بیانیه «گام دوم انقلاب اسلامی» که بعد از 22 بهمن 97 و از سوی رهبر معظم انقلاب اسلامی منتشر شد، سرآغاز فصل جدیدی در جمهوری اسلامی ایران است، فصلی که از این پس باید با امید و تکیه بر جوانان بر مشکلات گذشته و ناکامی‌ها غلبه کرد و این کار جز با شناخت نقاط ضعف و قوت 40ساله انقلاب میسر نمی‌شود.

 در راستای تبیین این بیانیه، در سلسله گزارش‌هایی به بررسی بندهایی از این بیانیه می‌پردازد تا شناخت رهنمودهای رهبر انقلاب در شروع فصل جدید جمهوری اسلامی راحت‌تر صورت گیرد.

در ادامه بیست و یکمین گزارش را با موضوع «افزایش چشمگیر معنویت و اخلاق در فضای عمومی جامعه» را می‌خوانید:

حضرت آیت‌الله خامنه‌ای در بخشی از بیانیه گام دوم انقلاب با اشاره به افزایش چشمگیر معنویت در فضای عمومی فرمودند: "عیار معنویّت و اخلاق را در فضای عمومی جامعه به‌گونه‌ای چشمگیر افزایش داد. این پدیده‌ی مبارک را رفتار و منش حضرت امام خمینی در طول دوران مبارزه و پس ‌از پیروزی انقلاب، بیش ‌از هر چیز رواج داد؛ آن انسان معنوی و عارف و وارسته از پیرایه‌های مادّی، در رأس کشوری قرار گرفت که مایه‌های ایمان مردمش بسی ریشه‌دار و عمیق بود. هرچند دست تطاول تبلیغات مروّج فساد و بی‌بندوباری در طول دوران پهلوی‌ها به آن ضربه‌های سخت زده و لجنزاری از آلودگی اخلاقی غربی را به درون زندگی مردم متوسّط و به‌خصوص جوانان کشانده بود، ولی رویکرد دینی و اخلاقی در جمهوری اسلامی، دلهای مستعد و نورانی به‌ویژه جوانان را مجذوب کرد و فضا به‌سود دین و اخلاق دگرگون شد. مجاهدتهای جوانان در میدانهای سخت از جمله دفاع مقدّس، با ذکر و دعا و روحیه‌ی برادری و ایثار همراه شد و ماجراهای صدر اسلام را زنده و نمایان در برابر چشم همه نهاد. پدران و مادران و همسران با احساس وظیفه‌ی دینی از عزیزان خود که به جبهه‌های گوناگون جهاد می‌شتافتند دل کندند و سپس، آنگاه که با پیکر خون‌آلود یا جسم آسیب‌دیده‌ی آنان روبه‌رو شدند، مصیبت را با شکر همراه کردند. مساجد و فضاهای دینی رونقی بی‌سابقه گرفت. صف نوبت برای اعتکاف از هزاران جوان و استاد و دانشجو و زن و مرد و صف نوبت برای اردوهای جهادی و جهاد سازندگی و بسیج سازندگی از هزاران جوان داوطلب و فداکار آکنده شد. نماز و حج و روزه‌داری و پیاده‌روی زیارت و مراسم گوناگون دینی و انفاقات و صدقات واجب و مستحب در همه‌جا به‌ویژه میان جوانان رونق یافت و تا امروز، روزبه‌روز بیشتر و باکیفیّت‌تر شده است. و اینها همه در دورانی اتّفاق افتاده که سقوط اخلاقی روزافزون غرب و پیروانش و تبلیغات پُرحجم آنان برای کشاندن مرد و زن به لجنزارهای فساد، اخلاق و معنویّت را در بخشهای عمده‌ی عالم منزوی کرده است؛ و این معجزه‌ای دیگر از انقلاب و نظام اسلامی فعّال و پیشرو است".

درباره رشد فساد در دوران پهلوی که می‌توان منشأ آن را دربار دانست، مطالب بسیاری از زبان وابستگان به رژیم سابق بیان شده است و برای شرح آن می‌توان چند جلد کتاب نگاشت، اما شیوع فساد و بی‌بندوباری در فضای عمومی از دوران پادشاهی رضاشاه آغاز شد.

وی بعد از روی کارآمدن اقدامات مختلفی برای دین‌زدایی از جامعه متدین ایرانی آغاز کرد. رضاشاه پیش از سلطنت تلاش داشت خود را فردی مذهبی معرفی کند. دسته عزاداری بریگاد قزاق به‌فرماندهی رضاخان در ایام محرم آن زمان غوغا می‌کرد اما بعد از رسیدن به تخت سلطنت رویه‌ای کاملاً متناقض در پیش گرفت.

سفر رضاشاه در سال 1314 به ترکیه که اولین سالهای جمهوری شدن را بعد از انقراض سلسله عثمانی تجربه می‌کرد و در حال پی‌ریزی یک حکومت لائیک بود، تمایل وی به دین‌‌زدایی را افزایش می‌داد.

یکی از اقدامات رضاشاه که با واکنش سخت مردم روبه‌رو شد، قانون کشف حجاب بود. بخشنامه کشف حجاب جهت تصویب رضاشاه در تاریخ 27 آذر 1314 از طرف رئیس‌الوزرا به دربار فرستاده شد تا در آغاز دی‌ماه فرمان اجرای غیررسمی قانون کشف حجاب به تمام ولایات ایران ارسال شود. پهلوی اول نیز 17 دی 1314 در جشن فارغ‌التحصیلی دختران بی‌حجاب در دانشسرای مقدماتی بر کشف حجاب تأکید کرد.

17 دی‌ماه 1314 تاج‌الملوک آیرُملو همسر رضاشاه و شمس و اشرف پهلوی بدون حجاب به دانشسرای تربیت معلم رفتند. این نخستین‌بار بود که خانواده شاه بدون حجاب در مجمعی عمومی ظاهر می‌شدند

قانون کشف حجاب ارمغان سفر رضا شاه از ترکیه بود در حالی که آتاتورک داشتن حجاب را برای زنان این کشور اختیاری کرد و روش محتاطانه‌تری از رضاشاه در پیش گرفته بود.

از دیگر اقدامات رضاشاه، ممنوع کردن عزاداری‌های مذهبی بود. بر اساس بخشنامه محرمانه وزارت داخله ایران در 28 اسفند 1314، در ایام سوگواری محرم و صفر راه انداختن دسته‌ها ممنوع شد، علاوه بر این، برگزاری روضه‌های خانگی، مراسمات حوزه‌های علمیه و حتی ذکر مصایب حضرت سیدالشهدا (علیه السلام) در مجالس ترحیم هم ممنوع اعلام شد. پیرو فرمان‌های بعدی که پشت سر هم می‌رسیدند، از بستن دستمال یا روسری برای شرکت در مجالس روضه‌ جلوگیری به‌عمل آمد تا اینکه در سال 1316 شمسی، طی اطلاعیه محرمانه وزارت داخله، به‌طور کلی روضه‌خوانی ممنوع شد. در این اعلامیه، هدف از ممنوعیت روضه‌خوانی، «خارج کردن مردم از خرافات و آشنا نمودن مردم به تمدن امروز» به‌عنوان «وظیفه اساسی دولت در مسایل داخلی» دانسته شده بود.

قوای نظامی نیز در صورت مشاهده هرگونه مراسم عزاداری یا تعزیه‌خوانی به‌شدت با برگزار کنندگان آن برخورد می‌کردند.

با تبعید رضاشاه از ایران در شهریور سال 20، قدری از فضای اختناق کاسته شد و هیئات مذهبی و انجمن‌های دینی توانستند فعالیت کنند و قانون کشف حجاب هم تاحدودی به فراموشی سپرده شد اما محمدرضا پهلوی در راستای دین‌زدایی اقدامات جدید در دستورکار خود قرار داد.

تأسیس «کاخ جوانان» که اولین شعبه آن توسط شاه 4 آبان 45 در روز تولد خودش افتتاح شد از جمله اماکنی بود که به‌بهانه پرکردن اوقات فراغت جوانان، مرکز اختلاط و فساد بود. آزاد بودن خرید و فروش مشروبات الکلی و یا خانه‌های فحشا که به «شهرنو» معروف بود فضای آلوده‌ای را در شهرها ایجاد کرده بود.

شاه در مبارزه با مظاهر مذهب تا آنجا پیش رفت که تقویم هجری شمسی را به تقویم شاهنشاهی تبدیل کرد. علاوه بر وی، فرح پهلوی ملکه شاه نیز در ایجاد بی‌‌بندوباری نقش مؤثری داشت.

برگزاری جشن‌های یازده‌گانه هنر شیراز از جمله این اقدامات بود. در یکی از این نمایش‌ها که «آشور بانی‌پال بابلا»(نمایشنامه‌نویس و کارگردان تئاتر) در جشن هنر شیراز روی صحنه برد، تمام هنرپیشه‌های زن و مرد آن لخت و عریان به‌روی صحنه آمدند. همچنین در مراسم رقص باله در حضور سفرای غربی، عمل منافی عفتی انجام شد که سفیر انگلیس (پارسونز) به شاه گفته بود که "اگر چنین نمایشی در انگلستان برگزار می‌شد، مجریان با مشکلات فراوانی مواجه می‌شدند"!

جشن هنر شیراز که با حمایت‌های فرح پهلوی برگزار شد انتقادات فراوانی را برانگیخت

علی‌رغم تلاش رژیم پهلوی برای از بین بردن رسومات مذهبی در ایران، عامه مردم گرایش دینی داشتند و این تمایلات مذهبی هرچه به سالهای پیروزی انقلاب نزدیک می‌شویم، بیشتر می‌شد. امام خمینی به‌عنوان رهبر انقلاب شخصیتی عرفانی داشت که از محضر بزرگان عرفان شیعی مانند آیت‌الله شاه‌آبادی و میرزا جواد ملکی تبریزی کسب فیض کرده بود و همین شخصیت عرفانی موجب شد تا هم ماهیت نهضت و هم افرادی که گرد امام آمده بودند، گرایشات مذهبی و دینی داشته باشند.

در تهران حسینیه ارشاد با محوریت شهید مطهری و دکتر شریعتی، مسجد هدایت با محوریت آیت‌الله طالقانی، مسجد جلیلی با محوریت آیت‌الله مهدوی، هیئت انصارالحسین که محل تجمع نیروهای مؤتلفه اسلامی بود، هیئت قنات‌آباد تهران با محوریت شهید شیخ قاسم اسلامی از جمله مراکزی بود که جمعیت بالایی از جوانان را در خود جای می‌داد. هیئات مذهبی کانون جوشش انقلابی بود و بسیاری از رهبران نهضت و شخصیت‌های مبارز در این هیئات به کادرسازی و برنامه‌ریزی می‌پرداختند.

فعالیت‌های اشخاصی مانند شهید مرتضی مطهری، آیت‌الله باهنر، آیت‌الله خامنه‌ای، آیت‌الله مفتح، آیت‌الله طالقانی و دکتر شریعتی و سخنرانی‌های مذهبی آنها در هیئت‌ها در جذب جوانان به‌سمت مذهب نقش مؤثری داشت.

با پیروزی انقلاب و آغاز جنگ تحمیلی، این گرایشات مذهبی رشد بیشتری پیدا کرد و بسیاری از جوانان در مساجد و در قالب بسیج، گرد هم آمدند که حضور دومیلیون بسیجی داوطلب در جبهه که اکثر آنها را جوانان تشکیل می‌دادند، از برکات انقلاب اسلامی بود. با پایان جنگ نیز، هرسال شاهد حضور کاروان‌های دانش‌آموزی و دانشجویی به مناطق جنگی در قالب اردوهای راهیان نور بودیم.

این رشد معنوی تا امروز نیز ادامه دارد. اجتماعات عظیم مذهبی در لیالی قدر، ایام محرم، یادواره‌های شهدا و حضور قریب یک میلیون نفر در مراسم‌های اعتکاف ایام ماه رجب و حضور بیش از دومیلیونی در مراسم پیاده‌روی اربعین گواه بر این مدعا است.

منبع: افکارنيوز

مطالب پیشنهادی:
خبر بعدی:

وحدت و معنویت عامل مقاومت اسرای ایرانی در چنگال رژیم بعث بود

خبرگزاری مهر، گروه استان ها- خدیجه سلمانی: خیل عظیمی از آزادگان سرافراز کشورمان بعد از آزادی با حفظ روحیه قوی و استقامت خود که در دوران اسارت داشتند وارد فعالیت در عرصه‌های مختلف علمی، اجتماعی و فرهنگی شدند.

یکی از این آزادگان «حبیب حبیب زاده» است. او زمانی که بیشتر از ۱۵ سال سن نداشت با هدف عمل به تکلیف دینی خود عازم جبهه‌های نبرد حق علیه باطل شد و  بعد از تحمل نزدیک ۷ سال اسارت و دوری از خاک وطن به کشور اسلامی بازگشت.

او حافظ کل قرآن بوده و در دوران اسارت موفق به این کار شده است. این آزاده در سال ۱۳۸۷ به عنوان اولین آزاده در کشور  نشان ملی ایثار را از رئیس جمهور کشورمان گرفت.  برای آشنایی با این آزاده به پای صحبتها و خاطراتش می‌نشینیم.

آقای حبیب زاده از دوران کودکی خود بگویید.

اردیبهشت سال ۱۳۴۶ در روستای جبه دار اردبیل به دنیا آمدم سادگی، صفا و صمیمیت روستا باعث شده بود که دوران کودکی‌ام مثل سایر بچه‌های روستا در دشت و کوه سپری شود. وقتی پا به مدرسه گذاشتم خودم را خوشبخت‌ترین فرد روی زمین می‌دانستم.

درسخوان بودید؟

کتاب خواندن را دوست داشتم از طرفی خانواده فقیری بودیم وقتی پدرم مرا در مدرسه ثبت نام کرد احساس کردم به  تمام آرزوهایم رسیده‌ام. به ویژه زمانی که مقطع راهنمایی را به عنوان شاگرد ممتاز تمام کردم. پدرم مرا برای ثبت نام به مدرسه اندرزگوی اردبیل برد که به خاطر نداشتن لباس و سر و وضع شیک ابتدا مانع ثبت نامم شدند ولی وقتی نمرات خوب کارنامه‌ام را دیدند با خوشحالی استقبال کردند.

 با این همه علاقه به تحصیل چطور شد که تصمیم گرفتید به جبهه بروید؟

همان طوری که همیشه در قبال سلامتی خانواده‌ام احساس وظیفه می‌کردم و نگران بودم. برای حفظ کشورم نیز همین حس را داشتم. وطنم را مانند مادرم می‌دانم و با این عقیده که باید از آن دفاع کرد آماده مقاومت تا آخرین نفس بودم.

با سن کمی که داشتید چگونه اجازه اعزام گرفتید؟

در مدرسه جزو گروه سرود بودم و در مناسبت‌های مختلف برنامه اجرا می‌کردم. با ۵ نفر از دوستان دیگر پیشنهاد اجرای برنامه برای رزمندگان در دهه فجر سال ۶۲ را در پشت خط دادیم که به لطف خدا مورد قبول قرار گرفت و ما توانستیم به منطقه‌ای که ستاد تبلیغات لشکر ۳۱ عاشورا قرار داشت راه پیدا کنیم. 

بعد از اجرای برنامه من و دوستم غلامحسین مفتاح پور مخفی شدیم و بقیه به خانه‌هایشان برگشتند. از آن لحظه به بعد هرکس را که جلویمان می‌دیدیم التماس می‌کردیم که مانع برگشتن ما بشوند. رفته رفته موضوع به آنجا رسید که به رزمندگان گردان امام حسین(ع) پیوستیم.

جبهه چطور بود؟

در جبهه شور و شوق عجیبی داشتم احساس وصف ناپذیری مرا در برگرفته بود در آنجا حضور خدا را کاملاً لمس می کردم. همه رزمندگان را آسمانی می‌دیدم و این برایم لذت بخش بود.

از تاکتیک نظامی چیزی می‌دانستید؟

از مقطع راهنمایی عضو بسیج پایگاه مقاومت امام موسی کاظم(ع) بودم و آنجا آموزش‌های مقدماتی را دیده بودم؛ وقتی نیز وارد گردان شدم مسائل مورد نیاز را یاد گرفتم چرا که عملیات مهمی در پیش  بود و قرار شد من نیز در کنار رزمندگان در این عملیات شرکت کنم.

قبل از شروع عملیات خیبر در چهارم اسفند سال ۱۳۶۲ شهید باکری تمام رزمندگان گردان از جمله علی اکبر، علی اصغر و امام حسین (ع) را در یک طرف منطقه جمع کرد و خطاب به رزمندگان گفت: امشب مثل شب عاشوراست و امکان سالم برگشتن از عملیات به اندازه یک درصد وجود ندارد. هر کس به اختیار خود می تواند در این عملیات حضور داشته باشد، همه رزمندگان  به سخنان شهید باکری لبیک گفتند و ساعتی بعد عملیات آغاز شد. این عملیات از سرنوشت سازترین عملیات های کشورمان بود.

چطور به اسارت در آمدید؟

صبح روز ده اسفند سال ۱۳۶۲ نزدیک طلوع آفتاب درگیری سختی بین نیروهای ایرانی و عراق آغاز شد. از هر جا گلوله می‌بارید در هر لحظه که رزمندگان پیشروی می‌کردند انگار قلب دشمن آتش می‌گرفت چرا که گیج شده بودند اصلاً نمی‌فهمیدند رزمندگان ایرانی چگونه خود را به خاک آنجا رسانده‌اند.

 به دلیل اینکه اولین بارم بود در عملیات شرکت داشتم سخت ترسیده بودم مدتی نگذشت که تیری به طرفم اصابت کرد رزمندگان سعی کردند مرا به عقب برگردانند ولی به علت شدت آتش امکان بازگشت وجود نداشت، خیلی از رزمندگان گردان ما به شهادت رسیدند.

 دود باروت و خمپاره قدرت دید را گرفته بود. مدتی بعد من با مشهدی عباد و یک رزمنده دیگر تنها در گوشه‌ای از منطقه قرار گرفته بودیم. تانک‌های عراقی به سرعت، مثل ملخ در حال پیشروی بودند. یک آر پی جی برداشته به طرف آنها شلیک کردم ولی به هدف نخورد. وضعیت طوری بود که نفهمیدم کی از طرف سینه مجروح شده‌ام. همین طور که به جلو می رفتم خون از سینه‌ام سرازیر بود. چفیه‌ام را باز کرده محل جراحت را محکم بستم. چشم باز کردم دیدم در محاصره کامل تانک‌های عراق قرار گرفته‌ام و چاره‌ای جز اسارت وجود نداشت.

در لحظه اول اسارت چه احساسی به شما دست داد؟

در همان اول گیج و سردرگم  شدم . وقتی تصمیم گرفتم به جبهه بروم به مجروحیت و شهادت فکر کرده بودم ولی تنها چیزی که هیچ وقت به ذهنم خطور نکرده بود اسارت بود. زمان تحصیل در دبیرستان در گروه تئاتر مدرسه نقش مقاومت اسیر ایرانی را در زندان دشمن بازی کرده بودم ولی اطلاع نداشتم چند روز دیگر بازیگر این نمایشنامه در واقع خودم خواهم بود.

با شما چه کردند؟

به دلیل جراحت نیمه هوشیار بودم عده‌ای از رزمندگان اطرافم دست بسته دیدم سپس سربازان عراقی چند نفر از آنها را پشت خاکریز جمع کردند و با تیر خلاص به شهادت رساندند. منتظر بودم این اتفاق برای من نیز بیفتد ولی لحظاتی بعد خود را دست بسته در داخل ماشین آنان دیدم. ماشین در شهر بصره عبور می‌کرد عده‌ زیادی از مردم بصره به طرف ما سنگ و آب دهان و... می‌انداختند با خود گفتم ای کاش شهید می‌شدم.

نخستین روز اسارت چگونه بود؟

روز اول در استخبارات بغداد با بدترین وضعیت روحی و جسمی باید به سؤالات بازجویان پاسخ می‌گفتیم. سپس با چشمانی بسته به اردوگاه موصل انتقال یافتیم. اردوگاهی که هزاران اسیر ایرانی در پشت درهای بسته اش صبح را به شب و شب را صبح می‌کردند.

 در ابتدای ورودمان از ۵۰ سرباز عراقی ردیف شده در محوطه اردوگاه  که به تونل وحشت معروف بود مورد شکنجه با ضربات کابل قرار گرفتیم. یادم می آید ۶ نفر از دوستان ما در همان مرحله به علت ضربات شدید کابل به شهادت رسیدند. چند ماه بعد به عنوان اخلالگر به اردوگاه رومادیه ۲ که به آن اردوگاه اطفال می‌گفتند منتقل شدم.

این اردوگاه‌ها چه فرقی با هم داشتند؟

از لحاظ بهداشت و غذا هیچ تفاوتی نداشتند در هر دو برای صبحانه یک آش معروف می‌دادند که وقتی به دهان می‌بردیم حالت تهوع به ما دست می‌داد ولی به خاطر اینکه از گرسنگی و تشنگی نمیریم مجبور به خوردن آن بودیم.

 یک تکه نان هم می‌دادند که به آن سمون گفته می‌شد برای نهار و شام نیز معمولاً برنج با خورشت بادمجان می‌دادند که بسیار غذای بد مزه‌ای بود و هیچ وقت هم به میزان کافی نبود و سیر نمی‌شدیم.

در دو ماه یکبار اجازه استحمام با آب سرد در عرض شمارش معکوس داشتیم. که در فصل سرما لرزش عجیبی بدنمان را فرا می‌گرفت. در هر ۶ ماه یک دست لباس می‌دادند که کلمه p.w رویش حک شده بود. ولی به لحاظ شکنجه روحی اسرای اردوگاه اطفال بیشتر در معرض آسیب بودند. چرا که به عنوان تبلیغات سوء عراقیان بعثی محسوب می‌شدند و چون نقشه آنها عملی نمی‌شد اسرا را تا حد مرگ کتک می‌زدند.

 با این شرایط چگونه اجازه حفظ کردن قرآن را داشتید؟

در دوران اسارت آنچه که سبب آرامش همه ما می‌شد اجرای مراسم معنوی و مذهبی بود. بیشتر آنها دور از چشم عراقیان ولی با شور و حال خاصی برگزار می‌شد. از طرفی از آقای ابوترابی شنیده بودم هر کس در اسارت قرآن را حفظ کند بعد از آزادی به ملاقات امام خواهد رفت به عشق دیدار امام (ره) تصمیم گرفتم بیشتر وقتم را صرف خواندن و حفظ قرآن کنم.

قرآن را از کجا آورده بودید؟

قرآن کوچکی در آسایشگاه ما بود که به نوبت دستمان می‌رسید گاهی به خاطر اینکه زمان زیادی کتاب قرآن دست من باشد. شب تا صبح زیر پتو وقتی که همه خواب بودند آیات قرآن را مرور می‌کردم.

حفظ هر سوره چه میزان وقت می‌برد؟

چون خواندن قرآن را با علاقه درونی شروع کرده بودم هیچ وقت به این فکر نمی‌کردم چه میزان زمان صرف کرده‌ام تمام وجودم با قرآن عجین شده بود در این موارد خداوند عنایت خاصی به اسرا داشت و این موفقیت را از جزء امدادهای الهی در سخت ترین شرایط اسارت می دانم.

به غیراز قرآن خواندن به چه کارهایی مشغول بودید؟

در اسارت بیکاری برای ما معنایی نداشت. در تمام مناسبت‌ها برنامه مختلف برگزار می‌کردیم. من مسئول گروه نمایش و سرود بودم. یک روز تصمیم گرفتم این برنامه را به نحو دیگری برای تنوع بخشی و ایجاد روحیه‌ای بهتر در اسرا برگزار کنم. یک ویدئو پروژکتور طراحی کردم، برای تهیه آن نیاز به یک اتاق تاریک، منبع نور تصاویر و ذره بین داشتم، طی اجرای یک عملیات به کمک سه نفر از دوستان لامپی از پشت اتاق ویژه نگهبانان تهیه کردیم به کمک یکی از بچه‌ها که با نقشه قبلی به عنوان جاسوس به قاطع درجه داران ارتش راه یافته بود یک خودکار چهار رنگ بدستم رسید و برای ذره بین نیز از عینک یکی از اسرا که بعد از مدتی خانواده‌اش از طریق صلیب سرخ  فرستاده بود استفاده کردم. 

سپس با استفاده از تیغ اصلاح چند نایلون را بریده و خط کشی کردم. شب ها وقتی همه می‌خوابیدند پتو را بالای سرم کشیده زیر پتو به نقاشی کردن صفحه های اسلاید می‌پرداختم.

 روش کارم این بود که یک مقدار از جوهر خودکارها را روی کاغذ می‌چکاندم بعد به وسیله سوزن تصاویری از انقلاب و وقایع جنگ را طراحی می‌کردم. سه ماه طول کشید تا این کار را به پایان برسانم. به غیر از سه نفر از دوستان سعی داشتم کسی متوجه کارهایم که می‌کنم نباشد.

دستگاه آماده را وقتی همه به هوا خوری می‌رفتند امتحان می‌کردم. با پتویم یک اتاق تاریک درست کردم و به وسیله کارتنی که به هزار زحمت از آشپزخانه اردوگاه آورده بودم تصاویر را جلوی لنز گذاشتم و عکس آن روی دیوار می‌افتاد. تا اینکه روز پیروزی انقلاب اسلامی زمان اجرای سرود بچه‌ها دستگاه را کار گذاشتم. انگار همه اسرای آسایشگاه در  سینما بودند. انجام این کارهای تحمل دوران اسارت را برای همه آسان می‌کرد.

ارتباط با اسرا با یکدیگر چگونه بود؟

جمعیتی ۷۲ ملت اما توام با عشق، معنویت و محبت بود طوری وحدت و یکپارچگی خود را حفظ می‌کردیم که عراقی‌ها از این مسئله کلافه می‌شدند، فداکاری و ایثار برای یکدیگر تنها چیزی بود که به یکدیگر هدیه می‌دادیم. اگر دشمن اسیری را به خاطر انجام دادن کاری قصد شکنجه دادن داشت یکی دیگر جلو می رفت و تمام تقصیرات را به عهده می‌گرفت.

خبر رحلت امام را چگونه فهمیدید و عکس العمل آزادگان چگونه بود؟

به اردوگاه ما  روزنامه‌هایی از جمله الجمهوریه، الثوره و القادسیه می‌آوردند که از طریق آن از بیماری امام (ره) با خبر شدیم و همیشه برای سلامتی او دعا می کردیم.

 روزی در یکی از همین روزنامه ها با تیتر درشتی خبر رحلت امام (ره) درج شده بود. آورنده این روزنامه با حالت پریشان وارد آسایشگاه شد روزنامه را به زمین انداخت و با ناله و گریه بر سر و رویش زد همه ما دورش حلقه زدیم وقتی از عنوان روزنامه با خبر شدیم باورش برای ما سخت بود خبر برای ما که درغربت به سر می‌بردیم خیلی تکان دهنده بود. 

ما که در پشت میله‌های زندان دشمن هر روز را به امید دیدار امام پشت سر می‌گذاشتیم . به عشق رفتن به دیدار امام حافظ کل قرآن شده بودم ولی این توفیق از من گرفته شده بود قبول این خبر برایم سنگین و غیر قابل باور بود. برای تسلی روحم تصویر امام را از روزنامه بریده و کنارم نگه داشتم  تا لحظه بازگشت به ایران مواظبش بودم تا کسی آن را ازم نگیرد. عراقیها اجازه برگزاری مراسم عزاداری را به ما ندادند ولی همه در گوشه‌ای از آسایشگاه به یاد امام (ره) اشک ماتم ریخته و نوحه خوانی و عزاداری کردیم. 

از ایام ماه رمضان در اسارت بگویید.

ماه رمضان که می‌شد مظلومیت خاصی در چهره‌ها پدیدار می‌شد این سوال به ذهنم خطور می‌کرد:" خدایا! برای تو در این دنیا عزیزتر از این اسرا چه کسی می‌تواند باشد؟!

تفاوت ایام رمضان با سایر روزهای خدا این بود که احساس می‌کردیم دعاهایمان بیشتر مقبول درگاه خدا قرار می‌گیرد و خدا صدای ما را زودتر از سایر بندگانش می‌شنود.

غذای افطار و سحری را ساعت چهار بعد از ظهر با هم می‌دادند، برای اینکه غذا تا وقت افطار و سحر گرم بماند دور سینی غذای ۱۰ نفره را با پتو می‌پیچیدیم، جیره آبی مارا داخل ظرفی که شبیه تنگ بزرگ گلی که انتهای آن مخروطی شکل و قسمت بالایی آن استوانه بزرگ با دهانه بسیار گشاد داشت می‌ریختند، عراقی‌ها به آن "هبانه" می‌گفتند.

 در گرمای بالای ۵۰ درجه تابستان عراق آبش خیلی گرم می‌شد که غیر قابل خوردن بود. در ماه رمضان برای خوردن یک آب خنک دور لیوان‌های شخصی خود را جنسش از روی بود پارچه می‌دوختیم و چند ساعت مانده به وقت افطار این پارچه‌ها را خیس کرده و لیوان پرآب را جلوی پنجره حصار کشیده از نرده می‌گذاشتیم. 

گاهی نسیمی می‌وزید و سبب خنکی آب لیوان می‌شد. این کار را نوبتی انجام می‌دادیم و یک نفر هم مسئول نگهبانی از این لیوانها بود و ساعت می‌گرفت.

روزهای آخر رمضان برای آنهایی که یک ماه روزه گرفته بودند و دشمن را با مقاومت خود رو سیاه کرده بودند مسرت بخش بود.

 روزهای سخت اسارت را کی به پایان رساندید؟

۲۸ مرداد ماه سال ۱۳۶۹ دوران اسارت ما به پایان رسید و فردای آن روز بعد از سال‌ها قدم به خاک مقدس کشور عزیزمان گذاشتیم.

بعد از آزادی چه کار کردید؟

برای تامین هزینه زندگی و تحصیل از مسافر کشی گرفته تا کشاورزی و خرید فروش مشغول بودم برای اینکه پول کتابهایم را تهیه کنم مسیر مدرسه و دانشگاه را تا خانه پیاده می‌رفتم. به هر حال سعی کردم ادامه تحصیل دهم تا اینکه دکتر شوم. چون دانشجوی ممتاز رشته پزشکی بودم با دعوت رئیس دانشگاه محقق اردبیلی به صورت پاره وقت مشغول به کار شدم بعد از آن در بنیاد شهید و دفتر ارتباطات مردمی استانداری نیز مدتی کار کردم سپس در دانشگاه علوم پزشکی اردبیل استخدام شدم. مدتی نیز افتخار خدمت در پایگاه انتقال خون استان اردبیل به عنوان مدیر عامل داشتم.

از زندگی خود راضی هستید؟

ما هر چه داریم از عنایت‌های ویِژه خدا است و در همه حال باید شاکر خدا باشیم. الان که به دوران اسارت فکر می‌کنم باورش برایم خیلی سخت است که واقعا چطور آن روزها پشت سر گذاشتیم.

از اینکه نشان ملی ایثار گرفته اید چه احساسی دارید؟

خود را لایق این نشان نمی‌دانم این نشان لایق رزمنده نوجوانی است که در جبهه چنان در پیشگاه الهی گریه و زاری می‌کرد که همه به حالش غبته می‌خوردیم  وقتی از او می‌پرسیدند چرا به جبهه آمدی ؟ می گفت: "برای خودسازی جبهه جای خوبی است به خاطر اینکه انسان وارسته می‌شود همه چیز را رها می‌کند و در راه خدا در این میدان قدم می‌گذارد من آمده ام گناهانم بخشوده شود".

برای اینکه ایثارگری‌های آزادگان از یادمان نرود چه باید کرد؟

تمام دستاوردهایی که به دست آورده‌ایم به سادگی محقق نشده بلکه باید بدانیم که جانفشانی‌هایی صورت گرفته است، ملت ما حساس به دین و مذهب خود هستند و ما باید افتخار کنیم که صاحب چنین مردمانی هستیم و باید قدر این ارزش‌ها را بدانیم.

ما بایستی این بار سنگین که رسالت انتقال فرهنگ دفاع مقدس است را به نسل جوان منتقل کنیم چرا که برعکس این عمل یعنی فراموشی دفاع مقدس و ارزش‌های آن. ما باید به جایی حرکت کنیم که مد نظر حکومت اسلامی است چرا که رهبرانقلاب (ره) این حرکت را آغاز کرده و خاتمه این حرکت و راه به دوران امام زمان خواهد رسید و آن زمان هست که جهان روی آرامش را خواهد دید و چنانچه در حال حاضر مشکلاتی وجود دارد با همدلی و مشارکت آگاهانه و با بصیرت مردم حل خواهد شد.

کد خبر 4694500

افشاگری درباره فساد کلان در صنعت خودروسازی؛ ۲۵۰ میلیون دلار برای طراحی صندوق پژو ۲۰۶

نامه سرگشاده کهنه‌سرباز ایرانی به ترامپ

اظهارات تند صباغیان: درب مجلس را ببندید مردم بدانند مجلس ندارند/لاریجانی: رهبری اجازه دادند، ایراد نگیرید

کلیدواژه: آیت الله خامنه ای گام دوم انقلاب انقلاب جامعه دانشجو رهبر معظم انقلاب اسلامی

منبع این خبر، وبسایت www.afkarnews.com است و سایت «خبربان» مسئولیتی در قبال محتوای آن ندارد. چنانچه این خبر را شایسته تذکر می‌دانید، خواهشمند است کد ۲۴۷۵۸۰۵۷ را به همراه موضوع به آدرس info@porsyar.com ارسال فرمایید.
با عنایت به اینکه سایت «خبربان» مصداق بستر مبادلات الکترونیکی متنی، صوتی و تصویر است، مسئولیت نقض حقوق تصریح شده مولفان در قانون فوق از قبیل تکثیر، اجرا و توزیع و یا هر گونه محتوی خلاف قوانین کشور ایران بر عهده منبع مطلب و کاربران است.

دیگر خبرها

  • امباپه حالا یک ماشین گلزنی تمام‌عیار است
  • هیئات مذهبی عامل رشد فرهنگ و معنویت در جامعه هستند
  • حجاب اسلامي به زن مسلمان احساس امنيت و آرامش می بخشد
  • پرونده ما و آنچه مسئله فردید بود| مقدمه ی وقوع انقلاب اسلامی، درک بحران عالم جدید بود
  • ابوترابی: آزادگان، جهنم صدام را به دانشگاه معنویت تبدیل کرده بودند
  • مشکلات اقتصادی و اجتماعی با عقلانیت استقامت و ایمان حل می شود/ آزادگان جهنم صدام را به دانشگاه معنویت تبدیل کرده بودند
  • آمادگی ۳۰۰۰ هیئت مذهبی تبریز برای عید غدیر
  • آمادگی 3000 هیات مذهبی تبریز برای عید غدیر
  • تجلیل از سادات در گردهمایی هیئت مذهبی جامعه اسلامی فوتبال
  • معنویت و عرفان غیردینی معنویت بدون معنا و عرفان بدون معرفت است
  • لزوم تبیین سیره و راه شهدا توسط کنگره شهدا/ معنویت عامل اثر گذار در پیروزی رزمندگان اسلام
  • شیوه برخورد امام هادی با افرادی که در حق اهل‌بیت غلوّ می‌کردند
  • کاربرد منطق فازی در تحلیل رخدادهای تروریستی در سطح کلان با رویکرد تحلیل کیفی- تطبیقی
  • راهبردهای مذهبی امام هادی (ع) برای ایجاد همگرایی اسلامی/به دنبال امام هادی (ع)در جستجوی حقیقت
  • کدام کودتا، کدام رضاشاه
  • امروز بیش از گذشته به اخلاق مداری در امور نیاز داریم
  • برگزاری ۱۱۰ جشن عید غدیر توسط هیات های مذهبی در همدان
  • از بی‌حجابی در فضای مجازی تا آسیب‌های بی‌بندوباری
  • اصفهان در برگزاری مراسم‌های مذهبی زبانزد است