جشنواره سال چهلم انقلاب، جشنواره امیدوارکننده‌ای بود. جشنواره‌ای که مثل همیشه فیلم بد هم داشت، اما در نهایت حس خوبی در دل مخاطبش نشاند.

گروه فرهنگی خبرگزاری دانشجو- محمدصالح سلطانی؛ پس از 30 قسمت همراهی با «فجر37 زیر ذره‎‌بین دانشجو» و مرور تک‌تک فیلم‌های مهم جشنواره، حالا و پس از مراسم اختتامیه بد نیست نگاهی به کلیت این جشنواره بیندازیم.
جشنواره‌ای که بدون شک یکی از مهم‌ترین جشنواره‌های همه‌ی این 37 دوره بود.   یک) داشتیم به فیلم‌های ضد قصه عادت می‌کردیم. آثاری که داستان نداشتن و شلخته بودن را افتخاری برای خودشان می‌دانستند تعداد زیادی از فیلم‌های سینمای ایران را تشکیل می‌دادند. پز‌های روشنفکری و تلاش برای حرکت در مسیری ضد قصه، بخشی از هویت سینمای جشنواره‌ایِ ما شده بود، تا امسال. جشنواره سی و هفتم اما، یکی از «پر قصه»‌ترین جشنواره‌های سال‌های اخیر بود. جشنواره‌ای سرشار از آثاری که با تمام نقاط قوت و ضعفشان، در قصه‌گویی و داستان‌پردازی مشترک بودند. حتی آثار ضعیفی مثل «یلدا» و «آشفته‌گی» هم در داشتن قصه‌ای سرراست و سرگرم‌کننده- ولو کلیشه‌ای- دست خالی نبودند. این وسط، تنها فیلم شاخص بی‌‎قصه، «مسخره‌باز» همایون غنی‌زاده بود. جریان غالب فجر ۳۷، اما بر قصه‌گویی استوار بود و این یعنی می‌توانیم حتی به گیشه‌های راضی‌کننده‌ی آثارِ معمولی جشنواره‌‎ی امسال هم، امیدوار باشیم.
دو) جشنواره ۳۳ را با یک فیلم به خاطر سپردیم: رخ دیوانه. جشنواره ۳۴ با دو فیلم در یاد‌ها ماند: بادیگارد و ابد و یک روز. جشنواره ۳۵ را با یک فیلم به یاد می‌آوریم: ماجرای نیمروز. جشنواره ۳۶ با سه فیلم ماندگار شد: مغز‌های کوچک زنگ‌زده، به وقت شام و تنگه‌ی ابوقریب. جشنواره ۳۷ را با کدام فیلم‌ها به یاد خواهیم آورد؟ پاسخ این سوال، نه یک یا دو یا سه فیلم، که دستکم شش فیلم است. واقعیت این است که جشنواره امسال، بیش از عادتِ این چندساله‌ی جشنواره فیلم خوب و درخشان داشت. غلامرضا تختی و روایت جذاب بهرام توکلی از زندگی یک اسطوره؛ ماجرای نیمروز ۲ و ادامه ماجراجویی مهدویان در دل تاریخ معاصر؛ ۲۳ نفر و روایت صمیمانه‌ی حماسه‌ی نوجوانان در دوران جنگ تحمیلی؛ سرخ‌پوست و خلاقیت‌های خوشحال‌کننده‌ی فرمی و محتوایی؛ متری‌شش‌ونیم و میخکوب شدن مخاطب روی صندلی؛ و شبی که ماه کامل شد و کولاکِ ۱۴۰ دقیقه‌ایِ خانم آبیار.
می‌بینید؟ جشنواره ۳۷ آثار ماندگار فراوانی داشت. فیلم‌هایی که هرکدام به تنهایی برای رونق دادن به یک جشنواره فیلم فجر کافی به نظر می‌رسند. فیلم‌هایی متنوع، خلاقانه و خوش‌ریتم که قضاوت را برای داوران و نقدنویسی را برای منتقدان دشوار کرده‌بودند. حتی اگر بخواهیم با دیدی ژورنالیستی به قضیه نگاه کنیم، این که مسعود فراستی در یک جشنواره از ۳ فیلم تقدیر کند و آن‌ها را «خوب» بداند، یعنی حتماً اتفاقی در جشنواره افتاده! شش‌ضلعی درخشان فجر ۳۷ احتمالا روز‌های پررونقی را برای گیشه رقم خواهند زد.
سه) سینمای سیاسی- به معنای درست کلمه- در ایرانِ پس از انقلاب را باید با ابراهیم حاتمی‌کیا بشناسیم. آژانس شیشه‌ایِ او، یکی از بهترین نمونه‌های سینمای سیاسی است. با نمادگذاری‌های دقیق، شخصیت‌پردازی درخشان و رفت و آمد‌های بجا میان آدم‌هایی که سیاست، بخش مهمی از زندگی‌شان را سروشکل داده. جشنواره امسال از حیث داشتن آثار سیاسی، حاتمی‌کیایی‌ترین جشنواره فجر تمامِ ادوار بود. از «دیدن این فیلم جرم است» که رسماً خود را میراث‌دار (شاید هم میراث‌خوار) آژانس می‌داند، تا ماجرای نیمروز ۲ و شبی که ماه کامل شد و حتی غلامرضا تختی؛ که هر کدام مملو از رگه‌های سیاسی پررنگی هستند. التهاب، هیجان و البته محتوایی که در ظرف سینمای سیاسی ریخته می‌شود، برای هر مخاطبی جذاب است و فجر ۳۷ – و اکران «آشغال‌های دوست‌داشتنی» درست پس از پایان آن- می‌تواند طلیعه‌ی یک دوران تازه در سینمای سیاسی ایران باشد. ظرفیت عظیم اتفاقات سیاسی-امنیتیِ سال‌های پس از انقلاب اگر با ذوق و دقتِ نظرِ هنرمندان همراه شود، احتمالاً می‌توانیم شاهد خلق آثار سیاسی بیشتری در سینمای ایران باشیم.  
چهار) نه اینکه نباشند، اما به نظر می‌رسد روزگار اقبال به آن‌ها تمام شده. سینمای آپارتمانی-که با نام «ملودرام‌های خانوادگی» می‌شناسیمش- در جشنواره فجر ۳۷ ستاره‌ای نداشت. درخشان‌ترین و محبوب‌ترین آثار، آن‌هایی بودند که از چاردیواری خانه‌ها و کافه‌ها بیرون آمده و در فضا‌های بصری متنوع و گسترده‌ای تولید شدند. از متری‌شش‌ونیم و آن لوکیشن‌های میخکوب‌کننده، تا ماجرای نیمروز ۲ و شبی که ماه کامل شد و ۲۳ نفر. حتی آثاری معمولی و کم‌اقبال مثل «ایده اصلی» و «سمفونی نهم» هم خالی از تنوع بصری نبودند و به نظر می‌رسد سال ۹۷ را بتوان سالِ مرگ سینمای خانه‌نشین دانست. حالا فیلم‌هایی روی بورس‌اند که تنوع لوکیشن داشته باشند، فضا‌ها و زمان‌های بیشتری را تجربه کنند و برای مخاطب‌شان، آورده‌ای بصری داشته باشند.

پنج) حکایت داوری‌های فجر ۳۷، حکایت تازه‌ای نیست. سلیقه‌ی هیات‌داوران، در تقریباً نیمی از سیمرغ‌ها نزدیک به سلیقه مخاطبین بود و در نیمی دیگر نه. الناز شاکردوست و فرشته صدرعرفایی، به شایستگیِ تمام سیمرغ را به خانه بردند. پیمان معادی و جواد عزتی، اما به نظر می‌رسد قربانی شدند. اولی قربانی توجه بیش از حدِ داوران به یک فیلم، و دومی قربانی بدهیِ ۴۰ ساله‌ی جشنواره به استاد نصیریان که موعد پرداختش، امسال بود. درست مثل سال قبل و سیمرغ بلورین به جمشید هاشم‌پور برای فیلم دارکوب!
جشنواره امسال، حداقل ۶ فیلم خوب داشت، اما هیات داوران فقط یکی از آن‌ها دید و یکی دیگر را با جایزه ویژه‌ی هیات داوران راضی (شاید هم سرگرم) کرد. مسئولین جشنواره، یکی دیگر از این ۶ فیلم را با تقدیر ویژه در مراسم اختتامیه و سیمرغ دولتیِ زرین به خانه فرستادند و یکی دیگر هم سیمرغش را از مردم گرفت. ماند دو فیلم. ماجرای نیمروز ۲ و تختی؛ که اگرچه بی‌سیمرغ نماندند، اما نادیده‌گرفتن کارگردانی بهرام توکلی و محمدحسین مهدویان، و زحمات فراوانی که برای این دو فیلم کشیده‌شده، آن‌ها را به بازندگان اختتامیه تبدیل کرد. بازندگانی سربلند و احتمالا محبوب در اکران عمومی.

جشنواره سال چهلم انقلاب، جشنواره امیدوارکننده‌ای بود. جشنواره‌ای که مثل همیشه فیلم بد هم داشت، اما در نهایت حس خوبی در دل مخاطبش نشاند. حالا چنته‌ی سینمای ایران، با تعدادی فیلم خیلی خوب و تعدادی فیلم متوسطِ رو به بالا پر شده و به نظر می‌رسد این فیلم‌ها در کنار کمدی‌های همیشگی، سفره‌ی رنگارنگی برای سال ۹۸ سینمای ایران بسازند. سالی که نکو بودنش، از بهار فجر ۳۷ پیدا بود.

منبع: خبرگزاری دانشجو

خبر بعدی:

نگاهی به آسیب‌ های پول‌شویی برای سینمای ایران

پول‌شویی این روزها یکی از داغ‌ترین موضوعاتی است که سینمای ایران با آن دست و پنجه نرم می‌کند، مسئله‌ای که همه بر سر آن اتفاق نظر دارند و از آسیب‌های آن می‌گویند اما هیچکس از چگونگی برطرف کردن این معضل سخنی نمی‌گوید.

این مسئله در سی و هفتمین جشنواره فیلم فجر نیز به یکی از چالش‌های نشست‌های خبری بدل شده بود و نمی‌شد نشستی برگزار شود و پرسشی درباره چگونگی تامین سرمایه ساخت فیلم از سوی اهالی رسانه مطرح نشود، سوالی که البته هیچ گاه به صورت کامل و قطعی از سوی سازندگان پاسخ داده نمی‌شد و هر کس به نوعی سعی داشت تا از پاسخ به آن سر باز بزند.

با این حال آنچه مسلم است، شکل‌گیری و گسترش این معضل در سینمای نه چندان سرحال ایران است و مشخص نیست که اگر در زمان مناسب جلوی این مسئله گرفته نشود، این سینما چه تبعاتی را خواهد پرداخت و چه آسیب هایی را خواهد دید.

به همین منظور و درباره معضل پول‌شویی در سینمای ایران با سیدجمال ساداتیان تهیه کننده باسابقه سینما که امسال نیز در جشنواره سی و هفتم با فیلم سینمایی «متری شیش و نیم» حضور داشت هم کلام شده‌ایم و درباره علل به وجود آمدن این معضل و آسیب‌های آن گفت‌وگو کرده‌ایم.

چرا سینما را از نظر اقتصادی ضعیف می‌کنیم؟

سیدجمال ساداتیان در ابتدا، درباره داغ شدن بحث ورود پول‌های کثیف به سینما با اشاره به میزان گردش مالی سینمای ایران بیان کرد: «باید بگویم که این مسئله واقعا سوال برانگیز است که چرا سینمای ایران که این همه تاثیرگذار است و نقش‌های متفاوتی مانند حل و فصل کردن امور اجتماعی و ... را ایفا می‌کند، سهمش از گردش مالی کشور اندک است، تنها حدود ۲۰۰ میلیارد تومان گردش مالی دارد. چرا سینما را از نظر اقتصادی ضعیف می‌کنیم و نمی‌گذاریم بزرگ شود؟ بحث من سر این است که چرا در کنار صنعت کشور برای سینما اعتبار مناسبی در نظر گرفته نمی‌شود؟ این مسایل خود سبب آسیب دیدن و شکل گیری معضلاتی در سینمای ایران می‌شود.»

سینما مسیری برای جذب سرمایه سالم ندارد

این تهیه‌کننده در همین راستا افزود: «بحث من این است که چرا سینما خود مسیری را ندارد که افراد مجبور نشوند پول‌های خارج از سینما را جذب کنند. مصاحبه‌ای از وزیر صنعت و معدن دیدم که گفته بودند ۴۰ هزار میلیارد تومان برای توسعه صنعت اختصاص داده است، ممکن است برای این حوزه مبلغ ناچیزی هم باشد اما فرض کنید برای ساخت فیلم، توسعه محصولات فنی سینمایی یا گسترش فضاهای نمایشی و سینمایی به سراغ بنگاه‌های اقتصادی برویم و از آن‌ها درخواست تسهیلاتی برای فعالیت‌های فرهنگی با نرخ‌های قابل قبول داشته باشیم، جایی وجود دارد که حاضر باشد یک میلیون تومان وام برای توسعه فضای فرهنگی بدهد؟

اصلا چنین درخواستی را هیچ بنگاه اقتصادی به رسمیت نمی‌شناشد و این مسئله حاکی از آن است که برنامه‌ای برای توسعه این فضاها در نظر گرفته نشده است و در بودجه برای آن ردیفی وجود تعریف نشده است که بنگاه‌های اقتصادی موظف به انجام آن باشند.»

بگذارید تهیه‌کننده مثل یک صنعتگر از بانک وام بگیرد

ساداتیان در پاسخ به اینکه این ذهنیت به وجود آمده که هر چه پول به سینما می‌آید مانند فوتبال صرف دلالی و پول‌شویی و دستمزدهای میلیاردی بازیگران می‌شود، نظرش را اینطور بیان کرد: «اگر یک تهیه‌کننده از یک بنگاه اقتصادی وام بگیرد و مجبور باشد اصل و فرع پول را با ضمانت باز گرداند، آن وقت فیلمش را به شکلی و در قالبی می‌سازد که مطمئن باشد سود کرده و از لحاظ اقتصادی پولش باز می‌گردد، همچنین زیر بار هزینه‌های اضافه آن نمی‌رود تا بتواند اقساط وامش را تسویه کند، این مراقبت به عهده تهیه‌کننده است که باید از هنر و تجربه‌اش استفاده کند تا این جریان را مدیریت کند.»

او همچنین گفت: «وقتی چنین شرایطی وجود ندارد و پول‌هایی از بیرون وارد سینما می شوند، این بحث‌های پول‌های کثیف درباره آن‌ها مطرح می‌شود و سیستم مالی سینما را به هم می‌ریزد. می‌گویم بگذارید تهیه‌کننده مانند یک صنعتگر از بانک تسهیلات بگیرد و سیستم کاری خود را به نحوی مدیریت کند که دچار مشکل نشود و اقساط آن را مرتب پرداخت کند.»

در پی تعویق در تصویب لایحه "پالرمو" رقم خورد| قله‌های جدید برای دلار و سکه

افزاش قیمت خودرو و ناکارآمدی مسئولان| رشد ۱۸ درصدی قیمت پراید، فقط در یک ماه| گرانی تا کجا ادامه خواهد داشت؟

دانلود آهنگ جديد احسان زرافشاني بنام ته تغاريِ خدا

کلیدواژه: جشنواره فیلم فجر فیلم فجر فجر37 فیلم فجر37

منبع این خبر، وبسایت snn.ir است و سایت «خبربان» مسئولیتی در قبال محتوای آن ندارد. چنانچه این خبر را شایسته تذکر می‌دانید، خواهشمند است کد ۲۲۷۱۹۶۱۶ را به همراه موضوع به آدرس info@porsyar.com ارسال فرمایید.
با عنایت به اینکه سایت «خبربان» مصداق بستر مبادلات الکترونیکی متنی، صوتی و تصویر است، مسئولیت نقض حقوق تصریح شده مولفان در قانون فوق از قبیل تکثیر، اجرا و توزیع و یا هر گونه محتوی خلاف قوانین کشور ایران بر عهده منبع مطلب و کاربران است.

دیگر خبرها

  • ناگفته‌های «داور جشنواره فجر» از جوایز و داوری‌ها
  • چرا قیمت دلار جهش کرد؟
  • ناگفته‌های محمود کلاری از داوری جشنواره فیلم فجر
  • جای تأسف است که هنوز سینمای کشور در خدمت حوائج مردم نیست/ قدم اولِ اصلاح باید در نظام آموزشی برداشته شود
  • رشد دو برابری صادرات نفت پس از برجام
  • جای تأسف است که هنوز سینمای کشور در خدمت حوایج مردم نیست/ قدم اولِ اصلاح، باید در نظام آموزشی برداشته شود
  • درگذشت یکی از بازیگران سینمای قدیم ایران+عکس
  • قوچان‌نژاد: کارم با هیرنوین تمام شد و با هواداران خداحافظی کردم
  • نظر رامبدجوان پیرامون پولشویی در سینما
  • شرکت های پخش فیلم؛ پدرخوانده های سینمای ایران
  • برپایی نخستین نمایشگاه صنعت سینمای اصفهان در پردیس سینمایی سیتی سنتر
  • رامبدجوان: درباره پول‌شویی در سینما شک ندارم
  • رامبد جوان: درباره «پول‌شویی در سینما» شک ندارم
  • درباره «پول‌شویی در سینما» شک ندارم/ از منتقدان چیزی نیاموخته‌ام
  • جشنواره یا جشن‌پاره فجر در زنجان
  • ۱۰ گیاه آپارتمانی تصفیه کننده هوا
  • با یکی از محبوب‌ترین گل‌های آپارتمانی آشنا شوید
  • رمان های امروزی آپارتمانی هستند / رمان معرف فرهنگ
  • چکار کنیم تا گیاهان آپارتمانی پژمرده نشوند؟