جشنواره سال چهلم انقلاب، جشنواره امیدوارکننده‌ای بود. جشنواره‌ای که مثل همیشه فیلم بد هم داشت، اما در نهایت حس خوبی در دل مخاطبش نشاند.

گروه فرهنگی خبرگزاری دانشجو- محمدصالح سلطانی؛ پس از 30 قسمت همراهی با «فجر37 زیر ذره‎‌بین دانشجو» و مرور تک‌تک فیلم‌های مهم جشنواره، حالا و پس از مراسم اختتامیه بد نیست نگاهی به کلیت این جشنواره بیندازیم. جشنواره‌ای که بدون شک یکی از مهم‌ترین جشنواره‌های همه‌ی این 37 دوره بود.   یک) داشتیم به فیلم‌های ضد قصه عادت می‌کردیم. آثاری که داستان نداشتن و شلخته بودن را افتخاری برای خودشان می‌دانستند تعداد زیادی از فیلم‌های سینمای ایران را تشکیل می‌دادند. پز‌های روشنفکری و تلاش برای حرکت در مسیری ضد قصه، بخشی از هویت سینمای جشنواره‌ایِ ما شده بود، تا امسال. جشنواره سی و هفتم اما، یکی از «پر قصه»‌ترین جشنواره‌های سال‌های اخیر بود. جشنواره‌ای سرشار از آثاری که با تمام نقاط قوت و ضعفشان، در قصه‌گویی و داستان‌پردازی مشترک بودند. حتی آثار ضعیفی مثل «یلدا» و «آشفته‌گی» هم در داشتن قصه‌ای سرراست و سرگرم‌کننده- ولو کلیشه‌ای- دست خالی نبودند. این وسط، تنها فیلم شاخص بی‌‎قصه، «مسخره‌باز» همایون غنی‌زاده بود. جریان غالب فجر ۳۷، اما بر قصه‌گویی استوار بود و این یعنی می‌توانیم حتی به گیشه‌های راضی‌کننده‌ی آثارِ معمولی جشنواره‌‎ی امسال هم، امیدوار باشیم.
دو) جشنواره ۳۳ را با یک فیلم به خاطر سپردیم: رخ دیوانه. جشنواره ۳۴ با دو فیلم در یاد‌ها ماند: بادیگارد و ابد و یک روز. جشنواره ۳۵ را با یک فیلم به یاد می‌آوریم: ماجرای نیمروز. جشنواره ۳۶ با سه فیلم ماندگار شد: مغز‌های کوچک زنگ‌زده، به وقت شام و تنگه‌ی ابوقریب. جشنواره ۳۷ را با کدام فیلم‌ها به یاد خواهیم آورد؟ پاسخ این سوال، نه یک یا دو یا سه فیلم، که دستکم شش فیلم است. واقعیت این است که جشنواره امسال، بیش از عادتِ این چندساله‌ی جشنواره فیلم خوب و درخشان داشت. غلامرضا تختی و روایت جذاب بهرام توکلی از زندگی یک اسطوره؛ ماجرای نیمروز ۲ و ادامه ماجراجویی مهدویان در دل تاریخ معاصر؛ ۲۳ نفر و روایت صمیمانه‌ی حماسه‌ی نوجوانان در دوران جنگ تحمیلی؛ سرخ‌پوست و خلاقیت‌های خوشحال‌کننده‌ی فرمی و محتوایی؛ متری‌شش‌ونیم و میخکوب شدن مخاطب روی صندلی؛ و شبی که ماه کامل شد و کولاکِ ۱۴۰ دقیقه‌ایِ خانم آبیار.
می‌بینید؟ جشنواره ۳۷ آثار ماندگار فراوانی داشت. فیلم‌هایی که هرکدام به تنهایی برای رونق دادن به یک جشنواره فیلم فجر کافی به نظر می‌رسند. فیلم‌هایی متنوع، خلاقانه و خوش‌ریتم که قضاوت را برای داوران و نقدنویسی را برای منتقدان دشوار کرده‌بودند. حتی اگر بخواهیم با دیدی ژورنالیستی به قضیه نگاه کنیم، این که مسعود فراستی در یک جشنواره از ۳ فیلم تقدیر کند و آن‌ها را «خوب» بداند، یعنی حتماً اتفاقی در جشنواره افتاده! شش‌ضلعی درخشان فجر ۳۷ احتمالا روز‌های پررونقی را برای گیشه رقم خواهند زد.
سه) سینمای سیاسی- به معنای درست کلمه- در ایرانِ پس از انقلاب را باید با ابراهیم حاتمی‌کیا بشناسیم. آژانس شیشه‌ایِ او، یکی از بهترین نمونه‌های سینمای سیاسی است. با نمادگذاری‌های دقیق، شخصیت‌پردازی درخشان و رفت و آمد‌های بجا میان آدم‌هایی که سیاست، بخش مهمی از زندگی‌شان را سروشکل داده. جشنواره امسال از حیث داشتن آثار سیاسی، حاتمی‌کیایی‌ترین جشنواره فجر تمامِ ادوار بود. از «دیدن این فیلم جرم است» که رسماً خود را میراث‌دار (شاید هم میراث‌خوار) آژانس می‌داند، تا ماجرای نیمروز ۲ و شبی که ماه کامل شد و حتی غلامرضا تختی؛ که هر کدام مملو از رگه‌های سیاسی پررنگی هستند. التهاب، هیجان و البته محتوایی که در ظرف سینمای سیاسی ریخته می‌شود، برای هر مخاطبی جذاب است و فجر ۳۷ – و اکران «آشغال‌های دوست‌داشتنی» درست پس از پایان آن- می‌تواند طلیعه‌ی یک دوران تازه در سینمای سیاسی ایران باشد. ظرفیت عظیم اتفاقات سیاسی-امنیتیِ سال‌های پس از انقلاب اگر با ذوق و دقتِ نظرِ هنرمندان همراه شود، احتمالاً می‌توانیم شاهد خلق آثار سیاسی بیشتری در سینمای ایران باشیم.  
چهار) نه اینکه نباشند، اما به نظر می‌رسد روزگار اقبال به آن‌ها تمام شده. سینمای آپارتمانی-که با نام «ملودرام‌های خانوادگی» می‌شناسیمش- در جشنواره فجر ۳۷ ستاره‌ای نداشت. درخشان‌ترین و محبوب‌ترین آثار، آن‌هایی بودند که از چاردیواری خانه‌ها و کافه‌ها بیرون آمده و در فضا‌های بصری متنوع و گسترده‌ای تولید شدند. از متری‌شش‌ونیم و آن لوکیشن‌های میخکوب‌کننده، تا ماجرای نیمروز ۲ و شبی که ماه کامل شد و ۲۳ نفر. حتی آثاری معمولی و کم‌اقبال مثل «ایده اصلی» و «سمفونی نهم» هم خالی از تنوع بصری نبودند و به نظر می‌رسد سال ۹۷ را بتوان سالِ مرگ سینمای خانه‌نشین دانست. حالا فیلم‌هایی روی بورس‌اند که تنوع لوکیشن داشته باشند، فضا‌ها و زمان‌های بیشتری را تجربه کنند و برای مخاطب‌شان، آورده‌ای بصری داشته باشند.

پنج) حکایت داوری‌های فجر ۳۷، حکایت تازه‌ای نیست. سلیقه‌ی هیات‌داوران، در تقریباً نیمی از سیمرغ‌ها نزدیک به سلیقه مخاطبین بود و در نیمی دیگر نه. الناز شاکردوست و فرشته صدرعرفایی، به شایستگیِ تمام سیمرغ را به خانه بردند. پیمان معادی و جواد عزتی، اما به نظر می‌رسد قربانی شدند. اولی قربانی توجه بیش از حدِ داوران به یک فیلم، و دومی قربانی بدهیِ ۴۰ ساله‌ی جشنواره به استاد نصیریان که موعد پرداختش، امسال بود. درست مثل سال قبل و سیمرغ بلورین به جمشید هاشم‌پور برای فیلم دارکوب!
جشنواره امسال، حداقل ۶ فیلم خوب داشت، اما هیات داوران فقط یکی از آن‌ها دید و یکی دیگر را با جایزه ویژه‌ی هیات داوران راضی (شاید هم سرگرم) کرد. مسئولین جشنواره، یکی دیگر از این ۶ فیلم را با تقدیر ویژه در مراسم اختتامیه و سیمرغ دولتیِ زرین به خانه فرستادند و یکی دیگر هم سیمرغش را از مردم گرفت. ماند دو فیلم. ماجرای نیمروز ۲ و تختی؛ که اگرچه بی‌سیمرغ نماندند، اما نادیده‌گرفتن کارگردانی بهرام توکلی و محمدحسین مهدویان، و زحمات فراوانی که برای این دو فیلم کشیده‌شده، آن‌ها را به بازندگان اختتامیه تبدیل کرد. بازندگانی سربلند و احتمالا محبوب در اکران عمومی.

جشنواره سال چهلم انقلاب، جشنواره امیدوارکننده‌ای بود. جشنواره‌ای که مثل همیشه فیلم بد هم داشت، اما در نهایت حس خوبی در دل مخاطبش نشاند. حالا چنته‌ی سینمای ایران، با تعدادی فیلم خیلی خوب و تعدادی فیلم متوسطِ رو به بالا پر شده و به نظر می‌رسد این فیلم‌ها در کنار کمدی‌های همیشگی، سفره‌ی رنگارنگی برای سال ۹۸ سینمای ایران بسازند. سالی که نکو بودنش، از بهار فجر ۳۷ پیدا بود.

منبع: خبرگزاری دانشجو

مطالب پیشنهادی:

بازداشت ۱۴ نفر در مشهد بخاطر نامه به رهبر انقلاب؟

عکس| خانم بازیگر در کنار همسری که ۲۸ سال از او بزرگ‌تر است

لیونل مسی به باشگاه نروژی پیوست!

کلیدواژه: جشنواره فیلم فجر فیلم فجر فجر37 فیلم فجر37

منبع این خبر، وبسایت snn.ir است و سایت «خبربان» مسئولیتی در قبال محتوای آن ندارد. چنانچه این خبر را شایسته تذکر می‌دانید، خواهشمند است کد ۲۲۷۱۹۶۱۶ را به همراه موضوع به آدرس info@porsyar.com ارسال فرمایید.
با عنایت به اینکه سایت «خبربان» مصداق بستر مبادلات الکترونیکی متنی، صوتی و تصویر است، مسئولیت نقض حقوق تصریح شده مولفان در قانون فوق از قبیل تکثیر، اجرا و توزیع و یا هر گونه محتوی خلاف قوانین کشور ایران بر عهده منبع مطلب و کاربران است.
خبر بعدی:

جشنواره فیلم کودک و نوجوان|سید‌جواد هاشمی: سینمای کودک هزینه‌های زیادی دارد/در تمام فیلم‌هایم عشق را آمیخته‌ام

نویسنده، کارگردان و تهیه‌کننده «تورنا۲» گفت: سینمای کودک هزینه‌های زیادی دارد و همان ۷ ثانیه موسیقی فیلم ما هزینه زیادی در بر داشت و باید از سرمایه‌گذار خصوصی نیز برای کمک به سینمای کودک تقدیر و تشکر کنیم. ۰۱ شهريور ۱۳۹۸ - ۰۹:۴۷ استانها اصفهان نظرات - اخبار استانها -

به گزارش خبرگزاری تسنیم از اصفهان، سید‌جواد هاشمی، شامگاه پنجشنبه در نشست خبری فیلم «تورنا2» اظهار داشت:  سال‌ها است که استقبال از سینمای کودک کم شده و تلاش ما و همکاران ما این است که هرچند کوتاه خدمتی به کودکان کنیم و این به واسطه خدمت من به بچه‌ها در آموزش و پرورش است.

وی افزود: ما برای مردم و کشور خود فیلم می‌سازیم و اگر نقدی در فیلم انجام می‌دهیم‌ برای یک تلنگر است، در این فیلم قصد جلب توجه کودکان به همراه خانواده‌ها را داشتیم و استفاده از آهنگ‌های بزرگسال در این فیلم بدین منظور بود.

نویسنده، کارگردان و تهیه‌کننده «تورنا2» گفت: کودکان جنگ و دعوا را دوست ندارند، لباس‌ها متفاوت انتخاب شد تا زمان و مکانی برای این فیلم در نظر گرفته نشود.

جشنواره فیلم کودک و نوجوان| استقبال پرشور از اکران «تورنا 2»؛ «منطقه پرواز ممنوع» به سانس فوق‌العاده رسیدجشنواره فیلم کودک و نوجوان| انتقاد از سینمای گیشه‌محور؛ چرا جای «قصه‌های مجید» در سینما خالی است؟جشنواره فیلم کودک و نوجوان| بلیت 8 هزار تومانی کمکی به اقتصاد جشنواره نمی‌کند

وی ادامه داد: سینمای کودک هزینه‌های زیادی دارد و همان 7 ثانیه موسیقی فیلم ما هزینه زیادی در بر داشت و باید از سرمایه‌گذار خصوصی نیز برای کمک به سینمای کودک تقدیر و تشکر کنیم.

هاشمی خاطرنشان کرد: قسمت دوم این فیلم در مرحله تصحیح رنگ قرار دارد و مجموع 2 فیلم را در 43 روز ساختیم و به نظر من قسمت دوم آن بهتر است که شاهد قسمت دوم آن نیز خواهیم بود.

وی با بیان اینکه ما در ایران فیلم می‌سازیم و فیلم ما ایرانی است، گفت: این فیلم میراث تجربه 30 ساله من در ارتباط با کودکان بود و این در حالی است که در کنار آن باید موضوعی برای جذب خانواده‌ها داشته باشیم تا بدین وسیله کودکان نیز به سینما بیایند.

نویسنده، کارگردان و تهیه‌کننده «تورنا2» بیان کرد: قصد من آموختن عشق پاک به کودکان است و در تمام فیلم‌های خود عشق را آمیخته‌ام چرا که از بعد از انقلاب در فیلم‌ها از این موضوع دریغ کرده‌ایم و نسل‌ها از آموختن این موضوع ناکام می‌مانند.

وی افزود: ما نویسنده ممتاز در ایران نداریم به گونه‌ای که 6 سال بعد از شخصیت «اختاپوس» برای یک نوشته خوب صبر پیشه کردم و در آخر خود دست به کار شدم. من به عشق کودک و نوجوان وارد این حوزه شدم هرچند که کار خود را هم کامل نمی‌دانم.

هاشمی اظهار داشت: من خودم با زیرنویس مشکل دارم و این فیلم بدون زیرنویس هم کاربرد دارد، 3 ماه برای ساخت زبان این فیلم وقت گذاشتم و چندین زبان را با هم ترکیب کردم. اگر اسم‌ها در ذهن نماند اهمیتی ندارد و مهم به یاد ماندن شخصیت‌ها است.

وی در پاسخ به سوالی درباره مناسب نبودن بعضی از شخصیت‌ها برای سنین پایین گفت: وحشت یکی از مهمترین وجوه کودک و نوجوان بوده و لازم است که کودکان ترس را در جمع تجربه کنند و همچنین بیاموزند که ترس به چیزهای فانتزی را باید از بین ببرند.

انتهای پیام/ش

R41346/P/S6,51/CT11

دیگر خبرها

  • سینمای کودک و نوجوان در حقیقت سینمای خانواده است
  • جبارآذین: سینمای کودک در طول سال باید رونق داشته باشد/ هنرمندان پیشکسوت منزوی شده‌اند
  • ماجرای بهاره کیان افشار و «پسر کشی» در راه جشنواره فجر
  • «پسرکشی» در راه جشنواره فیلم فجر/فیلمبرداری ششمین ساخته «محمدهادی کریمی» به پایان رسید
  • سیاست مشخصی در حمایت از سینمای مستقل وجود ندارد
  • طنازی گیاهان گوشتخوار در بازار گیاهان ایران
  • استقبال پرشور مردم از نخستین جشنواره نیلوفر آبی در لنگرود
  • رونق سینمای کودک نیازمند ورود بازیگران بزرگ است
  • تورس با ۶ گل خورده از فوتبال خداحافظی کرد + تصاویر
  • کارگردان منطقه پرواز ممنوع: فیلم زبان مشترک با بچه‌های جهان دارد/ هادی حجازی‌فر از همان اول موافقت کرد
  • جشنواره فیلم کودک و نوجوان| مظلومیت سینمای دفاع مقدس در هیاهوی جشنواره؛ نشست خبری ۲۳ نفر لغو شد
  • تابش خبر داد: راه اندازی کتابخانه ویدیویی برای آثار سینمای کودک
  • تابش: امیدواریم کتابخانه ویدیویی به توسعه سینمای کودک کمک کند
  • شکست بانوان پویندگان فجر مقابل نفت آبادان
  • جشنواره فیلم کودک و نوجوان| با رعایت اصول سینمای اخلاقی و مبتنی بر دین ساخته می‌شود
  • رونق سینمای کودک نیازمند سرمایه گذاری است
  • برگزیدگان یازدهمین دوره جشن مستقل سینمای مستند ایران معرفی شدند
  • معرفی برگزیدگان اختتامیه یازدهمین دوره جشن مستقل سینمای مستند ایران
  • پوران درخشنده: توجه به سینمای کودک نباید در حد هیاهوی جشنواره ای باشد