پایگاه خبری فردا: باید از همه دست اندرکاران فیلم پر مفهوم رد خون تشکر کرد. جدای از مسائل فنی و هنری که البته در تخصص من نیست، اما مایل هستم تاکید کنم که سه فیلم سیانور، نیمروز و رد خون پرده از جنایات واقعی و درونی گروهک منافقین برداشته و تصویری است برای کسانی که دوران انقلاب و حوادث آن را ندیده اند. جنایات منافقین را کسانی درک می‌کنند که در آن ایام حضور داشته و با آن‌ها روبرو بودند.

این گونه فیلم‌ها هر چند محدود، ولی روشنگری است نسبت به جنایات کسانی که امروز در پناه استکبار و با پول آن‌ها ادعای سیاسی بودن صرف دارند. آن‌هایی که مدعی احکام شرعی سال ۶۷ هستند، اما کلامی از این جنایات نمی‌گویند.
به آقایان رضوی و مهدویان تبریک و خدا قوت می‌گویم. لازم است این تذکر داده شود که اختلاف نظر در برخی ابعاد هنری آن نباید پیام اصلی را به فراموشی سپارد. تشریح جنایات منافقین و خیانت مخصوصا سران آن‌ها بالاترین هنر هنرمندان عزیز بود که به خوبی به نمایش درآمد.
برای همه هنرمندان انقلابی و خوب کشور آرزوی سلامتی و موفقیت روزافزون دارم.

منبع: فردا

خبر بعدی:

حسن عباسی در سینما انقلاب: با فرد غیرانقلابی، هنر انقلابی درنمی‌آید/ پژمانفر: کسی حاضر نیست که برای گفتمان انقلاب سرمایه‌گذاری کند

حسن عباسی در  "هشتمین هم‌اندیشی سینما انقلاب"، گفت: تعدادی از هنرمندان با ادا و اطوار و رفتارهای زننده فیلم انقلابی هم بسازند تصور نکنید هنر انقلابی شکل گرفته است! این همان اشتباهی است که این روزها مدیران صداوسیما هم مرتکب می‌شوند. ۰۱ اسفند ۱۳۹۷ - ۱۶:۰۶ فرهنگی تلویزیون ، سینما و تئاتر نظرات - اخبار فرهنگی -

به گزارش خبرنگار فرهنگی باشگاه خبرنگاران پویا، هشتمین هم‌اندیشی سینما انقلاب به روزهای پایانی خودش نزدیک می‌شود شب گذشته با «شبی که ماه کامل شد» تنور جایزه سینمایی ققنوس گرم‌تر شد و امشب هم با اکران «ماجرای نیمروز2/رد خون» به پایان می‌رسد و روز جمعه سوم اسفندماه آیین اختتامیه برگزار و دو ققنوس به برگزیدگان اهداء می‌شود؛ حجت‌الاسلام نصرالله پژمان‌فر روز ششم این محفل درباره وضعیت سینما و میزان اثرگذاری آن در گفتمان انقلاب اسلامی گفت: "سینما صرفاً فضایی برای سرگرمی خانواده‌ها نیست. سینما یک دانشگاه است. آیا در این 40 سال، توانستیم سینما را تبدیل به یک فضای آموزشی کنیم؟ سینما را همچنین به عنوان اصلاح‌کننده رفتار جوانان معرفی می‌کنند. در این زمینه چقدر موفق عمل کرده‌ایم؟ به باور حضرت امام(ره) هنری مورد تایید  است که صیقل‌دهنده روح انسان‌ها باشد. رهبری معظم نیز معتقدند که هنر سینما یک هنر برتر و کارآمدترین روایتگر حقیقت است. سینماگران کلید پیشرفت کشور هستند. حالا سوال این است که سینما چقدر در جهت این اهداف جلو رفته است؟"

حجت‌الاسلام پژمانفر نائب رئیس کمیسیون فرهنگی مجلس

سینما را یک قلک دانستیم

پژمانفر در ادامه به سازمان‌های متولی امر فرهنگ و هنر در کشور اشاره کرد و گفت:" ما امروز یک مجموعه‌ای داریم که توانسته است بخشی از کارها را در دست بگیرد. سازمان صدا و سیما، سازمان تبلیغات اسلامی، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، شبکه افق، موسسه شهید آوینی، سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران و .... مجموعا 91 دفتر فعال در این موضوع هستند. اما چرا کار خاصی انجام نشده است؟ اشکال کار کجاست؟ برای پاسخ به این سوال باید گفت که یک دلیل اصلی این است که با رویکرد اقتصادی به سینما نگاه کردیم و آن را یک قلک فرض کردیم. کسی برای حرف‌های اساسی گفتمان انقلاب سرمایه گذاری نکرد. به دشمن نگاه کنید. انتقال حرف‌هایشان به جوانان ما هزینه دارد. چرا آنها را برای ما مجانی پخش می‌کنند؟ به دلیل اینکه می‌خواهند با گفتمان انقلاب مقابله کنند."

اشتباه دیگر سینما، واگذاری به بخش خصوصی است

پژمانفر در ادامه، اشتباه دیگر ما را واگذاری کل سینما به بخش خصوص دانست و تصریح کرد:" دولت پایش را از تولید و حتی سیاست‌گذاری سینما بیرون کشیده است؛ حتی در جاهایی که مستقیماً هزینه‌ها را پرداخت می‌کند یه کمکی انجام می‌دهد. وقتی به آنها ایراد می‌گیریم می‌گویند سینماگر می‌گوید باید حرف خودش را بزند. حتی صدا و سیما هم اینگونه شده است. قصه را خود سینماگران می‌نویسند و می‌سازند. نهایتاً صدا و سیما بخش‌هایی را سانسور کند. ولی به‌هرحال چیزی که روی پرده‌ها می‌بینیم و در منازل تماشا می‌کنیم محصول فکر سازندگان هستند و نظر حاکمیت اعمال نشده است. دولت کاملاً پایش را بیرون کشیده است." وی افزود: آقایان استدلال می‌کنند اینها که کارمند ما نیستند. ما برای حرف‌هایمان کسی را نداریم. اشتباه بزرگ دیگر، کاهش اعتبارات بخش فرهنگ و سینما است. در هالیوود و بالیوود مطالب را ارائه می‌دهند، کسانی می‌آیند و برای ساختشان اعلام آمادگی می‌کنند. برای افکارشان سرمایه‌گذاری می‌کنند. در اینجا اما، کسی حاضر نیست که برای گفتمان انقلاب سرمایه‌گذاری کند. "

امروز باید هم فیلم سفارشی و هم سریال سفارشی داشته باشیم

این روحانی و کارشناس حوزه فرهنگ در ادامه کشور را نیازمند حرف‌های تازه در حوزه‌های مختلف دانست و گفت: "همه حرف‌های تازه را نمی‌شود فقط با منبر و تریبون گفت. اینها مخاطب محدود و خاص دارند. مخاطب فراگیر، همانی است که در سالن‌های سینما است. من به عنوان یک آدم مطلع در حوزه فرهنگ و سینما که عموم فیلم‌های تولید داخل را می‌بینم، اعلام می‌کنم که هیچ سرمایه‌گذاری در زمینه گفتمان اصیل انقلاب نشده است. من با اینکه سینما، تنها سفارش بپذیرد مخالفم اما روی داشتن فیلم سفارشی تاکید دارم.

حسن عباسی: در تفکر چپ، هیچ وقت از پرتره و کلوزآپ استفاده نمی‌کنند

حسن عباسی در آغاز سخنرانی، ضمن اشاره به یکی از اصلی‌ترین شعارهای ابتدای انقلاب اسلامی گفت: "وقتی می‌گفتیم نه شرقی و نه غربی، منظور فقط مخالفت با آمریکا و شوروی آن زمان نبود، منظور نفی لیبرالیسم و مارکسیسم به عنوان دو مکتب فکری مسلط آن زمان بود."

وی در ادامه به جریان‌های غالب فکری بعد از انقلاب در هنر و سینما اشاره کرد و گفت: " یک دوره سینمای شبه چپ و شبه سوسیالیستی داشتیم. به جز آن حدود 27 سال نیز غلبه سینمالی لیبرالیستی و شبه روشنفکری و بوروژوازی را داشتیم. یک موج گسترده سینمای انقلاب اسلامی هم در کنار اینها بود که بسیار نمود داشت. باید بررسی کنیم که در این میان، چه آثاری اثر انگشت انقلاب اسلامی محسوب می‌شوند؟ چون ممکن است با فیلمی روبرو باشیم که موضوعش، دفاع مقدس و زندگی شهدا یا زندگی پیامبران هم باشد اما سازندگان آن به حرفشان اعتقادی نداشتند. موج اول هنر ابتدای انقلاب کاملاً ماهیت چپ داشت. می‌توانیم نمادهای آن را در پوسترهای ابتدای انقلاب به وضوح ببینیم. المان های جنبش کارگری چپ با رنگ‌های سفید، قرمز و سیاه، در کنار دهان‌های باز و مشت‌های گره کرده."

وی افزود: "در تفکر چپ، هیچ وقت از پرتره و کلوزآپ استفاده نمی‌کنند. حتی تصاویری که از لنین، استالین و مارکس هم به صورت پرتره نمایش می‌دادند بسیار دفرمه وتغییر شکل یافته بودند. چون هنر سوسیالیسم، هنر مشارکتی است، در تصاویرشان هم افراد زیادی را در کنار هم می‌بینید. تصاویر درشت و کلوزآپ روی پرده‌های سینما، یک مولفه سینمای لیبرالی است. چون در لیبرالیسم تفرد مطرح است. قاب روی کلوزآپ یک شخص بسته می‌شود و فردیت او نمایش داده می‌شود. در دیگر هنرها هم همین روند تکرار می‌شود. فی المثل در موسیقی لیبرالی با تک‌خوانی مواجه هستیم. اکثر آثار موسیقیایی ابتدای انقلاب، به صورت کُر اجرا می‌شوند چون برگرفته از هنر مارکسیستی وتوده‌ای بود."

شروع توجه به فردیت با فیلم عروس

عباسی در ادامه تصریح کرد: " اگر بیاییم دهه اول انقلاب را در هنرهای مختلف آنالیز کنیم با نکات خاصی مواجه می‌شویم. اجراهای موسیقی عمدتاً به صورت کُر هستند و به ندرت تک‌خوانی داریم. در نقاشی‌ها توده جمعیت را می‌بینم. در گرافیک و مجسمه سازی هم به همین شکل. در سینما نیز این روح کلی دیده می شود. اما از دهه دوم انقلاب و بعد از دفاع مقدس هنر ما کلاً به سمت هنر فردگرا و لیبرالی رفت. ابتدا روی جلد مجلات این تغییر دیده می‌شود. یک سری مجله انتشار یافت که با پرتره بچه‌ها روی جلدشان کار را آغاز کردند و در ادامه به چهره بازیگران سینما، ورزشکاران و سیاسیون کشیده شد. در آن سال‌ها بر خلاف الان، مرسوم نبود که تصویر پرتره یک هنرپیشه یا ورزشکار را روی جلد مجلات ببینیم. چون قرار بود فردیت‌ها برجسته نشوند. در مجله‌های قبل از انقلاب که تفکر لیبرالی حاکم بود در جای جای نشریات عکس تمام رنگی و قدی ورزشکاران و هنرپیشه‌های مرد و زن را داشتیم. بعد ازانقلاب این تصاویر کوچک شدند تا سال 68 که روند دوباره به حالت سابق برگشت. اولین فیلمی هم که از صورت یک خانم یک کلوزآپ واضح و درشت گرفت، فیلم عروس بود. از اینجا  به بود که توجه به فردیت را به جای جمع در سینما شاهد هستیم."

جایزه سینمایی ققنوس از امروز آغاز می‌شود/ رامبد جوان اگر دنبال سوال سخت است با «طلا» به ققنوس بیاید

در دهه اول انقلاب، هنر ما ، روح مارکسیستی داشت 

عباسی درادامه به جریانات دهه دوم انقلاب پرداخت و گفت:" در دهه دوم و در فضای دولت سازندگی سینما به سمت لیبرالیسم عریان پیش رفتیم و غلبه این فضای لیبرالی را تقریبا سه دهه و تا همین امروز شاهد هستیم. اصلی‌ترین ویژگی های هنری لیبرالی  اصالت فرد است. در آثار سینمای اجتماعی هم حدیث نفس هنرمند است که آمده مشکلات داخلی زندگی خودش و اطرافیانش را به یک اثر هنری تبدیل کرده است. اما در سینمای جمعی وگروهی مارکسیستی، بیشتر دغدغه‌های جمعی و گروهی مطرح می‌شوند. پس در دهه اول انقلاب، هنر ما ، روح مارکسیستی داشت. در دهه دوم، سوم و چهارم یک روح کاملاً غربی بوده که روز به روز عریان تر شده است. چون در هنر لیبرالی پرداختن به فرد اهمیت دارد. در هنر، پرداختن به حالات "فرد به ماهو فرد" مهم است. به اسم فیلم‌ها وسریال‌های چند دهه قبل نگاه کنید، بیشتر اسم تک شخصیت یک خانم است. حتی اسم مرد هم به آن شکل مطرح نیست. غالبا زن‌ها مورد توجه هستند. این تفرد آرام آرام از طریق سینما به جامعه نیز حقنه و القاء شد و جامعه به  سرعت به سمت یک نظام شبه بوروژوازی و شبه سرمایه‌داری پیش رفت و تابلو آن هم سینما بود و هنوز هم سینماست."

با فرد غیرانقلابی، هنر انقلابی درنمی‌آید

این تئوریسین انقلابی در ادامه سخنرانی به یک پدیده ناهنجار در جشنوراه‌های اخیر اشاره کرد و گفت:" در جشنواره سال چهلم انقلاب با یک پدیده ناهنجار روبرو هستید که همه از آن گریزان هستند و انگشت اتهام را به سمتش گرفته‌اند و آن را نکوهش می‌کنند. و آن این است که از کارگردان گرفته تا بازیگران و سایر عوامل، وقتی که می‌خواهند وارد فضای جشنواره و قدم زدن روی فرش قرمز شوند، ادای بازیگران غربی، در مراسم کن و اسکار را در می‌آورند. بدترین نوع پوشش و زننده‌ترین ری‌اکشن‌ها را جلوی دوربین‌ها نشان می‌دهند. فرد از این جشنواره تا جشنواره بعدی در فکر این است که چه لباسی بپوشد که مورد توجه عکاسان قرار گیرد و در فضای سایبر و اینستاگرام و دیگر شبکه‌های اجتماعی، لایک جمع کند و بیشتر انگشت‌نما شود. خلق و خوی این هنرمندان در آثارشان هم مستتر است. هنرمندان لیبرال و فردگرا، امروزه با  اصطلاح سلبریتی و با مفهوم زیست لاکچری و انحصار کیف و لباس و کفش و رفتار شناخته می شوند. حالا اگر تعدادی از این هنرمندان را دیدید که با این ادا اطوار و رفتارها و پوشش‌های زننده، آمدند و فیلم دفاع مقدسی ساختند، فیلم زندگی پیامبران را ساختند، تصور نکنید که آن اثر، یک فیلم انقلاب اسلامی است. این یک اشتباهی است که مدیران صدا و سیما هم مرتکب می‌شوند و فریب پوشش مذهبی هنرمندان در آثارشان را می‌خورند؛ بدون توجه به سبک واقعی زندگی آنها که در اینستاگرام دیده می‌شود. همانی که در کنار سگ و گربه زندگی می‌کنند. فرد چهل ساله و مجرد، هنوز دغدغه‌اش یک گربه است. هرجا هم ارزش‌های انقلاب اسلامی و دین به سخره گرفته می شوند در خط اول است. قرار نیست با این فرد، هنر انقلاب در بیاید. در کوزه همان تراود که در اوست. از یک هنرمندی که در دورنش باور به فردیت و لیبرالیسم است نمی‌توان هنر جمعی و مارکسیم دید و از فرد با باور مارکسیستی هم انتظار هنر لیبرالی نمی‌رود و از هردوی اینها هم نمی توان انتظار هنر دینی وانقلاب داشت."

پرسرو صداترین سینماگر  بعد از انقلاب، سه مرحله تغییر و دگردیسی داشت

عباسی در بخش دیگری از صحبت‌ها از هنرمندی نام برد که چند مرحله دگردیسی را در زندگی هنریش، بعد از انقلاب طی کرده است. وی بدون اسم بردن از ایشان که البته برای همه شناخته شده بود گفت:" یک هنرمند مدعی انقلاب اسلامی که بعدا به خارج از کشور پنهانده شد، سه فیلم نماینده تفکر چپ ساخته بود. فیلم‌های دستفروش، عروسی خوبان و بایسیکل ران . در آثار قبلی‌اش هم سعی می‌کرد آثارش مذهبی باشند. فیلم‌های استعاذه( با الهام از آثار شهید دستغیب)، توبه نصوح و دو چشم بی سو که کاملا ظاهر مذهبی داشتند. سازنده این آثار در گام دوم تحول شخصیت خود بود که به سمت تولید آثار چپ رفت. او با این فیلم‌ها نوعی از تفکر چپ را در سینمای ایران فریاد زد. شعار چپ‌گراها مساوات است. در تفکر مدرن به کسانی که دنبال مساوات و عدالت هستند چپ گفته می شوند و به کسانی که دنبال آزادی هستند راست یا لیبرال گفته می شود. دعوای عدالت آزادی یک شاخصی است که ببینید کدام سینماگران دنبال آزادی از منظر لیبرالی و کدام یک دنبال عدالت از منظر کمونیستی هستند. این سینماگری که اسم بردیم بعد از سه فیلم چپ گرایانه‌اش به مرور تغییر نگاه داد، تجدیدنظر کرد و به یک سینماگر سوپر لیبرال تبدیل شد و فیلم‌های "سکس و فلسفه" و "فریاد مورچگان" را ساخت. از "شب های زاینده رود"  این دگردیسی شروع شد و به مرور به سمت تفکر لیبرالی رفت. یعنی پرسرو صداترین سینماگر  بعد از انقلاب سه مرحله تغییر و دگردیسی داشت."

6 ویژگی سینمای لیبرالی ایران

عباسی در ادامه به 6 ویژگی سینمای لیبرالی بعد از انقلاب اشاره کرد وی گفت: "6 ویژگی اصلی در سینمای لیبرالی ایران دیده می شود. اولین ویژگی این است که قهرمان اصلی فیلم در حال طلاق گرفتن است. دومین ویژگی این است که قهرمان آن در حال خروج از کشور است. سومین ویژگی آن این است که یا بچه ندارند یا چون در حال طلاق هستند مردد هستند که بچه نزد کدامیک زندگی کند. چهارمین ویژگی این است که افراد مسن در خانواده جایگاهی ندارند. اگر هم زنده هستند، در خانه سالمندان نگهداری می شوند. ویژگی پنجم این است که چشمها ناپاک است و خیانت عادی است. ویژگی ششم هم ناپاکی پول آنهاست. این 6 ویژگی را در از سال 80 تا 90 در 101 اثر سینمای لیبرال ایران می‌بینید. اما نکته کلیدی این است که این دقیقا زندگی همین اهالی سینماست. از تهیه کننده تا سناریست و هنرپیشه و کارگردان، خودشان اینگونه زندگی می‌کنند." وی افزود: " موج سومی هم در سینمای ایران داریم که از اوایل دهه 1380 شروع شد و به نام سینمای ابزورد مشهور است. معنی اصطلاح ابزورد، مهمل، مرخرف و بیهوده است. اگر یک بررسی از آثار این سینما داشته باشید حتی اسامی  فیلم‌ها هم ابزورد هستند. فیلم‌های هیچ، بیخود و بی جهت، خوابم میاد و ... نمونه‌های اینگونه اسم‌گذاری ابزورد هستند که از کتاب کرگردن اوژه لوئیس گرفته شده‌اند. سوال این است که کتاب شاخص آثار ابزورد چگونه به مانفیست سینمای جمهوری اسلامی تبدیل می شود و کسی هم در وزارت ارشاد متوجه آن نمی شود؟ هر هفته در برنامه هفت سینماگران کنار هم می نشینند و گاهی چنان از کلمه ابزورد استفاده می کنند که انگار کلمه مقدسی است و سینماگری چون نتوانسته به معیارهای آن نزدیک شود باید شرمنده باشد. ماهیت هنر ابزورد از افسانه سیزیف گرفته شده است. کسی سنگی را به سختی به بالای قله می برد و ازدستش رها می شود و به پایین قله می افتد. دوباره و چندباره این کار را تکرار می کند و به نتیجه‌ای هم نمی رسد. فلسفه هنر ابزورد که تاکنون حدود 65 فیلم در سینمای ایران با تاسی از آن ساخته شده است این است که زندگی هیچ است. وقتی نگاه فلسفی‌اش پوچی زندگی است و به قله نمی رسید. در چنین اثری چیزی که شاهد نخواهید بود داشتن قهرمان است. جامعه‌ای که آرمان دارد، امام حسین(ع) دارد. شهید حججی دارد، زندگی را مهمل نمی بینند. برای زندگی غایت قائل هستند و انسانها می توانند به قله برسند. چیزی که در آثار ابزورد نخواهید دید."

نکته بعدی که عباسی در ادامه سخنرانی به آن اشاره داشت، حضور چند سینماگر ساکن آمریکا در صدا و سیمای بود. وی گفت:" به صورت خزنده تعدادی هنرمند که در آمریکا بودند به ایران برگشتند و یکباره سر از تلویزیون درآوردند و همه کاره شدند."

سینمای انقلاب اسلامی، موج چهارم سینما

عباسی در ادامه به سینمای انقلاب اشاره کرد و گفت:"موج چهارم سینمای ما، سینمای خود انقلاب است. در سینمای انقلاب با آدم‌های شاخص انقلاب روبرو هستیم. هنوز با خود سینمای انقلاب مواجه نیسیتم. شاخص اینها شهید آوینی و بعد از ا یشان مرحوم سلحشور و هنرمندان ترازی مثل بحرانی، طالبی، ده نمکی، شروجه، برادران بهمنی هستند. عملا در سینمای امروز انقلاب، تک آثار سینمای انقلاب داریم. فیلمهایی مثل آژانس شیشه‌ای، قلاده‌های طلا و ملک سلیمان. این آثار به خود شخصیت ها شناخته می شوند. لذا هنوز چیزی به نام سینمای انقلاب شکل نگرفته است اما بارقه آن دمیده شده است. ما امروز دیگر تقریبا از سینمای چپ مارکسیستی فاصله گرفته‌ایم. سینمای مبتذل لیبرالی هم به اندازه کافی بی آبرو و بی اعتبار شده است و می بینیم که عمده فیلمهای شاخص مورد توجه در چند سال اخیر، همان آثاری هستند که مضامین انقلابی دارند. هرچند عمده کسانی که این فیلمها را ساخته‌اند خودشان اذعان می‌کنند که نسبتی با تفکر انقلابی و اسلامی ندارند و به تعبیر خودشان، نمی خواهند انگ حزب اللهی بودن بر پیشانیشان بنشیند. وقتی که اقبال جدی به سمت سینمای لیبرالی هست بعضی ها خودشان را دور می کنند و به سمت سینمای انقلابی می آیند. از همین می‌توان فهمید که سینمای لیبرالی به سمت نابودی می رود. سال گذشته مهم ترین اثر سینمایی، به وقت شام بود در حالیکه جریان لیبرال حاکم بر دولت و سینما فیلمهای با فروش میلیاردی و با مضامین لیبرالی داشت و مردم هم استقبال می کردند اما جریان ساز نبودند. چیزی که احترام می آفرید و در خارج از کشور هم مورد پسند بود فیلمهای انقلابی بودند. امسال هم دوباره همین موضوع تکرار شد.تعدادی فیلم با مضامین ارزشی ساخته شدند؛ هر چند سازندگان آنها اعلام کرده‌اند که با نگاه ارزشی فاصله دارند. اما مجبور هستند که برای تضمین بقای خودشان به سمت این آثار روی بیاورند. موضوعاتی مثل مقاومت اسلامی، مبارزه با داعش، تاریخ اسلامی، دفاع مقدس و استکبار ستیزی . این همان موج چهارم است. اگر موج سینمای ابزورد و لیبرالی را یکی بگیریم به سه جریان کلی می رسیم. جریان چپ مارکسیستی یک سو. این سینما بعد از سه اثر اصلی و چپ اجتماعی مخملباف، عملاً از بین رفت. پرونده دهه دوم، سوم و اواسط چهارم هم با سینمای لیبرالیستی راست با انحطاط به انتها رسید. و موج انقلابی که ان شاءالله نسل جدید بچه های انقلابی هستند و با تاسی از کسانی مثل مرحوم سلحشور که آثارش در خارج از ایران هم مخاطب چند میلیاردی دارد و کسانی مثل طالبی، حاتمی کیا و بحرانی بتوانیم از ابتذال سینما فاصله بگیریم.

همانطور که ما در فوتبال تیم ملی جمهوری اسلامی نداریم و در شبکه ها عنوان شاگردان کیروش را برای این تیم استفاده می کنند، که اگر هم پرچم بالا برود خیلی مهم نیست. سینمای ایران هم امروز این وضعیت را دارد. سینمای جمهوری اسلامی  نداریم. دشمن جمهوری اسلامی همین لیبرالیسم است. در سینما هم سینمای ضد آرمان است. پس در پاسخ این سوال که آیا شعار نه شرقی و نه غربی محقق شده است باید بگوییم خیر. در شعر، در نقاشی ، در ادبیات داستانی، در گرافیک و در هنرهای تجسمی این اتفاق افتاده است اما در سینما با تک مضراب هایی مواجه هستیم که آن هم به دلیل حضور افراد انقلابی است. راهش هم این است که "لا اله" را محکم بگوییم تا "الا الله" هم بعد از آن محقق شود.

انتهای پیام/

هم‌اندیشی سینما انقلابهم‌اندیشی سینما انقلابهم‌اندیشی سینما انقلابهم‌اندیشی سینما انقلابهم‌اندیشی سینما انقلابهم‌اندیشی سینما انقلابهم‌اندیشی سینما انقلابهم‌اندیشی سینما انقلابهم‌اندیشی سینما انقلابهم‌اندیشی سینما انقلاب هم‌اندیشی سینما انقلابهم‌اندیشی سینما انقلابهم‌اندیشی سینما انقلابهم‌اندیشی سینما انقلابهم‌اندیشی سینما انقلابهم‌اندیشی سینما انقلابهم‌اندیشی سینما انقلابهم‌اندیشی سینما انقلابهم‌اندیشی سینما انقلاب R1515/P/S4,34/CT1 واژه های کاربردی مرتبط تلویزیون سینما

در پی محبوبیت از دست رفته| چرا احمدی‌نژاد دیگر پدیده‌ای غیر‌ضروری و بی‌معنی محسوب می‌شود؟

حمله سردار نقدی به دولت روحانی، سیدمحمد خاتمی و هاشمی: اوضاع اقتصادی امروز نتیجه رأی خود ماست| باید رییس‌جمهوری ساده‌زیست انتخاب کنیم| بزرگترین افتخار ایرانی‌هاست که ولی فقیه در راس امور کشور است| رضاخان بی‎سواد، فقیر، دزد و غارتگر اموال مردم بود| انقلاب

پرسپولیسی‌ها میهمان مسابقه شوتبال شبکه نسیم

کلیدواژه: یادداشت کدخدایی ماجرای نیمروز رد خون

منبع این خبر، وبسایت www.fardanews.com است و سایت «خبربان» مسئولیتی در قبال محتوای آن ندارد. چنانچه این خبر را شایسته تذکر می‌دانید، خواهشمند است کد ۲۲۷۱۰۱۸۶ را به همراه موضوع به آدرس info@porsyar.com ارسال فرمایید.
با عنایت به اینکه سایت «خبربان» مصداق بستر مبادلات الکترونیکی متنی، صوتی و تصویر است، مسئولیت نقض حقوق تصریح شده مولفان در قانون فوق از قبیل تکثیر، اجرا و توزیع و یا هر گونه محتوی خلاف قوانین کشور ایران بر عهده منبع مطلب و کاربران است.

دیگر خبرها

  • یادداشت کدخدایی در وصف آیت الله مومن
  • روحانیت متعهد، به خون سرمایه‌داران زالوصفت تشنه است و هرگز با آنان سر آشتی نداشته و نخواهد داشت
  • تولید آثار مشترک از سوی هنرمندان استان و جمهوری آذربایجان
  • وحید جلیلی: ماجرای نیمروز و ایستاده در غبار محصول بازآفرینی تکنیک منحصر به فرد شهید آوینی است
  • هنرمندان جمهوری آذربایجان و آذربایجان‌شرقی آثار مشترکی در عرصه‌های جهانی تولید کنند
  • ابدال چه کسانی هستند و چگونه می‌توان جزو آنان شد؟
  • چرا باید شورای نگهبان داشته باشیم؟
  • چرا باید شورای نگهبان داشته باشم؟
  • رسانه ها در قبال دستاوردهای شهدای هسته ای کم گذاشته اند/ مردم به کسانی رأی بدهند که نگویند "با شلاق نمی توانیم مردم را به بهشت ببریم"
  • مرحله استانی مسابقات قرآنی مدهامتان در چابهار و قصرقند برگزار شد
  • انگلیسی‌ها رضاخان را به عنوان یک عامل دست‌نشانده بر سرِ کار آوردند تا کار مورد نظر آنها را انجام دهد
  • حسن عباسی: با فرد غیرانقلابی، هنر انقلابی درنمی‌آید
  • با فرد غیرانقلابی، هنر انقلابی در نمی‌آید/ پژمانفر: کسی حاضر نیست که برای گفتمان انقلاب سرمایه‌گذاری کند
  • ایرنا و گلوبال تایمز چین یادداشت تفاهم همکاری امضا کردند
  • تلاش مالزی برای محاکمه عاملان کشتار روهینگیایی‌ها
  • آیا سینمای ایران فیلمسازان را بابت پرداختن به گروهک منافقین مجازات می‌کند؟
  • هنرمندان شاخص انقلابی و مسجدی دیروز، امروز و فردا تجلیل می شوند 
  • درآمدهای خدمات زمین شناسی سازمان زمین شناسی و اکتشافات معدنی در سال ۹۸ اختصاصی تلقی می‌شود
  • ایالات غیر متحده امریکا/ واکنش کدخدایی به اصلاح قانون اساسی/ حضور در پکن با تمام قوا