مشاهده اخبار داغ روز

این، ماجرای یک جدایی است. ماجرای یک کندن، وصله شدن، و دوباره بازگشتن. ماجرای آدم‌‌هایی که چند روزی از اوایل هر سال در دنیای دیگری‌‌اند

گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو-محمدکاظم داودی؛ این ماجرای یک جدایی است. ماجرای یک کندن، وصله شدن، و دوباره بازگشتن. ماجرای آدم‌‌هایی که چند روزی از اوایل هر سال در دنیای دیگری‌‌اند، و دنیایی که هر سال منتظر است تا تعطیلاتش را طور دیگری از بقیه سال بگذراند.

..

 

این‌‌که چرا اینجا هستم، _اگر سرگردان نخوانی‌ام_ خودم هم هنوز نمی‌‌دانم؛ البته نه که کلا ندانم، حتی شاید بتوانم ساعت‌ها درمورد اهمیتش صحبت کنم، و بتوانم خانواده را راضی کنم که بیشتر تعطیلات را کنارشان نباشم، یا برادرم را قانع کنم که همراهم بیاید، اما این‌‌که واقعا بدانم "چرا؟"، نه این‌‌طور نیست. منظورم این است که، گاهی با تمام پوست صورتم آفتاب عمود را احساس می‌‌کنم، و آرزو می‌‌کنم کاش نسیمی بوزد، باد که می‌آید کل هوا از گرد و خاک تیره‌‌وتار می‌‌شود و چشم چشم را نمی‌‌بیند، و بعد حتی به اندازه‎‌ای آب نداریم که بتوانیم راحت دوش بگیریم یا موهایمان را تمیز کنیم. پس حتما این‌‌ها نمی‌‌تواند دلیلش باشد. مردمانش؟ نه احتمالا، آن هم نمی‌‌تواند دلیل خوبی باشد، آدمیزاد آدمیزاد است دیگر، حالا نهایتا یک لهجه‌ای هم دارند که باعث می‌‌شود مجبور شوم یک سوم صحبت‌‌هایشان را در ذهنم حدس بزنم، و شاید نتوانم برای هر بار که از دیدن اتفاق غریبی خنده‌ام می‌‌گیرد درست توضیح بدهم که فکر نکنند دارم به ریششان می‌‌خندم، و یا اینکه بتوانند با هم پچ‌پچ‌هایی بکنند که من بیشتر احساس غریبگی بکنم، و در نتیجه همه این‌ها میل کمتری به ارتباط خواهم داشت. دلیلی ندارد که از مهمان‌نوازی تعارف‌نمایشان یا از شکرگزاری به‌ناچاریشان یا حتی جست‌وخیر و شوروشوق بی‌دلیلشان تعریف کنم. بزرگ‌ترها کشاورزی می‌‌کنند و بچه‌ها از شغل پدرهایشان متنفرند، آن‌‌قدری که حاضرند به خاطر فرار از آن درس بخوانند! مسئولان منطقه مدام از این‌‌که روستایشان گنجِ استعداد است می‌‌گویند، و برای اثبات، تک‌‌وتوک قبولی کنکور هر سال در دانشگاه‌‌های مرکز استان را شاهد می‌آورند، شاید برای کاهش عذاب وجدان کم‌کاری، یا امید واهی به آینده، یا حتی یک مدل پز دادن بچگانه، برای چیزی که حتی دستاورد خودشان هم نیست.

 

اوایل فکر می‌‌کردم شاید کل منطقه نفرین‌شده باشد، توسط امامزاده یا جادوگری گذری که از یکی از خانه‌ها کاسه‌‌ای آب می‌‌طلبد، و احتمالا برای مسخره کردن چیز دیگری به او می‌‌دهند، و این‌‌طور می‌‌شود که برای قرن‌ها قطره‌ای آب بر زمین روستا نمی‌چکد و بعد از مدت‌ها با منقرض شدن و بعد جایگزین شدن کل نسل و ترکۀ منطقه و با سال‌ها نماز باران خواندن و دستگیری از فقرا و صله رحم و این‌ها، تکه ابرهایی برای گذشتن این مسیر را انتخاب می‌‌کنند تا اهالی روستا کمی سایه آسمانی را تجربه کنند. البته نفرین شامل خاک حاصلخیز منطقه نشده و در بهار گندمزارهای کوچک و پراکنده سبز می‌‌شوند که آن‌چنان بادی هم نمی‌‌وزد تا موج‌ زدنشان را ببینی؛ و یا شکوفه‌های پرتقال و بهارنارنج که شب هنگام بویشان درمی‌‌آید و در رایحه‌‌ای مخلوط با بوی کاهگل خیس‌خورده و کود حیوانی حس‌‌وحال خاصی می‌‌سازد. لذت شب‌های خنک بهاری در روزهای جهنمی تلافی می‌‌شود و سختی‌های انسان تکنولوژیک گیرافتاده در روستا هم که شب و روز نمی‌‌شناسد. اصلا تا وقتی برای روشنایی بعد غروب و برای شارژ گوشی و لپ‌تاپ برق نباشد یا بین اتاق استراحت و دستشویی و مسجد چندصدمتر راه خاکی و آفتابی باشد و یا این‌‌که به متکا و رخت‌خوابت عادت نکرده باشی و موقع خواب احساس امنیت نکنی، زندگی روستایی با اختلاف از آپارتمان‌نشینی هم عقب است. "تمدن"، هدیه گرانبهای انسان متجدد است که تا سال‌ها با هیچ سنت و تاریخی قابل مقایسه نیست، حتی اگر این قیاس ذاتا مع‌الفارق باشد.

 

الحمدلله نماز می‌‌خوانند، حداقل بعضی‌هایشان که در مسجد می‌‌بینیمشان، امام جماعت اما ندارند، و با اینکه چهار یا پنج مسجد کامل دارند، که برای یک روستای کوچک آمار بالایی است، وقتی از یک پیرزن می‌‌پرسیم که مشکل اصلی شما اینجا چیست، می‌‌گوید آن یکی مسجد که مدت‌هاست نیمه‌کاره مانده _نه حمام و نه گردوخاک و نه بچه‌های تخسمان_؛ آنقدر معنوی بنظر نمی‌‌آیند که مسجد نیاز اولشان باشد. بعدها فهمیدیم این‌‌جا هم از مرزبندی‌های قبیله‌ایِ مرسوم در امان نمانده و هر محله نه تنها مسجد مخصوص خودش را دارد که حتی نمازخواندن در مسجد محله دیگر را هم چندان خوشایند نمی‌داند.

 

نمی‌‌دانم چطور است که قد و اندازۀ بچه‌های اینجا از سن و سالشان فسقلی‌تر است، و یا شاید هم رشد غیرجسمانی سریع‌تری دارند. بچه‌هایی که در خیابان خاک‌بازی می‌‌کنند و می‌‌دوند در همه جای دنیا هنوز دارند در خانه قل می‌‌خورند، موقع فوتبال باید مراقب باشی که بچه‌های هشت ساله زیر دست و پا نروند، و البته دیدن این موجودات با صورت‌های گرد آفتاب‌سوخته در تعداد و تراکم بالا موقع بازی و دنبالِ هم افتادن حقیقتا بامزه است. گرچه همین فرشته‌های معصوم موقعی که تلاش می‌‌کنی ساکتشان کنی می‌‌توانند واکنش‌هایی نشان بدهند که تشتکت حسابی بیفتد و تا مدت‌ها بین دوستانی که شاهد و شنونده بوده‌اند سوژه خنده باشی، بنابراین شاید بتوان نتیجه گرفت که اخراج زودتر از موقعشان از خانه بی‌دلیل نبوده.

 

به گمانم روز دوم یا سوم اقامتمان بود که تصمیم گرفتیم به هر نحو شده آبی به سر و تن برسانیم و غبار چند روزه از تن بشوییم، آدرس "تلمبه" را دادند. تلمبه؟ حوض کوچکی که از یک لوله آب پرفشار از فاصله یک متری زمین مداوم پر می‌‌شد و معلوم نبود از کجا آمده و به کجا می‌‌برد؛ که خب مشخصا نپذیرفتم، نه برای اینکه وسایل شوینده یا آب گرم یا دوش و شلنگ نداشت یا اینکه باید روی چند تکه بلوک سیمانی خودت را می‌‌شستی _و این اساسا خارج از شان هر انسانی است_ یا حتی این‌‌که احساس امنیت و خلوت نداشتی و این‌ها، مساله این بود که اصلا چیزی به نام حمام وجود نداشت! نه که صرفا دعوای اسمی باشد نه، یعنی اگر با هر توجیهی با همه مسائل بالا کنار می‌آمدی و تصمیم داشتی کاسه‌ای از همان آب سرد هم روی خودت بریزی، تا جایی که چشمِ غیرمسلح و البته یک نخلستان تنک در شرق اجازه می‌‌داد در دیدرس هر جانداری بودی که قابلیت دیدن و البته دید زدن داشت، و بله این شامل یک جاده آسفالته در کمتر از پنجاه متری تلمبه با میانگین سه ماشین در دقیقه هم می‌‌شود. بنابراین نپذیرفتم، و هنوز هم فکر می‌‌کنم بی‌انصافی نکرده‌ام، هر چند بقیه هم‌‌سفران ادعا کنند که آن آب‌تنی در ملأعام لذت خاص خودش را دارد..

 

معنا در روستا متفاوت است. مثلا وسیله‌ای که در شهر به این شناخته می‌‌شود که سالانه باعث مرگ‌ومیر صدها جوان ناکام و کامروا است و صدا و نحوه حرکتش گاها دهان هر شخص مودبی را هم باز می‌‌کند و احتمالا به خاطر همین‌ها برای رانندگی با آن باید مجوز داشت، اینجا یک وسیله عادی برای جابه‌جایی بچه‌هاییست که پایشان به زمین می‌‌رسد، یا احیانا انتقال یک راس بز از دشت‌ها و گله به خانه یا برای مشتری. یا مثلا حریم خانه که در شهر با دیوار مشخص می‌‌شود و این دیوار به منزله مرز مالکیت و به اصطلاح چاردیواری صاحب منزل است، در روستا گاها بدون هیچ نشانه‌ای یا با چند شاخه نخل مشخص می‌‌شود که نه تنها به راحتی از داخل می‌‌توان بیرون را دید بلکه از بیرون هم به همان راحتی می‌‌توان درون حیاط را نگاه کرد، که یک مادر روستایی در حال شستن ظرف است یا مرد خانه برای اجاق در حال خیمه کردن هیزم‌هاست یا بچه سه ساله‌ای که نیمه لخت خاک‌بازی می‌‌کند. همین‌‌طور در پاره و خاکی بودن لباس یا پوشیدن و نپوشیدن جوراب یا بالازدن پاچه شلوارها، یا آداب گوش دادن به دیگری و میزان بلندی صدا برای صحبت دوستانه یا خصمانه یا میمیک صورت موقع هیجاناتی که به راحتی از تُنِ صدا مشخص نمی‌‌شوند، در همه این‌ها معنایی کاملا متفاوت با شهر می‌‌بینی، و اگر حواست نباشد طولی نمی‌‌کشد که به یک‌‌باره می‌‌بینی تو هم داری می‌‌شوی یکی از آن‌ها!

 

هر شب خیلی سریع روز می‌‌شود و هر روز هزار مصیبت ریز و درشت دارد تا برسد به نهار، و باز تکرار همه آن مصائب تا شب بشود و بچه‌‌ها را بفرستیم خانه. هر روز بیشتر می‌‌خواهم زودتر تمام شود و برگردم به اتاق و تخت و کتابخانه نازنین خودم و دیگر سمت این اطراف هم نیایم. روزهای آخر اما، همه چیز عوض می‌‌شود. نان و نمک را که خوردی، دیگر نمی‌‌توانی مثل یک روستای گذری به آن نگاه کنی. اینجا روستای ویژه‌ایست. این آدم‌‌ها و درخت‌‌ها اتفاقی در این سرزمین فرود نیامده‌‌اند و اتفاقی زندگی نمی‌‌کنند. بچه‌ها و مردم کم‌اعتمادبنفسی که تلاش نمی‌‌کنند مثل شهری‌‌ها و دانشگاهی‌‌ها ثابت کنند همیشه از تو بیشتر می‌‌دانند یا بهترند، کنارشان احساس امنیت داری؛ آفتاب گرم و مداومی که نوسان ندارد و لذت سایه و آب خنکی را که یکی از اهالی با وانتش از شهر می‌‌آورد چندین برابر می‌‌کند؛ جریان آهسته و باحوصلۀ زندگیِ خاکی که گمشدۀ تمدنِ سیمان و شیشه است؛ و بوی دریایی بندر، که اگر خوب نفس بکشی، دم غروب‌‌ها، احساسش می‌‌کنی. و اگر بگویی خوشه‌های گندم زیبا نیستند، بعد از نماز صبح آخرین روز به دیدارشان برو، تا موج‌های طلا موقع طلوع قلبت را جلا بدهند. شب‌، زمین با ستاره‌‌ها روشن می‌‌شود و خلوتِ خالی از صدای شهر، گره‌‌های ذهن و روح را باز می‌کند. آسمانِ روستا به خدا نزدیک‌تر است.

منبع: خبرگزاری دانشجو

جان‌باختگان اعتراضات چه افرادی هستند؟| مردم می‌خواهند بدانند چه اتفاقی افتاده است

جهانگیری: مردم با سیلی صورت خود را سرخ نگه داشتند| آمریکا گلوگاه‌های اقتصاد کشور را بسته| شرایط کنونی جزو سخت‌ترین شرایط پس از انقلاب است| کشورهای دوست هم نفت ایران را نمی‌خرند

عارف: ابهاماتی در کشته‌ها وجود دارد/ با شفافیت اطلاع رسانی شود

حذف تیربرق‌های با نشان «شیر و خورشید» در تهران+عکس

فیلم | سقوط پل هوایی در میدان امام حسین(ع) مشهد

منبع این خبر، وبسایت snn.ir است و سایت «خبربان» مسئولیتی در قبال محتوای آن ندارد. چنانچه این خبر را شایسته تذکر می‌دانید، خواهشمند است کد ۲۳۲۲۹۲۴۳ را به همراه موضوع به آدرس info@porsyar.com ارسال فرمایید.
با عنایت به اینکه سایت «خبربان» مصداق بستر مبادلات الکترونیکی متنی، صوتی و تصویر است، مسئولیت نقض حقوق تصریح شده مولفان در قانون فوق از قبیل تکثیر، اجرا و توزیع و یا هر گونه محتوی خلاف قوانین کشور ایران بر عهده منبع مطلب و کاربران است.

کلیدواژه: روایت دانشجویی نوروز نوروز98

خبر بعدی:

هیچ رسالتی بالاتر از ترویج دین خدا نیست

گروه اجتماعی - نماینده ولی فقیه در گیلان دعوت انسان‌ها به آیین توحید را بالاترین کلام توسط علمای دین عنوان کرد و گفت: هیچ رسالتی بالاتر از ترویج دین خدا به ویژه اسلام و مکتب تشیع نیست.

به گزارش ایکنا از گیلان، آیت‌الله رسول فلاحتی، نماینده ولی فقیه در استان گیلان امروز، 13 آذرماه در دوره آموزشی امامان جماعت دستگاه‌های اجرایی استان، با اشاره به اینکه حرکت معنوی امامان جماعت به طور خاموش است، اظهار کرد: امروزه حرکت‌های جهادی جوانان حوزه و دانشگاه مورد اقبال قرار گرفته و رسانه‌ای می‌شود و اگر بخواهیم با فعالیت‌های روحانیون مقایسه کنیم، عالمان دین به طور دائمی در حال جهاد هستند.

وی تلاش امامان جماعت به دلیل اینکه برای رضای خداست را تاثیرگذار عنوان کرد و افزود: در طول تاریخ عالمان دین جهادی عمل کردند و امروز هر چه داریم از عالمان است.

امام جمعه رشت با بیان اینکه حضور عالمان دین در عرصه ملی و سیاست مهم است، تصریح کرد: اگر امروز عالم دین بخواهد از سیاست و مدیریت سیاسی فاصله بگیرد به همان میزان خودش و دنیای پیرامونی او آسیب می‌بیند.

آیت‌الله فلاحتی با اشاره به تلاش‌های پنهان و جهادی عالمان دین، بیان کرد: تمام مسائل دین توسط عالمان به مردم آموخته شده است.

وی دعوت انسان‌ها به آیین توحید را بالاترین کلام توسط علمای دین عنوان کرد و گفت: هیچ رسالتی بالاتر از ترویج دین خدا به ویژه اسلام و مکتب تشیع نیست.

نماینده ولی فقیه در گیلان با اشاره به اینکه جامعه هدف عالمان در تبیین دین و احکام خدا یکنواخت نیستند، خاطرنشان کرد: بیان مفاهیم دین با صدای رسا توسط علما طوری که خواص بپسندند و عوام بفهمند حائز اهمیت است.

آیت‌الله فلاحتی وجود افراد با اندیشه‌های مختلف در جامعه را از مشکلات یک خطیب ذکر کرد و یادآور شد: عالمان باید خود را به بیانی مسلح کنند که جامعه هدف بفهمد و آن را درک کند.

وی با بیان اینکه مسلح شدن عالم به روشی که بتواند جامعه هدف را اغنا کند مهم است، متذکر شد: هر کسی که آیین خدا را تبلیغ می‌کند باید مسلح به جنان، بنان و بیان باشد.

امام جمعه رشت جنان را مرکب از دو موضوع عنوان کرد و افزود: جنان مرکب از علم و تقواست و به ساحت درونی انسان مربوط می‌شود؛ ضمن اینکه فقدان هر کدام آسیب‌هایی دارد. انسان با تقوای بدون علم نمی‌تواند مروج دین خدا باشد و نقش اساسی در این عرصه ندارد.

وی جنان عالم را عبارت از تقوا و علم دانست و بیان کرد: عالم باید خود را به دانش روز مسلح کند و از تقوای قوی برخوردار باشد.

نماینده ولی فقیه در گیلان گفت: عالمی که عالم هست، اما خودساخته نیست ریزش او برای خود، اطرافیان و جامعه بیش از انسانی است که تقوا دارد.

آیت‌الله فلاحتی با اشاره به اینکه عالم با تقوا خود و اطرافیانش را صیانت‌بخشی می‌کند، گفت: بنان به معنای قلم است و اگر عالمی نتواند قلم‌فرسایی کند و خوب بنویسد، پس از درگذشت او هر چه آموخته با آن عالم دفن می‌شود.

وی بر زیبا بودن خط عالم تاکید کرد و یادآور شد: قلم عالم باید دارای محتوا و ساختار باشد؛ ضمن اینکه محتوای نوشتاری قوی مهم است. بزرگان دین در بیان کلمه‌ها دقت می‌کردند و عالم باید بتواند خوب بنویسد، زیرا این نوشتار است که باقی می‌ماند.

امام جمعه رشت به تغییر اصول بیان در دنیای معاصر اشاره کرد و افزود: امروز شرایط گفتمانی و روابط رسانه‌ای می‌طلبد که عالم در گفتار خود تغییر اساسی ایجاد کند.

این کارشناس دینی با تاکید بر اینکه شیوه‌های گفتاری عالم باید به روش جدید بیان شود، اظهار کرد: علم حوزه‌های علمیه نقلی محسوب می‌شود؛ ضمن اینکه روابط گذشتگان با فقه و علم قوی بود.

وی با اشاره به اینکه مقدمه جنان، بنان و بیان برنامه‌ریزی دقیق است، بیان کرد: مطالعه پیوسته توسط عالمان دین بسیار موثر است؛ بنابراین باید برای این سه مرحله برنامه‌ریزی مطالعه‌ای داشته باشیم و پس از مطالعه مسائل را طبقه‌بندی و تقسیم‌بندی کنیم.

آیت‌الله فلاحتی به وجود برخی آسیب‌ها در جامعه به ویژه در سه دهه اخیر اشاره کرد و یادآور شد: مسجد قرارگاه مومنان راستین است و با حضور مردم در مسجد می‌توانیم مشکلات را برطرف کنیم.

امام جمعه رشت با تاکید بر اینکه روحانیون بیشترین تلاش را برای جلوگیری از بحران‌ها و آسیب‌ها دارند، گفت: کم‌رنگ بودن حضور جوانان در مساجد، نماز نخواندن برخی افراد و وجود بعضی از ناهنجاری‌ها در جامعه از آسیب‌ها محسوب می‌شود.

وی عالم دین را در مسجد محور دانست و اظهار کرد: نظرخواهی در انجام امور بسیار مهم است و قبل از انجام هر کاری باید نظرخواهی انجام شود.

انتهای پیام

دیگر خبرها

  • مجیدی رنگ خدا را به تلویزیون می آورد!
  • ماجرای شکار ابدی میگ۲۵ در آسمان ایران
  • سردار فدوی: دشمن نمی‌توانند آسیبی به توان انقلاب اسلامی برساند/ اگر تکالیفمان را درست انجام دهیم، نتیجه را خدا به بهترین نحو رقم می‌زند
  • اجرای طرح تحول اجتماعی مسجد محور در بیش از ۱۰۰۰ روستا
  • خمار ساق‌های توام، چاق‌تر بشو!
  • آسمان تهران امروز ابری خواهد بود/بارش‌ها روز شنبه در غرب و جنوب غرب کشور شدت خواهد یافت
  • چند تعلیم و توصیه از امام عسکری(ع)/ محبتی که انسان را به قرب خدا می‎رساند
  • کفش‌های بی‌شماره بچه‌های همت‌آباد
  • دفاع مقدس؛ نقطه اوج بالندگی رزمندگان اسلام  
  • ۱۳۵ روستا در کردستان فاقد آب شرب هستند
  • ایجادمشاغل پاییدار برای توسعه روستا‌ها
  • طرح "هر روستا، یک معین" از محورهای نهاد اقتصاد مقاومتی است
  • جوی آرام بر آسمان فارس
  • موافقت بارسلونا با جدایی هافبک جوانش
  • ناواس: دلیل جدایی‌ام را از رئال نمی‌دانم
  • توزیع بیش از ۱۵ هزار جلد کتاب در روستا های محروم دزفول/استفاده از ظرفیت خانه های هلال و ایجاد کتابخانه در مناطق کم برخوردار
  • محمد جواد غلامرضا کاشی: منتظر باران نمی مانیم
  • اسدآباد (همدان): ۲۸ روستا آب و فاضلاب ندارند
  • ​آسمان گلستان نیمه ابری همراه با افزایش ابر و وزش باد