عضو شورای عالی سیاستگذاری اصلاح‌طلبان با بیان اینکه جلسات هفتگی با مشاوران رهبری ادامه دارد، گفت: نقطه نظرات مطرح شده در جلسات توسط آقای ابوترابی‌فرد به دست رهبری می‌رسد.

به گزارش «تابناک»، محسن رهامی عضو شورای عالی سیاست‌گذاری اصلاح‌طلبان در گفت‌وگو با ایلنا، درمورد جلسات هفتگی خود با مشاوران رهبری، گفت: تا زمانی که موضوعات مشترک مطرح شده جلو نرود کسی به جمع اضافه نمی‌شود و فعلا با افراد معتدل از هر دو جریان درباره نگرانی‌های مختلف کشور به گفت‌وگو می‌پردازیم.

وی موضوعات مطرح شده در این جلسات را درباره مباحث فساد اداری، ارتقای علمی دانشگاه، بهبود کیفیت انتخابات و نگرانی‌های مردم و موضوعات کلان دیگر عنوان و با بیان اینکه ما با دعوت از مسئولان پیرامون مسائل مطرح شده بحث و بررسی انجام می‌دهیم، اظهار داشت: اگر این مباحث به مرحله اقناعی رسید، به مقام‌های بالاتر گزارش داده می‌شود.

رهامی افزود: در عین حال، علی‌القاعده این موضوعات توسط آقای ابوترابی به رهبری انعکاس پیدا می‌کند و همچنین تلاش داریم یک گزارش مکتوب از مجموع دیدگاه‌های مطرح شده تهیه و به دست ایشان برسانیم.

این نماینده سابق مجلس درباره راهکار ارائه شده برای حضور و مشارکت حداکثری مردم در انتخابات گفت: البته این شورا و جلسات آن مثل کمیسیون‌های مجلس نیست که منجر به یک مصوبه و یا سیر قانونی لازم‌الاجرا شود.

رهامی ادامه داد: آنچه که در این جلسات مورد بحث و بررسی قرار می‌گیرد توسط افراد به جناح‌ها و جریان‌های سیاسی منتقل و نگرانی‌هایشان را آنجا مطرح می‌کنند و بخشی از آن که مربوط به رفع موانع برای انتخابات بوده بر این اساس مورد بحث قرار گرفته که نیروهای موثری که کمتر در صحنه بوده‌اند، اگر در انتخابات حضور بیابند می‌توانند عقبه خودشان را نیز به صحنه بیاورد؛ بنابراین تلاش بر این است که از نیروهای موثر و تاثیرگذار برای حضور و ثبت نام در انتخابات دعوت کنیم.

وی افزود: یکی دیگر از بحث‌های مطرح شده که خیلی روی آن تبادل نظر صورت گرفت، مباحث اقتصادی بود که البته پیش از آن در جلسات کمیته راهبردی اصلاحات نیز مطرح و راجع به آن در چند جلسه با حضور آقایان شریعتمداری، رحمانی و دژپسند بحث و بررسی صورت گرفت و همچنین نگرانی‌ها به این آقایان منتقل شد.

رهامی با بیان اینکه نگرانی‌های اقتصادی، تورم و بیکاری مسئله بسیار پیچیده‌ای است، گفت: باید تلاش شود که گام‌های موثرتری برداشته شود چرا که مردم دغدغه‌هایشان به این مسائل بر می‌گردد.

رئیس کمیته راهبرد شورای اصلاحات با بیان اینکه برخی از افرا حاضر در جلسات بعضا از نمایندگان مجلس هستند و برخی نیز به هرحال در مجموعه مشاوران رهبری هستند، درباره اینکه آیا گزارشان به صورت هفتگی و در پایان جلسات به رویت رهبری می‌رسد، تاکید کرد که این جمع، مجمعی مشورتی است و برای هم اندیشی تشکیل می‌شود و مسائل مطرح شده از طریق ابوترابی ممکن است به رهبری منعکس شود و بناست بعد از جمع بندی گزارشی مکتوب خدمت ایشان نیز ارسال شود.

وی درپاسخ به اینکه آیا در این جلسات برای کمک به دولت بحثی مطرح می‌‌شود؟ گفت: یکی از محورهای مهم در این جلسات کمک و یاری رساندن به دولت است و هر دو جریان اتفاق نظر دارند که باید دولت را یاری کرد چرا که مسئولیت مستقیم شرایط موجود بطور عمده بر عهده دولت است.

رهامی ادامه داد: در این جلسات چگونگی کمک به دولت مطرح می‌شود و تلاش می‌کنیم که روش‌هایی که باعث تضعیف دولت می‌شود را کاهش دهیم، اما ما جایگاه مشورتی داریم و اینگونه نیست که چیزی را تصویب و ابلاغ کنیم. شاید مقایسه دولت با زمان جنگ صحیح نباشد. هیچ گاه دولت مانند اکنون در شرایط سخت و تحریمی قرار نگرفته است.

رهامی در واکنش به سخنان منتجب‌نیا مبنی بر اینکه ملاقات با رهبری و نامه بعدی به ایشان فضایی ایجاد کرده که شرایط سخت حصر شکسته شود، افزود: به نظر من هم این موضوع بی‌تاثیر نبوده، اما حل مسائل کلان سیاسی تک عاملی نیست که بگوییم فقط همین یک عامل باعث شده که فضای حصر بازتر شده باشد.

وی با بیان اینکه فاکتورهای مختلف در این موضوع موثر است، افزود: البته یکی از سرفصل‌ها و نقاط عطف در رفع حصر دیدار من و آقای منتجب‌نیا با مقام معظم رهبری بود که یکی از موضوعاتی که به طور رسمی مطرح شد همین رفع حصر بود.

رهامی ادامه داد: بعد از جلسه، من و آقای منتجب‌نیا به شکل مکتوب مسائل را برای مقام معظم رهبری ارسال کردیم که البته این می‌تواند سرآغاز و نقطه عطفی برای رفع برخی محدودیت‌های حصر باشد.

عضو شورای عالی اصلاح‌طلبان با بیان اینکه ما با برخی از مراجع قم هم دیدار داشته‌ایم و یکی از موارد مورد بحث ما درخواست کمک برای رفع حصر بوده آنها وعده دادند که با رهبری تماس گرفته و درباره حصر با ایشان صحبت کنند.

وی بابیان اینکه مراجع عظام علاقه ندارند که اینگونه مسائل در رسانه‌ها مطرح شود، گفت: پیگری و تماس مراجع برای پیگیری مسائل کلان از جمله این قضایا بسیار مهم است.

رهامی با اشاره به اقداماتی که در رفع حصر آیت الله منتظری صورت گرفت و در چند مرحله حصر کاملا برطرف شد، گفت: طی کردن همان روال را برای رفع حصر آقایان کروبی، موسوی و خانم رهنورد انتظار داریم، اظهار داشت: ما انتظار داشتیم با توجه به پیگیری‌ها و مکاتبات و ملاقات با رهبری، سرعت و شیب رفع حصر بیشتر باشد.

وی با بیان اینکه تاکنون با چهار مرجع درباره رفع حصر دیدار و گفت‌وگو داشته است، تاکید داشت که مراجع دوست ندارند اینگونه مسائل در رسانه‌ها مطرح شود و اتفاقا در روزهای گذشته دوباره سفری به قم برای دیدار با مراجع و رایزنی درباره کم شدن رد صلاحیت‌ها در انتخابات مجلس داشته‌ام.

این کنشگر سیاسی در پایان با بیان اینکه با یک مقایسه میان مجلس نهم و دهم متوجه تاثیر تماس و گفت و‌گوی مراجع در تایید صلاحیت‌ها و سایر مسائل می‌شوید، تاکید کرد: البته اینگونه مسائل تک عاملی نیستند و تنها آن اقدامات موثر نبودند، بلکه فضای عمومی و سیاسی کشور و فضای بین‌المللی تاثیرگذار هستند، به طوری که بعد از اتفاقات سال 88 ، برای اولین بار در انتخابات مجلس، یعنی مجلس دهم، توانستیم تمامی کرسی‌های مجلس را در تهران بدست بیاوریم و این به تجربه مهم اصلاح‌طلبان تبدیل شد، امیدواریم نمایندگان بتوانند این اعتماد مردم را به نحو شایسته‌ای پاسخ بدهند.

منبع: تابناک

مطالب پیشنهادی:
خبر بعدی:

وحشت در برابر وحشت/ با پوزش از حضرات آیات! / واپسین دولت مشروطه

خبرگزاری میزان- وحشت در برابر وحشت، با پوزش از حضرات آیات!، واپسین دولت مشروطه، تشخیص مصلحت بفرمایید!، آقایان رعایت کنید و قانونگذاری آزمایشی نابجا؟! گزیده‌ای از سرمقاله و یادداشت‌های امروز است. تاریخ انتشار: 12:53 - 28 مرداد 1398 - کد خبر: ۵۴۲۷۵۱

به گزارش خبرنگار گروه فضای مجازی خبرگزاری میزان، وحشت در برابر وحشت، با پوزش از حضرات آیات!، واپسین دولت مشروطه، تشخیص مصلحت بفرمایید!، آقایان رعایت کنید، خدا، انسان را رها نکرد، به استقبال افق‌های نو، رونق تولید، کلید مقاوم سازی اقتصاد، درس‌های «گریس ۱» به برجام، اولویت گمشده فناوری و قانونگذاری آزمایشی نابجا؟! گزیده‌ای از سرمقاله و یادداشت‌های امروز است که در ادامه می‌خوانید.

 

روزنامه حمایت یادداشتی با عنوان «وحشت در برابر وحشت» را منتشر کرده که به این شرح است:
یکم:حمله پهپاد‌های دور پرواز یمنی به حوزه نفتی پالایشگاه «الشیبه» که از زیرمجموعه‌های شرکت سعودی «آرامکو» به شمار می‌آید، تحولی بسیار شگرف و مهم طی نیم دهه گذشته علیه منافع عربستان و امارات است. این عملیات که به‌وسیله ۱۰ پرنده بدون سرنشین رادار گریز انجام شد، به گفته «سید عبدالملک الحوثی»، «بزرگ‌ترین عملیات یمنی‌ها از ابتدای جنگ ائتلاف سعودی علیه یمن محسوب می‌شود» چراکه در این مسیر هزار و ۲۰۰ کیلومتری انواع و اقسام سامانه‌های پدافندی پیشرفته آمریکایی مستقر شده و ریاض مدعی بود که همه نقاط راهبردی ازجمله تأسیسات نفتی این کشور زیر چتر دفاعی آن‌ها قرار دارند. این در حالی است که حدود سه هفته پیش (۱۱ مرداد)، «یحیی سریع»، سخنگوی نیرو‌های مسلح یمن از اصابت موشک بالستیک و دور برد «برکان ۳» به مقر نظامیان سعودی در شهر «الدمام» خبر داد. این موشک راهبردی نیز مانند پهپاد‌های دور پرواز، می‌توانست اهداف کلیدی بسیاری را در مسیر خود مورد اصابت قرار دهد که پایگاه هوایی ملک خالد، پایگاه هوایی شاهزاده سلطان و پایگاه هوایی ملک عبدالعزیز ازجمله آن‌هاست.
دوم: سکوی نفتی و تأسیساتی که در پالایشگاه «الشیبه» وابسته به شرکت آرامکو هدف حملات پهپادی قرار گرفتند، در واقع زنگ خطر و هشداری جدی به متجاوزان سعودی است که به حماقت خود در حمله به یمن پایان دهند وگرنه به تعبیر «محمد البخیتی» عضو شورای سیاسی انصار الله، «چنانچه سعودی بر تداوم جنگ در یمن اصرار ورزد، ممکن است این جنگ با نابودی آن، پایان یابد.» آرامکو، یکی از منابع غنی درآمد نفتی عربستان است که ارزش آن، پنج برابر «اکسون موبیل» - بزرگ‌ترین شرکت غربی تولیدکننده نفت – یعنی بیش از ۲ هزار میلیارد دلار ارزیابی شده است. درآمدی که آرامکو از سود خالص فروش نفت به دست می‌آورد، تقریباً معادل سود خالص غول‌های فناوری دنیا ازجمله گوگل و اپل است و ۱۲ درصد از تولید جهانی نفت، به این شرکت سعودی اختصاص دارد. آرامکو روزانه بیش از ۱۰ میلیون بشکه در روز نفت تولید می‌کند و ۲۶۱ میلیارد بشکه نفت را ذخیره کرده و با این خصوصیات، نابودی تأسیسات آن به‌منزله زدن شاهرگ اقتصادی عربستان و درآمد‌های سرشاری است که بخشی از آن‌ها را از طریق صادرات نفت به اروپا و آمریکا تأمین می‌کند. در واقع، حمله به آرامکو و زیرمجموعه‌های آن، نه‌تن‌ها اقتصاد عربستان را به‌طور بی‌سابقه‌ای تهدید می‌کند، بلکه امنیت انرژی اروپا و آمریکا را نیز به خطر می‌اندازد.
سوم: سعودی‌ها تا یک ماه پیش مدعی بودند که یمنی‌ها حداکثر می‌توانند به مناطق جنوبی حمله کنند و نقاط دیگر ازجمله مناطق شرقی و شمالی، دور از دسترس آن‌هاست، اما با رونمایی از تسلیحات و تجهیزات اخیر، دروغ رسانه‌ها و مسئولان عربستان فاش و نوعی وحشت عمومی در میان مردم این کشور فراگیر شده است. یمنی‌ها پس از چهار سال صبر راهبردی، اکنون معادله «وحشت در برابر وحشت» را در دستور کار قرار داده‌اند. آل سعود اکنون به‌خوبی دریافته است که اگر حمله به یمن را ادامه دهد و به‌ویژه به زیرساخت‌ها و اهداف غیرنظامی تعرض کند، با پاسخی کاملاً متفاوت و کوبنده به‌نحوی‌که تاکنون سابقه نداشته، روبه‌رو خواهد شد.
چهارم: از سوی دیگر، به آتش کشیده شدن سکو‌های نفتی پالایشگاه الشیبه که در مرز‌های امارات قرار دارد، حاوی پیامی رسا برای این کشور کوچک است که تا دیر نشده و فرصت باقی است، بازی با آتش را کنار بگذارد و به جولان و دست‌اندازی در یمن پایان دهد. امارات به قطب سرمایه‌گذاری خارجی در منطقه مشهور شده و همراهی با عربستان، می‌تواند دایره حملات موشکی و پهپادی یمن را به این کشور امتداد دهد و درنتیجه، سرمایه‌گذاران را فراری داده و پشیمان کند. امارات پس‌ازاینکه حدود دو ماه پیش، بخشی از نیرو‌های خود را از شهر «الحدیده» بیرون کشید، اعلام کرد که صرفاً جابجایی نیرو‌ها اتفاق افتاده و قصدی برای خروج از این کشور ندارد. اماراتی‌ها در جنوب یمن، می‌کوشند که نقاط توریستی و میدان‌های گازی و نفتی را به‌عنوان سهم خود از این کشور تصرف کنند، غافل از آنکه لقمه‌ای بسیار بزرگ‌تر از دهان خود برداشته‌اند و چنانچه به اشغالگری خود پایان ندهند، مقصد بعدی پهپاد‌ها می‌تواند فرودگاه‌های بین‌المللی و نقاط تجاری مهم این کشور باشند. نکته اینجاست که میدان نفتی هدف قرار گرفته، محل مورد مناقشه امارات و عربستان است و ابوظبی در سال ۲۰۰۷ نقشه‌ای با شمول این سکوی نفتی در مرز‌های خود منتشر کرد، اما چندی بعد بنا به دلایلی از ادعای مالکیت آن دست برداشت. بااین‌حال، ارتش و انصار الله با ضرب شست اخیر به اماراتی‌ها پیغام دادند که تملک آن، درحالی‌که چشم طمع به خاک یمن دوخته‌اند، فایده‌ای به حال آنان ندارد و هر زمان که اراده کنند، در کوتاه‌ترین زمان ممکن و با عبور از تور تکه‌تکه شده پدافندی آمریکا، می‌توانند آنجا و هر نقطه از امارات را به آتش بکشند.
پنجم: آمریکایی‌ها انصار الله را قدرتی در کنار حشدالشعبی عراق، جنبش نجباء، حزب‌الله لبنان و حماس و جهاد اسلامی به‌عنوان بخشی از حلقه نفوذ ایران در منطقه می‌بینند و با دقت، تحولات اخیر را بررسی می‌کنند. حتی اروپایی‌ها هم نسبت به توان رو به تزاید انصار الله حساس شده و خواهان پایان جنگ یمن، نه برای متوقف کردن حملات سبعانه آل سعود به غیرنظامیان و کشیدن خط پایان بر قتل خاموش هزاران بیمار و مجروح، بلکه برای توقف قدرت فزاینده انصار الله هستند. نشست سه‌جانبه اخیر در تهران با حضور نمایندگانی از اروپا، انصار الله و مقامات کشورمان به همین منظور انجام شد. آمریکایی‌ها هم با چشمه‌ای که یمنی‌ها به عربستان نشان داده‌اند، خواهان پایان جنگ یمن و خروج آبرومندانه ائتلاف سعودی از این کشور هستند، چون باعث می‌شود که راهبرد‌های منطقه‌ای آن‌ها در قبال ایران ازجمله استراتژی «فشار حداکثری» تحت‌الشعاع قرار گیرد. آل سعود و شرکا به همراه آمریکا و متحدانش دریافته‌اند که انصار الله در حال تبدیل‌شدن به بازیگری مهم در غرب آسیاست که می‌تواند معادلات و تحولات را به‌سادگی تغییر دهد، لذا با توجه به اجلاس اخیر تهران و تحرکات دیپلماتیک امارات در قبال ایران، قاعدتاً چاره‌ای جز مصالحه با این رکن مقاومت ندارند و به نفع آنان است که هر چه زودتر، عرصه سیمرغ را رها کرده و به حد و مرز خود قانع باشند.
• روزنامه کیهان یادداشتی با تیتر «با پوزش از حضرات آیات!» درج کرده که در ادامه می‌خوانید:
درباره مرحوم آیت‌الله میرزا جواد آقا ملکی تبریزی که حضرت امام -‌رضوان‌الله تعالی علیه- از ایشان با عنوان استاد عرفان خود یاد می‌فرمایند آمده است؛ دو سال از ورود ایشان به نجف اشرف و حضور در جلسات درس عارف برجسته، مرحوم آیت‌الله حسینقلی همدانی گذشته بود که روزی به استاد می‌گوید «من در سیر و سلوک خود به جایی نرسیده‌ام» مرحوم ملا حسینقلی می‌پرسد؛ نام شما چیست؟ و میرزا جواد آقا با تعجب می‌گوید مرا نمی‌شناسید؟! من جواد ملکی تبریزی هستم! استاد می‌پرسد با آن ملکی تبریزی دیگر که در همین جلسات درس شرکت می‌کند چه نسبتی داری؟ پاسخ می‌دهد که پسر عمو هستیم. استاد می‌گوید از فردا کفش‌های او را جفت کن! اجرای این دستور برای مرحوم میرزا که با وی کدورتی داشت سخت بود، ولی از انجام آن طفره نرفت. دو ماه بعد، استاد از احوال او سؤال کرد و میرزا جواد آقا با خرسندی گفت دریچه‌هایی از معرفت به رویم گشوده شده است و مرحوم ملا‌حسینقلی فرمود؛ زائران تبریزی خبر کدورت تو با پسر عمویت را به تبریز برده و در پی آن میان طائفه شما نیز کدورتی پدید آمده بود، اما وقتی تو را دیدند که کفش او را جفت می‌کنی، خبر این احترام و تواضع را نیز به تبریز بردند و کدورت از میان آن‌ها برخاست و به دوستی و برادری تبدیل شد و خدای مهربان به پاداش، دریچه‌های علم و معرفت را به رویت گشود.
دیروز رئیس محترم مجمع تشخیص مصلحت نظام با انتشار نامه‌ای مفصل و سرگشاده، به سخنان منتسب به حضرت آیت‌الله‌یزدی پاسخ داد. ماجرا از دستگیری اکبر طبری معاونت اجرایی حوزه ریاست، رئیس‌سابق قوه قضائیه آغاز شد؛ دستگیری این فرد که با اتهامات متعددی مواجه است، بهانه‌ای شد تا موج سنگینی از حملات و هجمه‌ها علیه آیت‌الله آملی لاریجانی شکل بگیرد. ضدانقلابیون خارج نشین با استفاده از بستر فضای مجازی، سردمدار این حملات و تهمت‌ها بودند. در این میان شایعه‌ای در فضای مجازی منتشر شد مبنی بر اینکه رئیس پیشین دستگاه قضا و رئیس امروز مجمع تشخیص مصلحت نظام تهدید کرده است در صورت ادامه برخورد با طبری، ایران را به مقصد نجف ترک خواهد کرد! یک کانال تلگرامی که در انتشار اکاذیب علیه نظام و شخصیت‌های آن و جعل خبر، یدطولا و سابقه سیاهی دارد، منبع اولیه این شایعه بود. منابع نزدیک به آیت‌الله آملی لاریجانی ضمن تکذیب این شایعه، تاکید کردند که «آیت‌الله آملی لاریجانی به‌زودی جلسات دروس حوزوی خود را در حوزه علمیه قم مجدداً از سر خواهند گرفت و بنایی بر مهاجرت ندارند.» در ادامه ماجرا، چند روز پیش خبر دیگری در فضای مجازی منتشر شد که در آن آمده بود، آیت‌الله یزدی دبیر محترم جامعه مدرسین حوزه علمیه قم در جلسه‌ای نسبت به شایعه مورد اشاره واکنش نشان داده و انتقادات تندی را نسبت به رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام بیان کرده است این خبر نیز در فضای مجازی و از سوی رسانه‌های خارجی با پوشش گسترده‌ای روبرو شد و ده‌ها دروغ دیگر نیز جعل گردیده و به آن افزوده شد؛ و اما، در حالی که گزارش‌های متناقضی درباره صحت و سقم این خبر منتشر شده بود، روز گذشته آیت‌الله آملی لاریجانی با انتشار نامه‌ای مفصل و سرگشاده و البته با ادبیاتی تند، به سخنان منتسب به آیت‌الله یزدی واکنش نشان داد. اختلاف نظر و یا اشتباه در کسب خبر پدیده‌ای است که احتمال بروز آن در میان تمامی افراد جامعه وجود دارد و عالمان دینی و روحانیان برجسته نیز از این قاعده مستثنا نیستند. چاره کار نیز -‌چنانچه خبر از اهمیت تعیین‌کننده و موثری برخوردار باشد- بررسی و کشف واقعیت ماجراست تا در صورتی که خبر منتشر شده زمینه‌ای از آسیب در پی داشته باشد از بروز آن پیشگیری شود. این فرمول اما، درباره شخصیت‌های اثر‌گذار و مخصوصا وقتی پای عالمان برجسته دینی در میان است، با موارد عادی تفاوت‌های درخور توجهی دارد که رعایت آن از سوی آنان ضرورتی حیاتی و اجتناب‌ناپذیر است. چرا که آنان از یکسو، معلمان جامعه هستند و رفتار و گفتارشان می‌تواند پیامد‌های نامطلوبی به دنبال داشته باشد و از سوی دیگر شخصیت و جایگاه برجسته آنان «امانت الهی» است و تنها متعلق به خودشان نیست که در حفاظت و پاسداری از آن بی‌نیاز از مراقبت باشند! انتشار اینگونه اخبار و سخنان و نامه‌ها حتی در صورت صحت نیز نتیجه‌ای جز دلگیری عموم مردم و شادی دشمنان به دنبال ندارد. رهبر معظم انقلاب اسلامی (آبان ماه سال ۱۳۹۱) درباره اختلاف مسئولان فرموده بودند: «هم اختلافات بین مسئولین مضر است، هم بدتر از آن، کشاندن اختلاف میان مردم مضر است. این را من به مسئولین، به رؤسای محترم هشدار می‌دهم... به آن‌ها هشدار می‌دهم، مراقب باشند. نه اینکه این نامه‌نگاری‌ها خیلی مهم باشد؛ نه، صد تا نامه بنویسند؛ کار خودشان را بکنند، اختلافات را به میان مردم نکشانند، چیز‌های جزیی را مایه جنجال و هیاهو و استفاده تبلیغاتی دشمن و خوراک تبلیغاتی رادیو‌های بیگانه و تلویزیون‌های بیگانه نکنند، صد تا نامه بنویسند؛ نامه اهمیتی ندارد. مهم این است که همه ما بدانیم مسئولیتی داریم، همه ما بدانیم موقعیت حساسی داریم.»
و بالاخره امید آنکه حضرات آیت‌الله یزدی و آیت‌الله آملی لاریجانی عذر نگارنده را در قلمی کردن این وجیزه بپذیرند و به او خُرده نگیرند که...
از سروده‌های سعدی است - و به درستی سروده و حکیمانه نیز هست- که.
گَه بود کز حکیم روشن رای
بر نیاید درست تدبیری
گاه باشد که کودکی نادان
به‌غلط بر هدف زند تیری

• روزنامه اطلاعات تیتری با عنوان واپسین دولت مشروطه درج کرده که در ادامه می‌خوانید:
جریان‌های مذهبی که از زمان مشروطه با وجود روحانیون نامداری، چون آخوند ملامحمدکاظم خراسانی، نائینی، سیدین طباطبایی و بهبهانی در هواداری از مشروطه و آشیخ فضل‌الله نوری در مخالفت با مبانی مشروطیت وارد عرصه‌های سیاسی شده بودند و ملا‌های فعال سیاسی همچون خالصی‌زاده و دیگران نیز در مجامع و مجالس مختلف، تجربة سیاسی می‌اندوختند، مجدداً در تنش و تضاد با حزب توده و دربار، به پشتیبانی از دولت ملی مصدق و جبهة هوادار آن به میدان آمدند. چهره‌های نامدار این جریان، به غیر از مراجع بزرگ، خاصه آیت‌الله سید محمدحسین طباطبایی بروجردی، آیت الله سید ابوالقاسم کاشانی بود و سپس فداییان اسلام که مشی تند و حذف‌گرایانه‌ای را در ارتباط با مخالفان و دشمنان مورد نظرشان برگزیده و دنبال می‌کردند. اتحاد این جریانات، سبب برآمدن دولت مصدق و اقتدار نهضت ملی شدن نفت شد و این ماجرا تا تصویب لایحة ملی شدن صنعت نفت و اخراج شرکت‌ها و توابع انگلیسی و شوروی از ایران ادامه یافت. اما غائله‌های متعددی که از زمان کشتار سی تیر آغاز شده بود به دورة صدارت مصدق رسید و در خیابان‌ها و میتینگ‌ها تداوم پیدا کرد. آرام آرام ترور‌هایی انجام شد، وزرا، روزنامه‌نگاران، شخصیت‌های پرنفوذ و... شعار‌های تند و تهدیدآمیز، اهانت‌ها و سرانجام توطئه‌هایی که با صرف پول و اعمال زور در پس پرده‌های سیاست طراحی و اجرا می‌شد... ۲۸ مرداد، حاصل وحدت انگلیس و آمریکا و متحدان داخلی آن‌ها بود، اما پیش از آن، محصول تفرقة نیرو‌هایی بود که از اواسط سال ۱۳۲۱ و اواخر آن سال از انشعاب و گسست‌های مسالمت‌آمیز به خصومت و تنازع خشونت‌آمیز رسیده بودند. دولت ملی تنها مانده و متحدان خود را از دست داد بود و در سال ۱۳۳۲، به‌تدریج، فضای گرم سیاسی به آتش ویرانگری بدل شد که مردم را سرگردان و دولت را بی‌پشتوانه رها کرد و شد آنچه نباید می‌شد... اینک هنوز پروندة آن کودتا و عوامل داخلی و خارجی آن باز است و پس از ۶ سال می‌باید با هشیاری و براساس عبرت‌ها و تجربه‌های آن واقعة تاریخی و تاریخ‌ساز، به گفتگو و تحلیل و تحقیق بپردازیم و دریابیم چگونه با انحلال نهاد‌های قدرتمندی که قانون و ملت را نمایندگی می‌کردند، به‌ویژه مجلس و احزاب و انجمن‌ها و سندیکاها، و سپس وابستگی احزاب فرمایشی به دولت‌های خارجی، نظیر حزب توده و احزاب فرمایشی انگلیس ساخته، و بالاخره خشونت تندروان و استفاده از اسلحه و ایده‌های حذف‌گرایانه در رقابت‌های سیاسی، چگونه مردم را ناامید کرد تا گروهی کوچک بتوانند موجه‌ترین دولت پس از مشروطیت را براندازند و نظام مشروطة مردمسالار را به رژیم دیکتاتوری فردی تبدیل کنند. راهی که خسارت‌های آن تمامی ندارد و نسل‌های پیاپی باید تاوان آن را بپردازند...
• روزنامه رسالت سرمقاله‌ای با عنوان تشخیص مصلحت بفرمایید! منتشر کرده که به این شرح است:
الحمدلله الذی جعلنا من المتمسّکین بولایة امیرالمؤمنین و الائمة علیهم السّلام. برویم به سال ۱۰ هجری قمری و حجة الوداع؛ پیامبر خدا صلی الله علیه و آله از جبرئیل درخواست می‌کنند از خدا بخواهد تا ایشان را از ابلاغ وصایت امیرالمؤمنین علیه السلام معاف بدارد؛ زیرا از کمی متقین و زیادی منافقین و فساد ملامت‌کنندگان و حیله‌‏های مسخره‌کنندگانِ اسلام اطلاع دارند، اما با وجود این می‌دانند خداوند از ایشان راضی نمی‌‏شود مگر آنچه در حق علی بر او نازل کرده ابلاغ نمایند. «یا اَیهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما اُنْزِلَ اِلَیکَ مِنْ رَبِّکَ وَ انْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَالله یَعْصِمُکَ مِنَ النّاسِ؛‌ای پیامبر برسان آنچه ـ در حق علی ـ از پروردگارت بر تو نازل شده و اگر انجام ندهی رسالت او را نرسانده‌‏ای و خداوند تو را از مردم حفظ می‏‌کند.» سپس پیامبر خدا (ص) محکم، قاطع و مستظهر به وعده الهی فرمود: «ای مردم، این مطلب را درباره او بدانید و بفهمید و بدانید که خداوند او را برای شما صاحب‌اختیار و امامی قرار داده که اطاعتش را واجب نموده است بر مهاجرین و انصار و بر تابعین آنان به نیکی و بر روستایی و شهری و بر عجمی و عربی، و بر آزاد و بنده و بر بزرگ و کوچک و بر سفید و سیاه. بر هر یکتاپرستی حکم او اجرا شونده و کلام او مورد عمل و امر او نافذ است. هر کس با او مخالفت کند ملعون است و هر کس تابع او باشد و او را تصدیق نماید مورد رحمت الهی است. خداوند او را و هر کس را که از او بشنود و او را اطاعت کند آمرزیده است.» از فراز‌های دیگر خطبه غدیر در اینجا می‌گذرم، اما شیعیان و محبان امیرالمؤمنین (ع)، لااقل در این ایام نگذرند. آیات قرآن، تأکیدات صریح پیامبر (ص) در غدیر، بشارت و انذار بی بدیل و خلاصه هر چه در توان ایشان بود به کار گرفته شد، اما پس از ماجرای غدیر با آن عظمت و بیعت مسلمانان، تنها هفتاد روز بعد، شد آنچه شد؛ سقیفه به پا شد و امر خدا و تأکید رسول خدا به کناری نهاده شد و علی (ع) بالاجبار، بنا به «مصلحت» و برای بقای اسلام، سکوت پیشه کردند؛ سکوتی به طول بیست و پنج سال. آن علی (ع) بود و مسئله هم ولایت، امامت و وصایت بعد از پیامبر (ص) بود؛ مسئله‌ای که هدایت بشریت را تحت الشعاع قرار می‌داد. هزار و چهارصد و سی سال سفر کنیم. دو فقیه، دو اسلام شناس، دو قاضی القضات، فارغ از قضاوت راجع به آنان، اصلا کارشان تشخیص مصلحت‌ها و صلاحیت‌هاست، از مصلحت نظام تا مصلحت و صلاحیت کاندیدا‌ها و حتی رهبر مملکت؛ اما نکته شگفت‌انگیز ماجرا اینجاست که در سخنرانی و نامه‌نگاری خود نمی‌دانند، مصلحت را به مقتل می‌برند. آقایان! شأن شما که جای خود، جایگاه بزرگتر از شما نیز بالاتر از اسلام نیست، فلذا تشخیص مصلحت فرموده و بیش از این دشمن شادمان نکنید. تمسک به ولایت امیرالمؤمنین که شکرش را ابتدای متن به‌جا آوردیم یعنی همین تشخیص مصالح؛ یعنی خود را سپر اسلام کنیم نه بالعکس.

• روزنامه فرهیختگان یادداشتی با تیتر «آقایان رعایت کنید» منتشر کرده که به این شرح است:
چند روزی می‌شود که دو تن از مسئولان عالی کشور با خطاب قرار دادن یکدیگر، موارد اتهامی را علیه دیگری مطرح می‌کنند و عجیب‌تر اینکه این حملات نه در جلسات خصوصی بلکه در رسانه‌ها رخ داده است. ماجرا از آنجایی آغاز شد که آیت‌الله محمد یزدی، عضو شورای نگهبان در دیداری با جمعی از اساتید، بی‌محابا به رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام تاخت و برمبنای اطلاعاتی که پیش‌تر از سوی دفتر آملی‌لاریجانی تکذیب شده بود با ادبیاتی به‌دور از شأن مسئولان عالی کشور، زبان به نقد آیت‌الله آملی‌لاریجانی گشود. او موضوع دستگیری یکی از مسئولان سابق قوه قضائیه را به رئیس سابق قوه ربط داد و مواردی را پیرامون مدرسه علمیه وی مطرح کرد. در ادامه این داستان عصر روز گذشته آیت‌الله آملی‌لاریجانی نیز نامه شدیداللحنی خطاب به آیت‌الله یزدی منتشر کرد تا به‌زعم خود پاسخی به موارد مطرح‌شده از سوی وی داده باشد. اتفاق محیرالعقول این بود که این نامه در سایت مجمع تشخیص مصلحت نظام منتشر شد و واقعا چه تناسب پارادوکسیکالی در محل انتشار نامه (سایت تشخیص مصلحت نظام) و محتوای آن وجود دارد. تعابیر تند و حملات تیز دو تن از اعضای شورای نگهبان نسبت به هم درحالی‌که هر دو سابقه ریاست قوه قضائیه را دارند و احتمالا از شرایط ویژه کشور در کم‌کردن تعهدات برجامی خبر دارند، عجیب است. ایران در اوج فشار‌های خصمانه آمریکا بدون دست زدن به اینکه بهانه حقوقی و سیاسی به آمریکا بدهد، پهپاد جاسوسی فوق‌پیشرفته این کشور را ساقط کرد. آمریکا در مقابل آن حتی نتوانست به‌صراحت رجز بخواند. بعد از آن وقتی انگلیسی‌ها در اقدامی تلافی‌جویانه کشتی حامل نفت ایران را دزدیدند، ایران با قدرت، کشتی آن‌ها را طبق معاهدات حقوقی دریایی متوقف کرد و واسطه‌های التماس‌گونه انگلیسی‌ها را هم بی‌پاسخ گذاشت. حالا این وسط درحالی‌که قوه قضائیه در ادامه دادگاه‌های ویژه دوران آقای آملی با قدرتی بیشتر به جنگ با پرونده‌های بزرگ فساد اقتصادی رفته است، دو رئیس سابق دستگاه قضا سوژه خوبی را در اختیار رسانه‌های ضدانقلاب قرار داده‌اند. ما از جزئیات مواردی که در اظهارات آقای یزدی مطرح شده یا در نامه جناب آملی آمده خبری نداریم و قضاوتی هم نمی‌کنیم، اما به‌خوبی می‌دانیم اگر بنا بود مشکلی که هرکدام از آقایان نگران آن هستند حل شود حالا با طرح رسانه‌ای آن سخت‌تر حل می‌شود. باز هم تاکید می‌کنیم فارغ از مواردی که در نامه آملی‌لاریجانی و اظهارات محمد یزدی بیان شده، به نظر می‌رسد تنها چیزی که احتمالا مدنظر رعایت آقایان نیست چشم نظاره‌گر افکارعمومی و شرایط کشور است که متعجبانه نظاره‌گر این کنشگری غیرمسئولانه هستند. آیا این بزرگواران که اندوخته‌ای از تجربه و سیاست‌ورزی هستند نمی‌توانستند این موضوعات را با سعه‌صدر صبورانه حل‌وفصل سازند؟ هر دوی این مسئولان در دو شورای عالی کشور (شورای نگهبان و مجمع تشخیص مصلحت نظام) عضویت دارند که درباره صلاحیت مسئولان و مصلحت کشور تصمیم می‌گیرند. اکنون این سوال مطرح می‌شود که آیا در این تنش عجیب که سطح آن شاید در شورای مرکزی تشکل‌های دانشجویی کوچک هم یافت نشود، صلاح نظام و کشور لحاظ شده است؟ هر دوی این بزرگواران برای حل‌وفصل مسائل خصوصی و عمومی یا احیانا ابهاماتی که پیرامون عملکرد یکدیگر دارند، دسترسی راحتی به هم دارند و حتی برای این کار نیازی به جلسات رسمی نیست. دست آخر اینکه ما مخالف شفاف‌سازی و پاسخ به ابهامات افکارعمومی نیستیم، برای همین فکر می‌کنیم اگر زودتر از آنکه رسانه‌ای ضدانقلاب مورد اتهامی علیه روسای سابق قوه قضائیه مطرح کند و با آب و تاب فراوان به سیاه‌نمایی علیه کلیت نظام بپردازد، هرکدام از آقایان پیش‌قدم شفاف‌سازی می‌شدند، اعتماد افکارعمومی بیشتر می‌شد.

• روزنامه خراسان یادداشتی با تیتر «خدا، انسان را رها نکرد» منتشر کرده که در ادامه می خوانید:
و خداوند عزّوجلّ انسان را آفرید و مرتبت اشرف مخلوقات و خلیفة اللهی به او بخشید آن گاه جمیع فرشتگان و ملائک را به کرنش در برابر او امر فرمود تا همه خلقت از «ابد» تا «ازل» جایگاه انسان را در منظومه هستی درک کنند و بدانند این آفریده حق تعالی، گل سرسبد آفرینش است و قابلیت قد کشیدن از «فرش» تا «عرش» دارد و برای به فعلیّت رساندن این قابلیت بنی آدم را یاری رساند و هدایت فرمود، اول به زینت و داشته و هادی پرمقداری به نام «عقل» که انسان را در تمیز حق از باطل، راستی از ناراستی، راه از بی راه و سعادت از شقاوت دلیل و راهنما باشد و از پس این گوهر گران بها، هادیانی از جنس خود انسان، اما آشنا به راه‌های عرش و آسمان و قُرب و نزدیکی به آفریدگار برانگیخت تا خلق در این مسیر پر فراز و فرود تا رسیدن به معبود، متحیر نماند، برانگیختن هزاران پیامبر از «آدم» تا حضرت «خاتم» جلوه این لطف الهی است.
تمامی رسولان و انبیای الهی در زمان خود رسالتشان را انجام دادند پیامبران اولوالعزم نیز از نوح نبی ا...، ابراهیم خلیل ا... و موسی کلیم ا...، عیسی روح ا... آن چه را از جانب حق تعالی وحی شد به مردم ابلاغ کردند تا نوبت به خاتم‌الانبیا محمد مصطفی رسید و حضرت حق، با جاری کردن تمامت حق و اکمل ادیان بر قلب و لسان حضرت ختمی مرتبت، حجت تمام فرمود و پس از آن پنجره وحی بسته شد، اما خداوند حکیم با اتمام نبوت انبیا و خلاصه کردن آن در وجود خاتم الانبیا پنجره هدایت و رساندن انسان به سعادت را نبست بلکه در حجة الوداع و سال آخر عمر حضرت مصطفی تکلیف مردم را برای همیشه و تا ابد روشن فرمود و به رسول اعظم آن حبیب ا... ابلاغ امری بس مهم و سرنوشت ساز را تکلیف فرمود امری که رساندن آن به مردم را مرادف تمامی رسالت حضرتش برشمرد و آن ابلاغ «اکمال دین» و «اتمام نعمت الهی» بر مردمان با اعلام وصایت و ولایت امیرمومنان علی علیه السلام بر جمیع ایمان آورندگان تا آخرالزمان بود و منزل جُحفه و کرانه بی کران غدیرخم شد منبر و مأذنه اعلام پرچمداری علی بن ابی طالب پس از رسول خاتم و چه کسی حق دارتر، حکیم‌تر و اولی بر خدا بر تعیین وصی و جانشین حضرت مصطفی. بدین گونه با اعلام و رساندن این امر الهی توسط پیامبر اعظم گرچه وحی پس از رحلت خاتم المرسلین منقطع شد، اما پنجره هدایت انسان به سوی حضرت رحمان همچنان باز و گشوده ماند تا هیچ جوینده و پوینده حقی حیران و سرگردان نماند و علمداری هدایت انسان به حکمت بالغه الهی به انسانی واگذار شد که اول مومن و ایمان آورنده به اسلام و آیین محمدی، اولین مرد اقتداکننده به نماز حضرت خاتم، بزرگ شده دامان پیامبر، پسر عمّ و برادر و همسر زهرای اطهر، باب علم نبوی، محرم اسرار الهی بود. آری امامت و ولایت امیرمومنان پس از پیامبر نیوشنده قرآن به فرمان حضرت رحمان به مردی واگذار شد که حتی قبل از بعثت نبی مکرم اسلام نفسی به شرک و کفر نکشیده بود، مردی که به گاه خطر چه در «لیلة المبیت» چه در غزوه‌ها فدایی پیامبر خدا بود، پهلوان و جوانمردی که به جوانمردی یگانه بود بعد از پیامبر، به زهد و تقوا و سخا نیز، به اکرام و اطعام فقیر و یتیم و اسیر چنان کوشا و غیرتمند که به شهادت قرآن، به هنگام رکوع انگشتری می‌بخشد این کریم سائل بینوا را، همان علی که به شهادت آیه مباهله «جان پیامبر» بود. خدای علی اعلی، امامت امت را به بنده‌ای از بندگانش واگذارد که عبدصالح حق تعالی، ازهد، اتقی، اعلم، اشجع، اعدل و تجسم آزادگی و شرف و عزت و غیرت بود و تجلی اتّم بندگی و عبودیت به درگاه ربوبیت پروردگار. این چنین بی کرانه غدیر آن مأذنه اعلام ولایت و امامت مولی الموحدین و ائمه معصومین تا آخرالزمان پنجره همیشه باز هدایت و سعادت انسان شد؛ و هر دم و هنوز و همچنان از آن مأذنه و «خم» اقیانوس پیما و آسمان گشت این ندای نبوی به اذن الهی درگوش زمین و زمان و جان مومنان می‌پیچید که من کُنت مولاه فهذا علیٌ مولاه.


• روزنامه ایران مطلبی با عنوان به استقبال افق‌های نو منتشر کرده که در ادامه می‌خوانید:
روزنامه‌نگاری ایرانی روز‌های دشواری را تجربه می‌کند. تیراژ نسخه‌های کاغذی به کمترین حد خود رسیده، برخی‌روزنامه‌نگاران باسابقه دیگر انگیزه سال‌های پیش خود را ندارند، جوانان جویای نام کمتر می‌توانند افقی پیش روی آینده خویش ترسیم کنند و ظهور شبکه‌های اجتماعی این پرسش را پدید آورده که نکند دوران روزنامه‌های کاغذی به سرآمده و مخاطبان هرآنچه را می‌خواهند می‌توانند در گوشی‌های تلفن همراهشان پیدا کنند. کار به‌جایی رسیده که برخی کارشناسان سخن از بحران مخاطب و مرگ روزنامه‌های کاغذی گفته‌اند و دیگران را به خداحافظی با اینگونه از رسانه تشویق می‌کنند. طبیعتاً کسی نمی‌تواند منکر اهمیت و اثرگذاری رسانه‌های نوین شود، اما شاید یک بار هم بد نباشد به این پرسش بپردازیم که آیا افول روزنامه‌های کاغذی، صرفاً محصول ظهور این رسانه‌ها بوده است؟ اگر نه، آیا نمی‌توان برای برداشتن موانع پیش رو تلاش کرد و ورق را برگرداند؟ آیا این روزنامه‌ها نمی‌توانند دوباره روز‌های اوج را تجربه کنند یا اوجی دیگر و متناسب با جهان جدید را رقم بزنند؟ روزنامه‌های ایرانی جدا از تمام کارکردهایشان، همواره بزرگترین مرکز پرورش روزنامه‌نگاران بوده‌اند. ساختار روزنامه، خلاف رسانه‌هایی که این روز‌ها مخاطبان به آن‌ها رجوع می‌کنند، به گونه‌ای بوده و هست که می‌تواند محلی برای انتقال تجربیات به روزنامه‌نگاران تازه‌کار و پرورش آنان باشد. شمار عظیمی از روزنامه‌نگاران بزرگ ایران، دست‌پرورده تحریریه‌هایی‌اند که در آنها، ساعت‌ها روی یک موضوع بحث می‌شود و یک ایده اولیه بر اثر گفتگو و نقد، به گزارشی اثرگذار یا یادداشتی تأمل برانگیز تبدیل می‌شود. این همان اتفاقی است که در مورد آنچه امروز رسانه‌های جدید می‌نامیم نمی‌افتد. بماند که این اتفاق جدا از محصولی که بار می‌آورد بزرگترین عامل برای آفریدن اشتیاق و شور به‌عنوان عنصر ضروری روزنامه‌نگاری در میان روزنامه‌نگاران است. گزارش‌های روزنامه‌ای عموماً حاصل تحقیق صورت پذیرفته در یک گروه و بررسی مدام چند کارشناسی است که به روزنامه‌نگار یاری می‌رسانند تا بارش را به منزل برساند. مفهوم «تحریریه» همان حلقه مفقوده روزنامه‌نگاری امروز ایرانی است؛ جایی برای هم‌اندیشی و تضارب آرا. اگر این نبود هر روزنامه‌نگاری به خانه‌اش می‌رفت و آنجا هرچه دل تنگش می‌خواست می‌نوشت و به رسانه مربوطه ایمیل می‌کرد. حال می‌توان این پرسش را مطرح کرد که چرا بسیاری از روزنامه‌های ایرانی عملاً با مفهوم تحریریه وداع کرده‌اند و چرا برخی از روزنامه‌نگاران دیگر حاضر نیستند تمام روزشان را در تحریریه‌ها بگذرانند؟ احتمالا پاسخ‌های بسیاری برای این پرسش وجود دارد، اما قطعاً یکی از مهم‌ترینشان افول حیرت‌انگیز «اقتصاد فرهنگ» در روزنامه‌نگاری ایرانی بوده است. روزنامه‌های ایرانی کمتر توانستند تبدیل به یک «بنگاه مطبوعاتی» شوند و از این‌رو نتوانستند ضرورت‌های بازار‌های جدید را درک کنند که از دل توسعه تکنولوژیک برآمده است. نتیجه این شد که اقتصاد روزنامه‌ها هر روز ضعیف‌تر شد و مدیران مجبور شدند به هر تصمیمی تن بدهند که صرفاً سرپا بمانند. شاید هم سرخوشی روز‌های اوج باعث شده بود کمتر مدیری به این تحولات و نتایج برآمده از آن بیندیشد. مؤسسه «ایران» تاکنون توانسته است تا حد امکان به اصول اقتصاد رسانه وفادار باشد و از این رو باید تلاش مدیران پیشینش را ارج نهاد. اما امروز روز دیگری است. ما چاره‌ای جز پذیرفتن اقتضائات این روزگار نو نداریم و اگر قرار است سند چشم‌اندازمان را بر مبنای اصول اقتصاد فرهنگ بازطراحی کنیم باید بتوانیم الزاماتش را در تمام عرصه‌ها به رسمیت بشناسیم. یکی از مهم‌ترین الزامات اقتصاد رسانه در فضای جدید، بازتعریف نظام‌های درآمدی است. مؤسسه «ایران» می‌تواند و باید به درک جدیدی از ظرفیت‌های اقتصادی در رسانه‌ها دست یابد تا با اتکا به آن همچنان بتواند به اصول روزنامه‌نگاری وفادار بماند. متأسفانه دیده‌ایم که گاه مشکلات اقتصادی، کاری با برخی رسانه‌ها کرده که مدیرانش تن به رفتار‌هایی خارج از هنجار‌های حرفه‌ای داده‌اند. اتفاقاً مؤسسه «ایران» با تکیه بر روزنامه‌نگارانش که بزرگترین سرمایه آنند می‌تواند دریچه‌های جدیدی برای نزدیک شدن به این چشم‌انداز بگشاید. به شرطی که مدیرانش بتوانند با تعریف یک بازی برد-برد، حداکثر انتفاع را برای مؤسسه، دست‌اندرکاران و از همه مهمتر مخاطبان آن تأمین کنند. سازمان آگهی‌ها قلب اقتصادی روزنامه‌هاست. اما متأسفانه این سازمان در بسیاری از رسانه‌های ما هنوز بر مبنای اصولی اداره می‌شود که در سال‌های بسیار دور طراحی شده. تغییر بنیادین رویکرد‌های این سازمان و تبدیلش به قلب اقتصادی رسانه، اولویتی است که دیر یا زود همه رسانه‌ها خود را ملزم به آن خواهند دید. حالا که با ظهور رسانه‌های نو فصلی تازه در روزنامه‌نگاری ایرانی آغاز شده، این سازمان هم باید بتواند با کنار گذاشتن پارادایم مسلط بر فضای آگهی به استقبال افق‌های نو برود. بهره بردن از منابع انسانی دانش‌محور در این عرصه، استخراج ظرفیت‌های اقتصادی رسانه‌های مکمل، استفاده از ابزار‌های نوین مدیریتی، کشف بازار‌های تازه و تقویت بازار‌های موجود نیازمند دمیدن روحی خلاق در سازمان‌هایی از این دست است تا بتوانند فردای بهتری را برای مؤسسه رقم بزنند. مؤسسه «ایران» از این پس با چنین نگاهی اداره خواهد شد و امید که با محقق شدن این اتفاق، بتوانیم منتظر آینده‌ای بمانیم که شایسته بهترین روزنامه‌نگاران و وفادارترین مخاطبان است.


• روزنامه جوان یادداشتی با مضمون رونق تولید، کلید مقاوم سازی اقتصاد درج کرده که به این شرح است:
رونق تولید به‌عنوان کلید اصلی مقاوم‌سازی اقتصاد فقط شعار سال ۹۸ نیست، اما امسال فرصت طلایی برای شناسایی دقیق آسیب‌ها و تهدیدات، موانع، محدودیت‌ها، محرومیت‌ها و باید‌ها و نباید‌های رونق تولید است. از مسئولان انتظار می‌رود که در شرایطی که سال‌جاری به نیمه خود نزدیک می‌شود، به مناسبت هفته دولت، ضمن شفاف‌سازی، گزارش جامعی از اقدامات صورت پذیرفته در این باره را به سمع و نظر مردم برسانند. حقیقت این است که تولید از چنبره و نیش اژد‌های هزارتوی دلالی و سوداگری، رانت‌خواری، قاچاق، واردات، کمبود مواد اولیه و... به شدت رنج می‌برد. در نتیجه کاهش ارزش ریال نسبت به دلار میل به صادرات افزایش یافته و همین امر باعث اشتغال‌زایی بیشتر و کاهش بیکاری شده، اما به دلیل: «فرسوده بودن تکنولوژی موجود»، «عقب ماندن از تکنولوژی روز»، «وجود موانع متعدد»، «کمبود نقدینگی و سرمایه در گردش»، «انباشت بدهی‌های مالیاتی و بانکی و...»، «بالا بودن هزینه‌های تولید» و... تولید به شکل بایسته و شایسته رونق نگرفته است. تمامی تولیدکنندگان و نخبگان و کارشناسان اتفاق نظر دارند که نظام کلان اقتصادی کشور و کلیه زیرنظام‌های آن اعم از نظام مالیاتی، نظام ارزی، نظام پولی، نظام بانکی، نظام گمرکی، نظام تعرفه‌ای، نظام یارانه‌ای و... هم‌سو با تولید نبوده و به‌عکس در موارد متعدد مختل کننده و مانع تولید محسوب شده و نیاز به بازمهندسی و اصلاح در چارچوب مقاوم‌سازی اقتصادی و رونق تولید دارند. کیست که نداند نظام بانکی به هیچ وجه در حد و اندازه‌های حامی تولید نبوده است. کیست که نداند قوانین گمرکی حامی تولیدکننده نبوده و قوانین موجود برای صادرات به مراتب سخت‌گیرانه‌تر از قوانین واردات کالا است. کیست که نداند میلیارد‌ها دلار (بین ۱۲ تا ۲۰ میلیارد دلار اعلام شده) کالای قاچاق نفس تولید را بریده است. تولیدکنندگان برای رفع محدودیت‌ها و محرومیت‌ها و موانع تولید لحظه شماری می‌کنند، اما در حالی که از ظرفیت‌های داخلی کاملاً آگاهی دارند، متأسفانه اقدامات ضربتی، جهادی و انقلابی از سوی مسئولان و دستگاه‌های اجرایی مشاهده نمی‌کنند. مجلس شورای اسلامی قرار بود با تشکیل کمیسیون ویژه رونق تولید وسط میدان باشد و با تصویب طرح ضربتی رونق تولید کام تولیدکنندگان را شیرین کند. تولیدکنندگان چشم به مجلس دوخته‌اند تا با اصلاح ضربتی نظام‌های اقتصادی و رفع و اصلاح قوانین ضد تولید و تدوین و تصویب قوانین مورد نیاز (قانون کار، فرایند اخذ مجوزها، فرایند ارائه تسهیلات بانکی، کاهش وابستگی به نفت در بودجه ۹۸، کاهش هزینه‌های جاری دولت، حذف سود مرکب و...) شاهد عزم جهادی نمایندگان خود در مجلس از رونق تولید باشند. رانت‌خواری و اشرافی‌گری و رفاه‌طلبی سم مهلک تولید است. رونق تولید به اعتماد نیاز دارد و تولیدکننده باید از داشتن حاشیه امن حمایت‌های اقتصادی دولت مطمئن شود و دولت باید از طریق «ایجاد فضای ثبات ارزی»، «اصلاح و لغو قوانین ناکارآمد و دست و پاگیر»، «اصلاح سیستم‌ها و نظام‌های حامی تولید»، «رفع موانع موجود»، «شفاف‌سازی تخصیص منابع ارزی»، «جلوگیری از تصمیمات خلق‌الساعه»، «جلوگیری از تصمیمات جزیره‌ای»، «جلوگیری از سیاست‌های متناقض و خنثی کننده یکدیگر»، «افزایش و ارتقای انضباط اداری»، «افزایش نظارت و مقابله ضربتی با فساد سیستمی»، «ارائه تسهیلات مورد نیاز تولید و سرمایه در گردش»، «هدایت نقدینگی به سمت تولید»، «حذف بوروکراسی ضد تولید در سیستم اداری»، «اعمال بخشودگی‌های مالیاتی»، «اعمال بخشودگی‌های جرایم بانکی و استمهال وام‌های تولید»، «مقابله جدی با سلاطین و مافیای موجود بر سر راه تأمین مواد اولیه مورد نیاز تولیدکنندگان» و... اعتماد را به تولید کننده برگرداند و به آنان اطمینان بدهد که در شرایط سخت تولید، پشتیبان و حامی تولید کننده و در کنار اوست. هم‌سویی و تلاش مضاعف دستگاه‌های اطلاعاتی، امنیتی و نظارتی در هر سه قوه با دستگاه‌های اجرایی در راستای حمایت جدی از تولید می‌تواند علاوه بر ارتقای اعتماد تولیدکنندگان، سبب کاهش آسیب‌ها شده و تلاش فرصت‌طلبان و سودجویان را خنثی کند. ناگفته پیداست که نقش قوه قضائیه در این میدان بسیار پررنگ بوده و برخورد قانونی و ضربتی با خاطیان، مجرمان، سودجویان، فرصت‌طلبان، محتکران و... سرعت بخشی به رفع موانع و حمایت از تولید را در پی داشته و چراغ امید را در دل مردم و تولیدکنندگان پرفروغ‌تر از همیشه روشن خواهد نمود. آنچه گفته شد تنها بخش بسیار اندک و ناچیز از باید‌ها و نباید‌ها، مشکلات، موانع، آسیب‌ها و محدودیت‌های موجود بر سر راه تولید بود که به‌طور قطع مسئولان در قوای سه گانه به آن‌ها اشراف داشته و دارند، اما آن‌چیزی که مردم و به‌ویژه تولیدکنندگان بی‌صبرانه انتظار می‌کشند وقوف و آگاهی از اقدامات صورت گرفته است. شواهد و قرائن موجود نشان می‌دهد که طی پنج ماه گذشته تحرکات دستگاه‌های مختلف در زمینه رونق تولید کافی نبوده و با جنگ اقتصادی دشمن تناسبی ندارد. مردم از مسئولان، شور و تحرک جهادی و روحیه انقلابی و اقدامات ضربتی را مطالبه می‌کنند و تردیدی نیست که تحرک و تلاش بیشتر مسئولان و دولتمردان، مشارکت بیشتر مردم در انتخابات مجلس یازدهم و تحقق بیانیه گام دوم انقلاب را در پی خواهد داشت.
• روزنامه صبح نو سرمقاله‌ای با عنوان درس‌های «گریس ۱» به برجام درج کرده که در ادامه می خوانید:
روز گذشته بود که تصویر به‌اهتزازدرآمدن پرچم جمهوری اسلامی ایران روی نفتکشی منتشر شد که تا همین چند روز پیش در توقیف انگلیسی‌ها بود؛ نفتکشی که پیش از این با پرچم پاناما محموله ایران را جابه‌جا می‌کرد و صرف ایرانی‌بودن محموله این سوپرنفتکش باعث دست‌درازی انگلیسی‌ها شده بود. حالا و بعد از اتمام فرایند بازداشت و بدون اینکه فعلاً خبری از آزادی نفتکش انگلیسیِ توقیف‌شده در ایران باشد، سوپرنفتکش «گریس ۱» از بند توقیف رها شده و این‌مرتبه، اما با پرچم ایرانی قدم در آبراه بین‌المللی می‌گذارد. این اتفاق ظاهراً یک اتفاق ساده سیاسی، ولی در باطن اثبات یک نگاه در تعاملات بین‌المللی جمهوری اسلامی است؛ اثبات این نگاه که در دنیای پرزرق و برق و ظاهراً متمدن امروزی، هنوز مانند چندصد سال قبل، قدرت حرف اول را می‌زند؛ اثبات این نگاه که حقوق و دیپلماسی بین‌المللی تا پیش از قدرتمند شدن، صرفاً سرفصل‌هایی برای تدریس در دانشکده‌های حقوق هستند که کارکردشان، فقط برای گرم‌کردن سر دانشجویان این قبیل رشته‌ها در ممالک در حال توسعه است وگرنه در باطن هنوز قدرت است که حرف اول را می‌زند؛ منطق و قاعده‌ای که شبیه آن در جنگل هم حکمرانی می‌کند. دیپلماسی در دنیای فعلی بیش از آنکه ابزاری برای چانه‌زنی باشد، لعاب شیک و پرزرق و برق اعمال قدرت است وگرنه بدون اهرم‌های قدرت و دلخوش‌کردن صرف به شعار‌های شیک بین‌المللی، آن بر سر یک ملت خواهد آمد که امروز بر سر برجام آمده. کاش این درس عبرت‌ها را فراموش نکنیم.
• روزنامه دنیای اقتصاد سرمقاله‌ای با عنوان اولویت گمشده فناوری منتشر کرده که به این شرح است:
اگر کشور‌ها براساس توسعه انسانی و توسعه ملی مقایسه شوند، کمال مطلوب توسعه همزمان و بالای انسانی و ملی است. نقشه‌راه‌ها و اصلاحات توسعه به سه دسته تقسیم می‌شوند: یا همزمان موقعیت یک کشور را در توسعه ملی و انسانی (در سطح ملی) و توزیع شاخص‌های توسعه انسانی را در درون کشور ارتقا می‌دهند (پیشران)، یا در هر سطح توسعه ملی شاخص‌های توسعه انسانی را بهبود می‌دهند (انتقالی) یا تنها هدف آن‌ها بهبود توزیع شاخص‌های توسعه انسانی در داخل کشور است (سیاست‌های ضربه‌ای.) هدف اولیه سیاست‌های پیشران دستیابی به سطح بالاتری از توسعه ملی در هر چهاربعد اقتصادی، سیاسی، بهبود ظرفیت اداری و عدالت اجتماعی است. چنین تحولات همزمانی کمتر در یک کشور اتفاق می‌افتد؛ گرچه مثال‌هایی نظیر شیلی در زمان افول دیکتاتوری پینوشه وجود دارند. سیاست‌های انتقالی اهداف بخشی را دنبال می‌کنند همانند استراتژی‌های توسعه صنعتی، سند‌های ارتقای نظام آموزشی یا مدل‌های مبتنی بر نوآوری در یک بخش خاص (کره و آسیای جنوب شرقی در ۱۹۶۵ تا ۱۹۹۰)، سیاست‌های ضربه‌ای مانند تور‌های حمایت اجتماعی (اتیوپی)، یارانه مشروط (آمریکای لاتین)، تبعیض جنسیتی مثبت به نفع زنان (هند) برنامه‌هایی با اهداف مشخص هستند که توزیع فرصت‌ها را در درون یک جامعه بهبود می‌دهند.هر کدام از سه گروه سیاستی کاربرد خود را دارند. یکی از اشتباهات رایج در ایران این است که مانند تحلیل معاون وزیر ارتباطات سیاست‌های بخشی یا انتقالی را در جایگاه سیاست‌های پیشران قرار دهیم و بخواهیم آن‌ها را در چارچوب‌های گسترده توسعه تحلیل کنیم. هرقدر هم که از بزکی مانند مدل‌های تخریب خلاق و نام شومپیتر استفاده کنیم، باز هم این نقص تعمیم نابجا باقی می‌ماند. اما در سطح سیاست‌های پیشران شرط لازم و بدون جایگزین اصلاح ثبات اقتصادی، اصلاح نظام اداری، اصلاح پارادایم‌های سیاست‌گذاری و رفع موانع اجتماعی است. توصیه‌های اقتصاد جریان اصلی بعد اقتصادی اصلاح را شکل می‌دهند، برخلاف تصویر ناقص ارائه‌شده در متن آقای ناظمی، معاون وزیر ارتباطات از رابطه نهادگرایی و نقش دولت و تنظیم و نظارت، نهادگرا‌های رایج هنگامی که از وجوه بهبود ظرفیت اداری او سیاسی (مشروعیت بخشی) صحبت می‌کند، بر نقش فعال حاکمیت تاکید دارد و همزمان هنگامی که از ثبات اقتصادی، نظام سیاسی و عدالت اجتماعی حرف می‌زند دنبال راه‌هایی برای مصادیق «شکست دولت» یا اصلاح اندازه مداخله است. اگر دنی‌رودریک، دارون عجم‌اغلو، لنت پریچت، ریکاردو هاسمن و برانسون را به‌عنوان پرچمداران نهادگرایی عملگرا در نظر بگیریم، توصیه آن‌ها همواره این بوده است که از تعمیم الگو‌های هم‌ریخت رشد پرهیز شود. چه این الگو تعمیم الگوی رشد مبتنی بر نوآوری کره باشد چه تعمیم سیاست‌های ثبات‌ساز نئوکلاسیک موفق در اروپای شرقی. نهادگرایی توصیه می‌کند که با توجه به محدودیت منابع که بحران امروز و میان‌مدت دولت ایران است، محدود‌کننده‌ترین قید‌ها در مسیر توسعه را شناسایی کرد و اول به سراغ آن‌ها رفت. در مورد اقتصاد ایران، چه در افق بلندمدت و چه در افق کوتاه‌مدت مانع اصلی توسعه اقتصادی پایین بودن بهره‌وری بوده است. در ادبیات موضوع رشد یا به دلیل انباشت عواملی مانند سرمایه فیزیکی و انسانی اتفاق می‌افتد یا منشأ آن بهره‌وری کل عوامل است. بهره‌وری کل عوامل نشان‌دهنده همزمان نوآوری و کارآیی است. بر همین مبنا توسعه اقتصادی کشور‌ها به پنج مرحله (۱) رشد مبتنی بر سرمایه (۲) گذار از رشد مبتنی بر سرمایه (۳) رشد مبتنی بر کارآیی (۴) گذار از رشد مبتنی بر کارآیی و (۵) رشد مبتنی بر نوآوری تقسیم می‌شود. از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۷ رشد اقتصادی ایران همواره در مرحله ۲ ارزیابی شده و گلوگاه توسعه کارآیی به حساب می‌آید نه نوآوری؛ بنابراین ماموریت‌های اصلی دولت باید با هدف‌گذاری ارتقای کارآیی ازجمله افزایش ظرفیت اداره کشور تعریف شود تا تاکید بر میانبر‌هایی نامتناسب با شرایط نهادی و اقتصادی فعلی.
• روزنامه سیاست روز مطلبی با عنوان قانونگذاری آزمایشی نابجا؟! منتشر کرد که در ادامه می‌خوانید:
هر قانون برای اثبات کارآمدی خود به طی نمودن دوران انکوباتوری یا آزمایشی است. این دوران موقت، مقدمه‌ای اطمینان بخش برای دوران دائمی قوانین است. در مورد قوانین نامطلوب، از هدر رفت سرمایه و انرژی جامعه جلوگیری می‌کند و پس از اتمام دوران آزمایشی آن را بصورت خود به خود حذف می‌نماید. فرآیند بقاء دائمی یا حذف، سرنوشت اتخاذ تصمیم در قوانین آزمایشی است. اما آیا همه روابط قوانین آزمایشی در دوران حیات شان، قابل تشخیص است؟ پاسخ به این سوال منفی است. استفاده نادرست از قوانین آزمایشی موجب می‌شود تا نکات مثبت و موثر آن‌ها از بین برود و آن‌ها را به مشکلی برای قانونگذاری کشور تبدیل نماید. نادیده گرفتن وجه آزمایشی این دست قوانین باعث شده است که فراتر از بازه زمانی و مکانی متصور برای آن، مورد استفاده قرار گیرد. اصلاح چندین قانون دایمی در قانون آزمایشی پنج ساله نمونه بارز این روش عجیب است. آیا قوانین آزمایشی مقید به زمان و یا مکان محدود توانایی و اعتبار لازم برای پذیرش و اعمال اصلاحیه‌های متعدد برای قوانین دایمی را دارد؟ در این روش مدت زمان اصلاحیه‌های انجام شده (پنج سال یا بیشتر) تعیین تکلیف نشده است. معلوم نیست که پس از پایان مهلت قانونی پنج ساله قانون آزمایشی، اصلاحیه‌های انجام شده در قوانین دائمی دارای اعتبارند یا دوباره به حالت قبل از اصلاحیه برگشت می‌نمایند. ضمنا تکلیف اجرای اصلاحیه‌های انجام شده در صورت عدم تمدید اجرای قانون آزمایشی یا عدم تبدیل آن به قانون دایمی مشخص نشده است.
چگونه ممکن است بتوان اصلاح قوانین دائمی را در قوانین موقتی انجام داد؟ آیا امکان دارد که در حین تصویب یک قانون متزلزل به اصلاح و ایجاد ثبات در قوانین دایمی قبلی پرداخت؟ آیا مجریان قانون و مردم در اجرای قوانین دچار سردرگمی و مشکل نمی‌شوند؟ آیا این روش افزایش احتمال برداشت‌های سلیقه‌ای و سوء استفاده از قانون را به دنبال ندارد؟ قطعا قید بازه زمانی یا مکانی در قوانین آزمایشی، محدوده عملکردی آن‌ها را تعیین می‌کند. قانونگذاران با بی توجهی به قیود قوانین آزمایشی با آن‌ها در حکم قوانین دایمی برخورد می‌نمایند. در حالی که راه مناسب آن است که این دست اصلاحیه‌ها در قوانین دایمی در قالب ارائه لایحه یا طرح مستقل به مجلس شورای اسلامی برای تصویب تقدیم گردد. بی نظمی در تدوین قانون در دولت در این سطح قابل پذیرش نیست و نمی‌توان آن را به خطای سهوی کارشناسان نسبت داد. تصویب قانون بی نظم توسط مجلس شورای اسلامی و بی توجهی آن به خطای کارشناسی دولت، نشانه بی توجهی نمایندگان مجلس شورای اسلامی به اصول نگارش و تصویب قانون است. نقش مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی در اعلام به موقع این دست ضعف‌های تدوین قانون موجب می‌شود مشکلات تدوین قانون در مجلس شورای اسلامی اصلاح شود. متاسفانه شاهد تصویب این قوانین در مجلس شورای اسلامی هستیم. جای تعجب دارد که چرا قانون بی نظم توسط شورای محترم نگهبان تایید می‌شود؟ آیا بی نظمی در قانونگذاری با ایجاد مشکل در راه اجرای قانون با روح حاکم بر قانون اساسی و شرع مقدس مغایرت ندارد؟ آیا بر اساس قاعده لاضرر و عدم تأمین منافع عمومی توسط این قوانین، مغایر با قانون و شرع نیست؟ افسوس که قانون بی نظم توسط مجلس شورای اسلامی به دولت ابلاغ می‌شود و قانون بی نظم توسط دولت بصورت بی نظم اجرا می‌شود. بی توجهی نهاد‌ها و دستگاه‌های نظارتی به بی نظمی قانون در تقسیم کار ملی نیز کار قانونگذاری و اجرای قانون را در حل مشکلات زندگی مردم، بیش از پیش پیچیده می‌کند. حل معضلات این گونه از قوانین آزمایشی که در آن چندین قانون دایمی اصلاح شده است کار بسیار دشواری است و دوباره کاری و موازی کاری‌های متعددی را می‌طلبد تا مجریان و مردم را از آثار سوء آن‌ها در اجرا و پذیرش قانون نجات دهد.
انتهای پیام/
خبرگزاری میزان: انتشار مطالب و اخبار تحلیلی سایر رسانه‌های داخلی و خارجی لزوماً به معنای تایید محتوای آن نیست و صرفاً جهت اطلاع کاربران از فضای رسانه‌ای منتشر می‌شود.

واکنش آملی‌لاریجانی به اظهارات آیت‌الله یزدی: چرا به این وضع افتاده‌اید و به همه توهین می‌کنید؟ سینه‌ام خزانه اسرار مسئولان و آقازاده‌هاست| ساختمان‌هایی که از آنها استفاده می‌کنید، ارث پدرتان است؟| اکبر طبری رئیس دفتر من نبود| چرا درباره معاون اقتصادی سپا

تصاویر| حاشیه‌های حضور احمدی‌نژاد در ورزقان

اتفاقات ترسناک در فینال عصر جدید/ سکانسی که گریه داور مسابقه را درآورد

کلیدواژه: رهامی اصلاح طلبان جلسات هفتگی انتخابات مجلس رفع حصر موسوی و کروبی عید قربان دعای عرفه درگیری محمودآباد صحرای عرفات معامله قرن منصور هادی حجت الله علم الهدی

منبع این خبر، وبسایت www.tabnak.ir است و سایت «خبربان» مسئولیتی در قبال محتوای آن ندارد. چنانچه این خبر را شایسته تذکر می‌دانید، خواهشمند است کد ۲۴۷۴۷۰۷۲ را به همراه موضوع به آدرس info@porsyar.com ارسال فرمایید.
با عنایت به اینکه سایت «خبربان» مصداق بستر مبادلات الکترونیکی متنی، صوتی و تصویر است، مسئولیت نقض حقوق تصریح شده مولفان در قانون فوق از قبیل تکثیر، اجرا و توزیع و یا هر گونه محتوی خلاف قوانین کشور ایران بر عهده منبع مطلب و کاربران است.

دیگر خبرها

  • محمدتقی رهبر: اصولگرایان من و تو نکنند/ پایداری ها نپذیرفتند در جلسات ما شرکت کنند
  • کدام اصلاح‌طلبی زیر چتر اصولگرایی می رود؟
  • شکست امریکا در اقدام ضد قانونی توقیف مجدد نفتکش ایرانی
  • واکنش‌ها به اظهارات اخیر آیت‌الله محمد یزدی
  • واکنش حسین شریعتمداری به جدال دو قاضی القضات سابق/پیرمرد خادم بود یا خائن؟ /فرصت طلب یا اصلاح‌طلب؟!
  • داستان «میترا استاد» و ترس‌های سیاست/ چه کسی مقصّر است؟
  • بیانیه ارتش به مناسبت سالروز شکست حصر پاوه
  • روایت آیت‌الله یزدی از تسلّط علمی رهبری
  • گاف دادگاه آمریکایی در حکم توقیف نفتکش ایرانی/روایت یک اصلاح طلب از دلایل حمله به آیت الله آملی لاریجانی/زاهدی: شاید برخی اصلاح طلبان در لیست اصولگرایان قرار گیرند
  • آیت‌الله یزدی: اکثریت اساتید حوزه علمیه قم با انقلابی‌هاست
  • بررسی واکنش‌ها نسبت به اظهارات آیت الله محمد یزدی درباره آملی لاریجانی
  • بررسی واکنشها نسبت به سخنان عضو جامعه مدرسین حوزه علمیه قم درخصوص آملی لاریجانی
  • حجتی کرمانی: نظام مبتلا به سرطان است، با رفع حصر، بیماری رفع می‌شود!/ صفایی فراهانی: فرار مغزها در دوره شاه نزدیک به صفر بود!
  • مخالفت مهرعلیزاده با اظهارات «بهزاد نبوی» درباره ائتلاف انتخاباتی/ اصلاح‎طلبان باید در انتخابات مجلس مستقل عمل کنند/ وجود یک اقلیت اصلاح‌طلب قوی، بهتر از ائتلاف با کسانی است که وجه مشترکی با آنها نداریم
  • مخالفت مهرعلیزاده با اظهارات «بهزاد نبوی» درباره ائتلاف انتخاباتی/ اصلاح‎طلبان باید در انتخابات مجلس به صورت مستقل عمل کنند/ وجود یک اقلیت اصلاح‌طلب قوی؛ بهتر از ائتلاف با کسانی است که وجه مشترکی با آنها نداریم
  • با منتشرکنندگان محتوای جلسات خصوصی برخورد کنید/ آیت الله یزدی نمی توانست این حرفها را خصوصی با آیت الله آملی مطرح کند؟
  • با منتشر کنندگان محتوای جلسات خصوصی برخورد کنید/آیت الله یزدی نمی توانست این حرفها را خصوصی با آیت الله آملی مطرح کند؟
  • کرسی‌های ثابت اصلاح طلبان
  • کرسی‌های ثابت اصلاح طلبان/ احزابی که دبیرکل آن‌ها هرگز تغییر نمی‌کند