اصولا چرا باید قسم خورد؟ کاربرد قسم خوردن در کجاست؟ چه چیزی باعث می‌شود، دیگران سخنان ما را باور نکنند؟

به خدا، به جان مادرم، به جان تو، به امام حسین (ع)

قسم خوردن برای ما ایرانیان تبدیل به یک عادت روزانه شده است. در مکالمات روزمره با خانواده و همکاران مرتب از آن استفاده می‌کنیم. قسم خوردن در فرهنگ ملی دینی ما نوعی تاکید بر درستی گفتار یا صدق کلام است. ما قسم خوردن را به کودکانمان یاد می‌دهیم و به آنان فرصت می دهیم که خطاهایشان را پشت قسم خوردن پنهان کنند. هنگامی که از کودک بابت کاری پرسش می‌کنیم و پاسخی که به آن باور نداریم را می‌گیریم، از او می‌خواهیم که به خدا یا به جان عزیزانش قسم بخورد. بنا بر این ما از کودکی یاد می‌گیریم که قسم خوردن ابزاری برای رهایی از مواخذه یا تنبیه است. هنگامی که کودک در تنگنای پرسش‌های تند و تیز والدین مجبور به قسم خوردن می‌شود و از آن تنگنا رهایی می‌یابد، یاد می‌گیرد که دروغ را می‌تواند با لباس قسم باور پذیر کند. ما از کودکی یاد می‌گیریم که قسم خوردن یک ابزار است، یک ابزار دست به نقد و دم دستی، برای موجه نشان دادن رفتار و گفتارمان.

در کمترین فرهنگ و زبانی در دنیا می‌توان چنین دامنه‌ی وسیعی از قسم خوردن را یافت. قسم خوردن در فرهنگ‌ها و ادیان دیگر عموماٌ محدود به چهار وجه است، به پروردگار، به کتاب مقدس، به پیامبر و به شرافت خود. در فرهنگ ما قسم خوردن دامنه‌ی بسیار وسیع تری دارد به غیر از آن چهار مورد ما به امامان (ع) سایر شخصیت‌های مذهبی مانند فاطمه زهرا (ع)، ابوالفضل (ع) یا به جان نزدیکانمان (پدر، مادر، فرزند، خواهر، برادر و مانند اینها) یا به جان خود و مخاطبمان و همچنین به برخی خوراکی‌ها (نان، نمک) قسم می‌خوریم.

قسم خوردن در سایر فرهنگ‌ها و ادیان عموماٌ محدود به ۲ صحنه است، یکی در هنگام پذیرش مسئولیت‌های خطیر مانند ریاست جمهوری و نمایندگی برای اثبات تعهد و وفاداری و حس مسئولیت، و دیگری در هنگام شهادت نزد دادگاه یا مرجع رسمی دیگری برای پایبندی به راستگویی و بیان همه‌ی حقیقت. جامعه‌ی ایرانی قسم خوردن را به لباسی بر تن دو ناراستی فرهنگی خود تبدیل کرده است. این دو ناراستی "کاستی اعتماد" و "فراوانی دروغ" می‌باشند. ما از کودکی قربانی بی اعتمادی می‌شویم، در خانواده، در مدرسه و در میان دوستان. همواره مجبوریم برای اثبات خود تلاش کنیم و قسم خوردن ساده‌ترین گریزگاه از این تلاش است. از سوی دیگر گفتن دروغ یا مبالغه در کلام در فرهنگ ما به اندازه‌ی دیگر فرهنگ‌ها زشت و ناپسند نیست. ما یاد گرفته ایم که "مصلحتی" دروغ بگوییم و، چون دروغ گاهی مجاز شمرده شده است ما نیز به آن خو گرفته ایم و با ابزار "مصلحت" ابزار "دروغ" را توجیه می کنیم. در نتیجه اخلاق ایرانی در برابر دروغ گریزگاهی یافته است و در استفاده از آن کم نمی‌گذارد.

چه باید کرد؟

نخست؛ باید یاد بگیریم که دیگران را تشویق یا مجبور به قسم خوردن نکنیم. در پرسش از کودکان هیچ گاه از ایشان نخواهیم که برای نشان دادن درستی گفتارشان قسم بخورند. قسم خوردن و فرار از تنبیه از این راه را به کودکان یاد ندهیم. اگر این عادت اشتباه را در بیرون خانه یاد گرفته باشند و از آن استفاده می‌کنند، با جدیت به آن‌ها هشدار دهیم که این روش را کنار بگذارند و در صورت بیان به آن‌ها تذکر دهیم. در هنگام گفت‌وگو با دوستانمان نیز این عادت را از سر خود باز کنیم و در جایی که باور نمی‌کنیم از ایشان نخواهیم قسم بخورند.

دوم؛ یادبگیریم و در خود جا بیندازیم که شخصیتمان با قسم خوردن کوچک می‌شود. اگر راست می‌گوییم و طرف مقابل باور نمی‌کند و از ما طلب قسم می‌کند، به او بگوییم که با قسم خوردن شخصیت خود را کوچک نمی‌کنیم. ارزش و اصالت سخن درست به خودش است، نه به قسمی که در پی آن می‌خوریم.

سوم؛ برای باورهایمان ارزش قائل شویم. اگر به مقدساتی ایمان داریم و والدین و فرزندانمان عزیزترین کسان ما هستند، آن‌ها را دستاویز تایید سخنانمان قرار ندهیم. قسم خوردن را توهین به مورد قسم هم بشماریم و بدین واسطه از آن پرهیز کنیم؛ و چهارم؛ دروغ نگوییم و به دیگران اعتماد کنیم. عبارتی کوتاه، در بدو خواندن شاید خنده دار، اما در اصل دو کاستی بزرگ ما ایرانیان. دروغ از دیرباز تاکنون ما را گرفتار خود کرده است و سرمایه‌ی اعتماد را از ما گرفته است. بپذیریم که ما با دروغ خو گرفته ایم و دروغ در جامعه‌ی ما رواج فراوان دارد.

منبع: تابناک باتو

منبع: الف

خبر بعدی:

بخش ویژه «جایزه میرزا حسن عکاسباشی» در جشنواره عکس شیراز

دهقانی از برگزاری این جشنواره در تابستان سال ۹۸ داد و گفت: مهمترین اتفاق جشنواره ششم عکس شیراز امروز اضافه شدن بخش ویژه «جایزه زنده یاد استاد میرزا حسن عکاسباشی» است.

به گزارش خبرنگار خبرگزاری شبستان از شیراز، «محمدرضا دهقانی» شب گذشته (دوشنبه 27 اسفند) در جمع خبرنگاران با بیان اینکه جشنواره عکس شیراز امروز دوره آزمون و خطای خود را طی کرده است، گفت: از دوره ششم این جشنواره باید شاهد بلوغ فکری عکاسان شرکت کننده در این رویداد فرخنده باشیم.

 

مدیر کل ارتباطات و امور بین الملل شهرداری شیراز برگزاری پنج دوره از این جشنواره را حرکتی خوب برای تبادل فکری و فرهنگی علاقمندان به هنر عکاسی دانست و افزود: شهرداری شیراز در نظر دارد ششمین دوره ملی و سومین دوره بین المللی جشنواره عکس شیراز امروز را با تغییراتی در چهار بخش برگزار کند که مهمترین این تغییرات بخش ویژه جایزه زنده یاد استاد «میرزا حسن عکاسباشی» جهت ارتقا سطح کیفی و کمی هنر علاقه مندان به عکاسی است.

 

دبیر ششمین دوره ملی و سومین دوره بین المللی جشنواره عکس شیراز با تبیین رویکرد فرهنگی شورای پنجم در مدیریت شهری و شعار محوری «حیدر اسکندرپور» شهردار شیراز با عنوان «شهروند فرهنگ مدار» بیان کرد: بخش اول جشنواره ششم، با موضوع «شهروند فرهنگ مدار» به صورت تک عکس ارائه می شود، در این بخش که بصورت ملی و بین المللی است، رویکرد جشنواره به ثبت حضور و فعالیت های شهروندان و بازتاب عملکرد آنها در پی ایجاد شهری آراسته است.

 

دهقانی در تبیین شعار محوری شهردار شیراز در آیین معارفه خود از آن تعبیر به شهروند فرهنگ مدار کرد، گفت: شهروند فرهنگی کسی است که خود را نسبت به مشارکت در امور مربوط به فرهنگ عمومی جامعه مسئول بداند و مفاهیم کلیدی شهروند فرهنگ مدار همان مسئولیت پذیری شهری، قانون مند بودن شهروندان و هنجار پذیری از الگو های شهرنشینی است.

 

دبیر ششمین دوره ملی و سومین دوره بین المللی جشنواره عکس شیراز از عکاسان داخلی و خارجی علاقمند به شرکت در این بخش درخواست کرد، لنز دوربین خود را بر روی مفاهیم یاد شده زوم کنند و شهروندان مسئولیت پذیر، قانون مدار و هنجار پذیر را از لنز دوربین خود دور نگه ندارند، کسانی که به عنوان مثال خط عابر پیاده را احترام می گذارند، کمربند ایمنی می بندند، هنگام رانندگی از تلفن همراه استفاده نمی کنند، با خودروی خود سرعت غیر مجاز نمی گیرند، از فضای سبز شهری مراقبت می کنند، از وسائل حمل و نقل عمومی استفاده می کنند، آشغال در خیابان پرت نمی کنند، از کیسه زباله استاندارد استفاده می کنند، عوارض خود را به وقت می پردازند، به شهر و شهروندان آسیبی نمی زنند و دهها مثال دیگر که از آن به عنوان هنجار پذیری از الگو های شهرنشینی یاد می کنیم.

 

وی خاطرنشان کرد: در یک جامعه شهری تا زمانی که این مفاهیم که از بطن یک فرهنگ شهری نشأت گرفته نهادینه نشود، و هریک از شهروندان با حقوق و وظایف خود آشنا نگردند، فرهنگ شهروندی شکل نمی گیرد، بنابراین این بخش از جشنواره امسال که منطبق بر شعار محوری شهردار کلانشهر فرهنگی شیراز است، می تواند الگوی خوبی از شهروند فرهنگ مدار از دریچه دوربین عکاسان سراسر جهان به تصویر بکشد.

 

دبیر ششمین دوره ملی و سومین دوره بین المللی جشنواره «عکس شیراز امروز» موضوع  بخش دوم جشنواره را «شب نگاری در فضاهای تعاملی شهر شیراز» به صورت تک عکس دانست و گفت: از آنجایی که شب هنگام فرصتی برای استراحت و دورهمی شهروندان چه خانواداه ها و چه دوستان را فراهم می کند، جشنواره به دنبال بهره مندی عکاسان از این موقعیت در کناره نورپردازی های موجود فقط در سطح شهر شیراز است.

 

وی یادآور شد: فضاهای شهری عمومی مکانی برای تعاملات اجتماعی جوامع به حساب می آیند بنابراین نگاه شورای پنجم شهر شیراز و شهردار منتخبش گسترش کمیت و کیفیت فضاهای شهری به عنوان یکی از مهمترین معیارهای توسعه و قابلیت زندگی در شهر شیراز است، بخش شب نگاری در فضاهای تعاملی شهر شیراز به تصمیم گیرندگان مدیریت شهری کمک می کند، کیفیت کالبدی و عملکردی چنین فضاهایی بهبود یابد.

 

دهقانی در بیان سومین بخش جشنواره ششم شیراز امروز گفت: بخش ملی و بین المللی عکاسی خیابانی با موضوع «زیبایی، نشاط و پویایی شهری» به صورت تک عکس است، امروزه زیبایی، نشاط و پویایی عناصر مهم رشد شهرهاست و توانایی دوربین های تلفن همراه نیز ابزاری قدرتمند در به تصویر کشیدن زیبایی ها شده است، بنابراین در این بخش از جشنواره از علاقمندان به هنر عکاسی می خواهیم لنز دوربین گوشی خود را فقط بر روی زیبایی ها و نشاط شهری زوم و آثار خوب خود را از زیبائی های زندگی شهری به جشنواره ارسال کنند.

 

وی از بخش چهارم جشنواره به عنوان بخش ویژه یاد کرد و گفت: بخش ویژه «جایزه میرزا حسن عکاسباشی» کارگاه آموزشی شیراز امروز به صورت «مجموعه عکس» است، طراحی متفاوت و تازه این بخش که برای نخستین بار در ادوار گذشته جشنواره شیراز امروز صورت پذیرفته است، به واسطه تجربه ای است که از پنج دوره گذشته کسب کرده ایم.

 

دبیر ششمین دوره جشنواره ملی و سومین دوره جشنواره بین المللی عکس شیراز امروز در تببین چرایی نیاز این بخش افزود: جشنواره در دوره ششم خود به این نتیجه رسیده است که باید توانایی های بالقوه هنرمندان عکاس شیرازی افزایش پیدا کند و تنها راه بالا رفتن توانایی عکاسان نیز آموزش نظری و عملی این عزیزان به صورت کار کارگاهی است، بنابراین این جایزه که شامل کارگاه آموزشی حضوری برای علاقه مندان است، طراحی موضوع را از ایده تا اجرا و تبدیل شدن به مجموعه عکس در یک دوره کارگاه به اجرا می گذارد.

 

پایان پیام/588

مخالفت عضو مجمع با پیوستن به FATF: بگذاریم اگر قرار است خفه شویم دیگران این کار را انجام دهند| پیشنهاد حذف ریاست‌جمهوری از ساختار سیاسی کشور

مردم چرا به خود اجازه می‌دهند در کار مسئولان مملکت دخالت کنند؟!

عکسهایی از تولد رویا تیموریان در 52 سالگی

منبع این خبر، وبسایت www.alef.ir است و سایت «خبربان» مسئولیتی در قبال محتوای آن ندارد. چنانچه این خبر را شایسته تذکر می‌دانید، خواهشمند است کد ۲۲۳۴۶۹۲۹ را به همراه موضوع به آدرس info@porsyar.com ارسال فرمایید.
با عنایت به اینکه سایت «خبربان» مصداق بستر مبادلات الکترونیکی متنی، صوتی و تصویر است، مسئولیت نقض حقوق تصریح شده مولفان در قانون فوق از قبیل تکثیر، اجرا و توزیع و یا هر گونه محتوی خلاف قوانین کشور ایران بر عهده منبع مطلب و کاربران است.

دیگر خبرها

  • ریشه اضافه وزن‌های نوروزی کجاست؟
  • زبیاترین و بزرگترین دریاچه های ایران کجاست؟
  • قسم می خورم از بچگی منچستری بودم!
  • به علی قسم من هلاکتم
  • بهترین مکان‌ نگهداری دارو در منزل کجاست؟
  • زیباترین و بزرگترین غارهای کشور کجاست؟
  • انواع تست‌هاي روانشناسي، اعتبار و کاربرد آن‌ها
  • کریمی در مورد برگشت خوردن چک‌هایش چیزی نگفت/ سپیدرود بدون تعطیلی تمرین می‌کند
  • گران‌ترین شهر اروپا برای سکونت کجاست؟
  • لاغری فوری با خوردن این دانه گیاهی همراه با ماست
  • بزرگترین آینه طبیعی ایران کجاست؟ + تصاویر
  • دروغ‌پراکنی صهیونیست‌ها درباره شهادت عامل عملیات مقاومتی «سلفیت»
  • دروغ هایی که بلای جان تان می شوند
  • دروغ هایی که سلامتیتان را به خطر می اندازد
  • خوردن عسل با این مواد غذایی ممنوع
  • عدل، کوچک‌ترین مقام علی(ع) است
  • صدور ۱۸۸ پروانه کاربرد علامت استاندارد در فارس
  • یک کارشناس تغذیه مطرح کرد بایدها و نبایدهای خوردنی‌های نوروزی/ خوردن بی‌رویه میوه ممنوع
  • آپارتمان‌های ارزان قیمت تهران کجاست؟