس دست دوم می‌فروشد. مشکلات زیاد است؛ وقتی مریض می‌شویم هزینه درمان نداریم. در این روزهای سرد مجبوریم برای تهیه نفت،  یک بشکه ۲۲۰ لیتری را ۷۰ هزار تومان بخریم! البته برای تهیه آب هم مشکل داریم؛ چراکه دو هفته یکبار ۷۰ هزار تومان پول می‌دهیم تا یک تانکر آب بخریم. ما هرکدام دو اتاق ۱۲ متری داریم.

به سمت یکی دیگر از همسایه‌ها در حالی که کمی دور تر به گپ و گفت ما توجه کرده می‌روم. خانمی ساکت و کم رو به نظر می‌آید و او را به سختی به حرف می‌آورم. از او نیز همین سؤال را می‌کنم که جواب می‌دهد: همسرم چند وقتی است در خانه بیمار است .

با اجازه او به درون خانه‌اش می‌روم؛ خانه‌ای تو در تو و دلگیر! با همسرش محمد ۶۷ ساله، در حالی که روی تخت خوابیده است، هم صحبت می‌شوم و می‌گوید: ۲۳ ساله است اینجا زندگی می‌کنم.کهنه فروش (لباس دست دوم ) هستم. درآمدم متفاوت است؛ اگر کار کنم پول دارم اما  ۴۵ روز است بیمار هستم و در خانه افتاده‌ام. من قبلاً در کوره‌های آجر پزی کار می‌کردم. وضع خوبی نداریم و اوضاع سخت است و بعضی اوقات مردم خیّر برای ما مواد غذایی می‌آورند. *خرید تانکر آب به قیمت ۷۰ هزار تومان! 
به سختی بلند می‌شود و من را به سمت ورودی خانه‌اش می‌برد. تانکر آب را نشان داده و ادامه می‌دهد: نفت، آب و گاز نداریم و حمام ما هم با برق کار می‌کند. ۶ هزار لیتر آب را ۷۰ هزار تومان می‌خریم.

 ۶ هزار لیتر آب  و ۲۲۰ لیتر نفت را به قیمت ۷۰ هزار تومان می‌خریم و چشمان به کمک‌های مردمی دوخته شده است.
 
همسرش من را به انتهای راهروی خانه‌اش هدایت می‌کند و آشپزخانه را به من نشان می‌دهد. در این جا هیچ خبری از ابزار مدرن آشپزخانه نیست! همه اسباب روی زمین پهن است. تعدادی تخم مرغ و مواد غذایی بسته بندی شده که توسط یکی از اقوام برای آنها آورده شده در گوشه‌ای خودنمایی می‌کند.

یکی دیگر از خانم‌های ساکن در اینجا که در ورودی خانه ایستاده جلو می‌آید و اضافه می‌کند: اگر همسرم سرکار برود چیزی برای خوردن داریم و اگر نرود، نه! الان هم که هوا سرد است و کار نیست. حالا دیگر به پایان گزارشم می‌رسم و در حالی که آنها را به آینده و روزهای بهتر امیدوار می‌کنم تر‌ک می‌کنم  و در این اندیشه هستم که براستی چرا این همه اختلاف طبقاتی در جامعه وجود دارد! یکی در حسرت یک لقمه نان و دیگری سردرگم برای تعیین تکلیف ثروت و دارایی بی اندازه! 

ماجرای هاله نور احمدی‌نژاد چه بود؟ آیا محسن رضایی مالبرو وارد می‎کرد؟ سلطان قیر و شکر چه کسانی هستند؟ پرونده فساد 3 هزارمیلیاردی و بابک زنجانی چگونه افشا شد؟

تجمع مردم در اعتراض به خودروسازان+فیلم

تعطیلی مدارس یکشنبه ۳۰ دی ۹۷

کلیدواژه: فرهنگي هنرهاي تجسمي جشنواره لباس كودك حميد قبادي

منبع این خبر، وبسایت www.irna.ir است و سایت «خبربان» مسئولیتی در قبال محتوای آن ندارد. چنانچه این خبر را شایسته تذکر می‌دانید، خواهشمند است کد ۲۲۳۴۵۶۴۷ را به همراه موضوع به آدرس info@porsyar.com ارسال فرمایید.
با عنایت به اینکه سایت «خبربان» مصداق بستر مبادلات الکترونیکی متنی، صوتی و تصویر است، مسئولیت نقض حقوق تصریح شده مولفان در قانون فوق از قبیل تکثیر، اجرا و توزیع و یا هر گونه محتوی خلاف قوانین کشور ایران بر عهده منبع مطلب و کاربران است.

دیگر خبرها

  • «رويداد زمستاني جز» برگزار مي‌شود
  • جدول نشست‌های علمی جشنواره مد و لباس فجر منتشر شد+عکس
  • نکاتی برای شست و شوی لباس نوزاد
  • رویداد سامیکس سوم بهمن ماه در دانشگاه شهید بهشتی برگزار می‌شود
  • آیدین آغداشلو رییس داوران یک رویداد جوانانه شد
  • اولین جلسه شورای سیاست گذاری رویداد کارآفرینی "گذر از پیک مصرف برق سال 98" برگزار گردید
  • «خاطره ها و رویداد ها» را بخوانید
  • تردد در محور ایرانخواه - تکاب فقط با زنجیر چرخ امکانپذیر است
  • در خانه‌های ۱۸ متری تهران چه می گذرد؟
  • فقر در خانه‌های ۱۸ متری پایتخت! +عکس
  • «هنر مقاومت»جشنواره‌ای مردم‌محور است/ معرفی رشته‌های تجسمی در برنامه تلویزیونی «نقطه»
  • پنجمین جشنواره فناوری اطلاعات کشور
  • رویکرد جشنواره هنر مقاومت «سیاه نمایی» نیست
  • برنامه «نقطه» با تمرکز بر طراحی در جشنواره هنر مقاومت از تلویزیون پخش می شود
  • چرا جشنواره هنر مقاومت امسال بین‌المللی نیست؟
  • سازمان زیباسازی آثار جشنواره هنر مقاومت را در تهران به نمایش می گذارد
  • جشنواره هنر مقاومت به دنبال هنر کاربردی است / ۴۰ جوان و ۶ پیشکسوت تقدیر می‌شوند
  • تولید و صادرات پوشاک هوشمند ایرانی با فناوری نوین در زنجان
  • کلونی فقر در خانه‌های ۱۸ متری پایتخت +عکس و فیلم