مشاهده اخبار داغ روز

زومیت نوشت: چندی پیش در استفاده‌ی آزمایشی یا به‌اصطلاح Free Trial اپلیکیشن کتاب‌خوان صوتی شرکتی مشهور تجربه‌ی ناخوشایندی داشتم که با وجود قصد و نیت آزمایشی‌بودن، پس از مدتی بی‌خبر از همه‌جا به خالی‌شدن تمام کارت اعتباری مجازی چندده‌دلاری‌ام منجر شد؛ کارتی که با توجه به شرایط خاص کشورمان، به‌سختی برای خرید کتاب تهیه کرده بودم.

این‌ها نمونه‌ای از تبعات مالی بسیاری از موافقت‌نامه‌های تودرتو و چندین‌صفحه‌ای است که روزانه بی‌درنگ با فشردن دکمه‌ی «I Agree» موافقتمان را با نقض احتمالی حریم شخصی و حقوقی‌مان اعلام می‌کنیم.

اینترنت ارگانیسم پیچیده‌ای است. بیشترمان هنوزهم نمی‌دانیم چطور باید از کلیدواژه‌ها در یوتیوب استفاده کنیم تا کودکانمان در دام تماشای محتوای خشونت‌آمیز گرفتار و بزرگ‌سالانمان به مسیر افراط‌گرایی کشیده نشوند. هنوزهم نمی‌دانیم داده‌هایمان چقدر ارزشمند است و غول‌های فناوری چه چیزی درباره‌مان جمع‌آوری می‌کنند و البته، هنوزهم بی‌درنگ موافقتمان را با آخرین تغییرات شرایط و مقررات خدماتشان اعلام می‌کنیم.

حال استارتاپ‌هایی برای برطرف‌کردن این مشکلات دست به کار شده‌اند. برنامه‌هایی همچون Jumbo که اجازه می‌دهد باز حریم شخصی را به کنترل درآورد یا DoNotPay که زبان حقوقی این موافقت‌نامه‌ها را به‌شکلی درک‌پذیر برایمان توضیح می‌دهد و با کارت‌های اعتباری مجازی‌اش، از تقدیم دودستی اطلاعات کارت اعتباری‌مان بابت امتحان رایگان خدمات شرکت‌ها بی‌نیازمان می‌کند یا ToS;DR که شرایط و مقررات بزرگ‌ترین وب‌سایت‌های اینترنتی را برایمان توضیح می‌دهد.

خیلی هم عالی؛ اما اصلا چرا باید کاربران به چنین استارتاپ‌هایی متکی باشند تا آن‌ها به‌صورت نیابتی مشکلات فناوری را برایشان حل کنند؟ کاری که امثال توییتر و فیسبوک، گوگل و لشکری از مهندسان و توسعه‌دهندگانشان باید می‌کردند.

در اختیارگرفتن کنترل داده‌هایمان

کار اپلیکیشن رایگان Jumbo در iOS (نسخه‌ی اندروید در حال آماده‌سازی است) بررسی دسترسی‌هایی است که به امثال آمازون، فیسبوک، گوگل و توییتر داده‌ایم و امکان لغو این دسترسی‌ها یا پاک‌سازی داده‌هایی را می‌دهد که از ما جمع‌آوری کرده‌اند.

با ورود به حساب کاربری در گوگل، Jumbo نشان می‌دهد در گوگل کروم چند صفحه‌ی اینترنتی بازدیدشده دارید و گوگل‌مپ چه تعداد فعالیت شما را ذخیره کرده است. زیر هر پیغامی دکمه‌ای به‌نام «چرا باید توجه کنید؟» قرار دارد که توضیح می‌دهد گوگل چه کاری با آن اطلاعات می‌کند. برای مثال، گوگل موقعیت جغرافیایی کاربر را ردگیری می‌کند تا بهتر او را هدف تبلیغات خود قرار دهد و نهایتا او را به خرج‌کردن پول و حتی تغییر رفتارش تشویق کند.

البته، حس بدبینی به ما می‌گوید: «اگر بابت محصولی پول پرداخت نمی‌کنید، یعنی خودتان محصول هستید!» بااین‌حال، پیر والاد، مدیر Jumbo اطمینان‌خاطر می‌دهد که این مسئله درباره‌ی آن‌ها صدق نمی‌کند و شرکتشان این فناوری را به‌صورت متن‌باز ارائه خواهد کرد تا ثابت شود در حال جاسوسی نیستند. وی می‌گوید: ما هرگز به داده‌های شما دسترسی نخواهیم داشت؛ زیرا هیچ سروری برای تحلیل و ذخیره‌سازی داده‌ها نداریم و هر فرایندی در داخل تلفن خودتان اتفاق می‌افتد.

البته والاد رؤیای نسخه‌ی سازمانی Jumbo را در سر دارد تا بتواند آن را به شرکت‌های درگیر با مقررات عریض و طویلی همچون حفاظت از داده‌های عمومی اتحادیه‌ی اروپا (GDPR) یا قانون حریم خصوصی مصرف‌کنندگان کالیفرنیا عرضه کند. درحال‌حاضر، آن‌ها بیش از سه‌میلیون دلار سرمایه‌ی مشارکتی جذب کرده‌اند.

به‌لحاظ تئوری، هرآنچه Jumbo انجام می‌دهد، می‌توان «دستی» هم انجام داد؛ اما برخی مواقع انجام دستی چنین اموری بسیار پیچیده می‌شود. برای مثال، در اپلیکیشن فیسبوک، باید در میان منوها به‌دنبال مدیریت حریم شخصی محتواهایی بگردید که پست می‌کنید یا در جست‌وجوی تنظیمات مرتبط با هرآنچه باشید که فیسبوک درباره‌ی شما می‌داند؛ ازقبیل داده‌های مرتبط با علایقتان و ردگیری آگهی‌های تبلیغاتی.

درباره‌ی گوگل و خدمات متعددش همچون نقشه، موتور جست‌وجو، دستیار صوتی و...، مدیریت حریم خصوصی به همان سختی خواهد بود. حتی اگر فرد دقیقی باشید، همیشه این احتمال را باید بدهید که بخشی را از قلم انداخته‌اید؛ اما خدمات خودکار Jumbo در ازای فشردن یکی‌دو کلیک، تا حدودی کنترل اطلاعات را به دستانتان بازمی‌گرداند. این، یعنی احتمال خطر برای Jumbo هم وجود دارد. والاد قبلا گفته بود فیسبوک و توییتر و دیگر سرویس‌هایی که Jumbo با آن‌ها سروکار دارد، می‌توانند علیه‌شان وارد عمل شوند. البته، او مسئله را باز نمی‌کند؛ زیرا مایه‌ی نگرانی است که به شرکت‌های بزرگ بگویید «نباید به مردم علایق تجاری داشته باشید». والاد در این باره می‌گوید: ما به مردم توصیه می‌کنیم راه‌های «هدف تبلیغاتی شدن» را مسدود کنند و آن‌ها نیز چنین می‌کنند. این از منظر بازاریابی، فیسبوک را در نگاه آگهی‌دهندگان کم‌ارزش‌تر خواهد کرد. حال با افزایش تعداد نصب این اپلیکیشن و حفاظت از مردم دربرابرشان، احتمالا به‌عنوان ریسک کسب‌وکار و کاهش درآمد از داده‌هایی که مردم دراختیارشان می‌گذاشتند، در نظر گرفته خواهیم شد.

وقتی استفاده‌ رایگان آزمایشی برنامه، واقعا رایگان است

استارتاپ DoNotPay اخیرا ویژگی جدیدی ارائه کرده که به مشتریان اجازه می‌دهد از کارت اعتباری مجازی دروغین برای استفاده‌ی رایگان آزمایشی برنامه‌ها استفاده کنند. شاید ندانید؛ اما بسیاری از شرکت‌ها روی مردمی حساب باز کرده‌اند که به‌منظور آزمایش رایگان خدماتشان ثبت‌نام و سپس این ثبت‌نام را فراموش می‌کنند. نتایج یک سرشماری در سال ۲۰۱۷ نشان داد که ۳۵ درصد از آمریکایی‌ها ناآگاهانه ثبت‌نامی را تجربه کرده‌اند که آن‌ها را وارد پرداخت ماهیانه‌ی خودکار کرده است و در ۴۲ درصد از این موارد، به‌سختی چنین پرداخت‌های ادامه‌دار و خودکاری را متوقف کرده‌اند.

DoNotPay با ایجاد نام و آدرس ایمیل دروغین متصل به کارت اعتباری و ایفای نقش نماینده‌ی پرداخت مشتریان، از وقوع چنین اتفاقی جلوگیری می‌کند؛ البته فقط برای پرداخت‌هایی که پولی نباشند.

همین تابستان، جاش براودر، بنیان‌گذار این استارتاپ، گفت ابتدا نگران بودند بانک‌ها درصورت آگاهی از اینکه DoNotPay درحال بازی‌ دادن سیستم است، کارش را یک‌سره کنند؛ اما شرکای بانکی این استارتاپ مشکلی با این سرویس ندارند؛ هرچند از اینکه نامشان به‌صورت عمومی مطرح شود، خودداری می‌کنند.

این اولین‌بار نیست که DoNotPay با قدرت‌ها سرشاخ می‌شود. درواقع، این اپلیکیشن سال ۲۰۱۸ با این هدف شروع به کار کرد که بتواند علیه هرکسی و صرفا با فشردن یک دکمه شکایت کرد. براودر می‌گوید چطور وقتی لندن زندگی می‌کرده با جریمه‌های پارک خودرو بسیاری مواجه شده بود که پس از پیگیری، در برخی موارد صرفا به گرفتن تعهد و در برخی موارد حتی ناآگاه به قوانین تشخیص داده شد. بنابراین این اپلیکیشن را طراحی کرد تا کمک‌حال مردمی باشد که دانش کافی برای پیگیری جریمه‌ها را ندارند. یک چت‌بات هوش مصنوعی با تعدادی پرسش، مدارک لازم را مشخص و جزئیات را آماده می‌کند و حتی درصورت لزوم، شکایت‌نامه‌ای برای قرائت در دادگاه برای شاکی تهیه می‌کند.

پرسش اینجا است که چرا باید به هوش مصنوعی وابسته باشیم تا قوانین خودمان را برای خودمان مفهوم کند؟ نمی‌شد از ابتدا این قوانین را برای عموم مفهوم‌تر بنویسیم؟ راودر معتقد است اگر می‌شد تمام مشکلات دنیا را برطرف کرد، اصلا DoNotPay هم وجود نداشت و خوب می‌دانیم قرار نیست این مشکلات به این زودی‌ها برطرف شوند.

میان‌برزدن به اصطلاحات حقوقی

هیچ‌کس زمان کافی برای خواندن کامل اظهارنامه‌های حقوقی آنلاین را ندارد. در سال ۲۰۱۲، نتایج تحقیقی نشان داد زمان لازم برای مطالعه‌ی سیاست‌های مربوط به حریم شخصی وب‌سایت‌هایی که در طول سال بازدید می‌کنیم، می‌تواند ۲۵ روز کامل یا ۷۶ روز کاری زمان ببرد. به همین دلیل، پروژه‌هایی همچون «مقررات استفاده از خدمات؛ نخواندم» یا به‌اختصار ToS;DR به‌وجود آمد. نام این پروژه برگرفته از اصطلاح مشهور اینترنتی TL;DR مخفف Too Long; Didn't Read به‌معنی «زیاد بود؛ نخواندم» است. سرویس مذکور را گروه‌ی از داوطلبان اداره می‌کنند که درواقع نقش ویکی‌پدیای «موافقت‌نامه‌های مقررات و شرایط» را ایفا می‌کنند. آن‌ها این اسناد پیچیده‌ی حقوقی را به فهرستی از چند سرخط شماره‌گذاری‌شده مبدل و سپس براساس اهمیت از A تا F درجه‌بندی می‌کنند. ناگفته نماند می‌توان این برنامه‌ها را به‌صورت افزونه‌ برای مرورگر نصب کرد.

مایکل دی‌یانگ، هم‌بنیان‌گذار این پروژه می‌گوید: مشکل مردم این است که نمی‌دانند چه زمان باید از فروبردن سرشان به داخل این ضوابط دست بکشند؛ چه تفاوتی باید بین نگاهشان به وب‌اپلیکیشن‌ها و اپلیکیشن‌های داخلی گوشی و دسترسی‌های موردتقاضای آن‌ها باشد. آیا باید خودمان را صرفا به خواندن شرایط و ضوابطشان محدود کنیم یا باید بفهمیم این خدمات درعمل چگونه به‌اجرا گذاشته می‌شوند.

ToS;DR منبع حقوقی نیست و با هوش مصنوعی نیز پشتیبانی نمی‌شود؛ بنابراین، شاید به این معنا باشد که احتمالا دچار خطا هم خواهد بود؛ اما دی‌یانگ معتقد است مزایای این سرویس بر معایبش می‌چربد: می‌توانید آن را با ویکی‌تراول مقایسه کنید که به‌جای ارائه‌ی توصیه‌های متخصص سفر، مستقیما توصیه‌های دیگر مسافران را پیشنهاد می‌کند یا مثل OpenStreetMap به‌جای گوگل مپ. شاید گاهی برخی از داده‌ها نامعتبر یا تاریخ‌گذشته باشند؛ اما افراد به‌راحتی مداخله و اطلاعات را اصلاح می‌کنند و نظرات موجود درواقع نظرات امثال خودتان است که احساس کرده‌اند ارزش نوشتن دارد. پس، درنهایت حداکثر تعادل ممکن برای همه‌ی دیدگاه‌ها به‌وجود می‌آید.

دی‌یانگ می‌گوید از زمان مطرح‌شدن مسائل مرتبط با حریم شخصی مردم در اینترنت، همچون افشاگری‌های ادوارد اسنودن و رسوایی‌های کمبریج آنالیتیکا و GDPR مشغله‌های فراوانی برای رسیدگی ازطریق ToS;DR به‌وجود آمده است.

بازاری برای اشتباهات

در  بیانیه‌ی فیسبوک، سیاست‌های حریم شخصی غول شبکه‌های اجتماعی این‌گونه توصیف شده بود: در فیسبوک همیشه برای شفافیت درباره‌ی نحوه‌ی استفاده از داده‌های مردم و امکان کنترل آن به‌وسیله‌ی مردم تلاش می‌کنیم. در ۱۸ ماه گذشته، رویکردهایمان را روشن‌تر و یافتن تنظیمات مرتبط با حریم خصوصی را برای مردم آسان‌تر کرده‌ایم. همچنین، ابزارهای جدیدی ایجاد کرده‌ایم تا کاربران بتوانند به اطلاعاتشان دسترسی داشته باشند و آن‌ها را دانلود یا حذف کنند. ما به‌دنبال راه‌های جدید برای ارائه‌ی شفافیت بیشتر به مردم و کنترل حریم شخصی‌شان در فیسبوک هستیم.

بااین‌حال، هنوزهم با افزایش آمار ثبت‌نام‌ها برای دریافت خدمات اینترنتی، چه‌بسا افرادی باشند که بدون آگاهی از مسائل حقوقی، باید با قراردادهایی سروکار داشته باشند که از آن سر درنمی‌آورند.

«من با شرایط و مقررات موافق هستم» یکی از بزرگ‌ترین دروغ‌های فناوری است که باید تغییر پیدا کند. فارغ از ادعاهای بی‌پایان اهالی سیلیکون‌ولی درباره‌ی شفافیت، درنهایت مواردی همچون آسان‌تر و مفهوم‌تر شدن تنظیمات حریم شخصی، حقیقتا از خواسته‌ها و علایق شرکت‌هایی همچون فیسبوک و گوگل نیست؛ زیرا کار آن‌ها تولید ثروت از داده‌های ما است.

استارتاپ‌هایی همچون Jumbo و DoNotPay و ToS;DR نشان‌دهنده‌ی راهکارهای ممکن برای چنین مشکلاتی هستند؛ اما سخن این است که نباید برای فهم حریم داده‌ها یا تفسیر شرایط و ضوابط حقوقی آنچه از قبل موافقتمان را با آن‌ها اعلام کرده‌ایم، بازاری برای اپلیکیشن‌ها به‌وجود بیاید. اگر این شرکت‌های کوچک می‌توانند چنین کاری کنند، چرا شرکت‌های بزرگ نتوانند؟

2121

کد خبر 1293914

منبع: خبرآنلاین

منبع این خبر، وبسایت www.khabaronline.ir است و سایت «خبربان» مسئولیتی در قبال محتوای آن ندارد. چنانچه این خبر را شایسته تذکر می‌دانید، خواهشمند است کد ۲۵۳۲۳۱۹۶ را به همراه موضوع به آدرس info@porsyar.com ارسال فرمایید.
با عنایت به اینکه سایت «خبربان» مصداق بستر مبادلات الکترونیکی متنی، صوتی و تصویر است، مسئولیت نقض حقوق تصریح شده مولفان در قانون فوق از قبیل تکثیر، اجرا و توزیع و یا هر گونه محتوی خلاف قوانین کشور ایران بر عهده منبع مطلب و کاربران است.
مطالب پیشنهادی:

عکسی که پربیننده‌ترین تصویر روز جهان شد

ادعای رسایی درباره انتخابات به نقل از هاشمی

تیم ملی هندبال ایران _ کویت/ گزارش لحظه به لحظه نیمه نخست

کلیدواژه: فناوری دروغگویی فیس بوک گوگل مایکروسافت باشگاه پرسپولیس حسن روحانی اربعین باشگاه استقلال خودرو ایالات متحده آمریکا سینمای ایران پیاده روی اربعین آیت الله خامنه ای رهبر معظم انقلاب قاسم سلیمانی

خبر بعدی:

غول های فناوری، غایبان بزرگ کنفرانس جهانی اینترنت چین

چین بتازگی میزبان یکی از بزرگ‌ترین کنفرانس‌های جهانی در حوزه اینترنت بود. ششمین دوره کنفرانس جهانی اینترنت(WIC) در شهر ووشن چین با شعار «ارتباط هوشمندانه برای همکاری: ایجاد جامعه‌ای با آینده مشترک در فضای مجازی»برگزار شد و بر خلاف سال‌های قبل که کمپانی‌های بزرگ فناوری در این رویداد حضوری پررنگ داشتند امسال خبری از غول‌های فناوری همچون گوگل، اپل یا فیس‌بوک نبود. میترا جلیلی خبرنگار

تنش‌های امریکا و چین دردسر کنفرانس امسال
کنفرانس جهانی اینترنت(WIC) که از سال 2014 تاکنون برگزار شده، برای دولت چین یک پلتفرم به‌منظور ارتقای ایده خود در زمینه حاکمیت جهانی اینترنت و صادرات مدل اینترنت بشدت محدود خود به سایر کشورهای جهان محسوب می‌شود؛ موضوعی که البته ازسوی سایر کشورها چندان مورد استقبال قرار نگرفته و این کشور تاکنون موفق نشده مدل اینترنت خود را به‌صورت کامل به سایر کشورها صادر کند.
با اینکه این رویداد در 6سال گذشته موفق به جذب نام آوران عرصه فناوری همچون«تیم کوک» مدیرعامل کمپانی اپل و «ساندار پیچای» مدیرعامل گوگل شد و هر دو در سال 2017 در این رویداد حضور یافتند، اما امسال این رویداد تفاوتی اساسی با دوره‌های پیشین داشت و آن هم غیبت پررنگ بزرگان عرصه فناوری در «سیلیکون ولی» بود.
با توجه به افزایش تنش‌ها و آغاز جنگ تجاری پکن و واشنگتن، این دعواها دامان حوزه فناوری را بیش از بقیه گرفته است و به همین دلیل در سال‌جاری بسیاری از نام‌های بزرگ تکنولوژی امریکا از کنفرانس جهانی اینترنت چین دورماندند. در کنفرانس اینترنت امسال گوگل و فیس‌بوک غایبانی بزرگ محسوب شدند اما ازسوی دیگر شرکت‌های کوچکتر امریکایی حضوری پررنگ در این رویداد داشتند.
از دیگر غایبان این رویداد سالانه بزرگ در چین می‌توان به توئیتر و اپل اشاره کرد. لازم به ذکر است که دنیای اینترنت چین با سایر نقاط جهان تفاوت‌های بسیاری دارد و به‌عنوان مثال کاربران چینی نمی‌توانند به گوگل، توئیتر و فیس‌بوک دسترسی داشته باشند چرا که همه این موارد در چین به دستور دولت، مسدود شده است. این درحالی است که اپل هم برای ارائه سرویس‌های ابری مجبور است با یک کمپانی چینی شراکت داشته باشد تا بدین ترتیب بتواند در چین حضور داشته باشد.
امسال برخی از شرکت‌های سخت افزاری امریکایی در کنار کارآفرینان چینی همچون«جک ما» بنیانگذار علی بابا و«روبین لی» مدیرعامل موتور جست و جوی بومی «بایدو» هم در کنفرانس چین حضور یافتند. این بار کمپانی‌هایی همچون کوالکوم، Honeywell، اینتل و سیسکو نیز به‌عنوان کمپانی‌های نرم افزاری مطرح و همچنین تأمین‌کننده سرویس‌های ابری مایکروسافت در کنفرانس اینترنت شرکت کردند.
لزوم ادغام اینترنت با اقتصاد واقعی
به موازات 50ساله شدن اینترنت، «شی جین پینگ» رئیس جمهوری چین در نامه‌ای خطاب به حاضران در کنفرانس جهانی اینترنت، کشورهای مختلف را تشویق کرد تا حاکمیت جهانی در فضای سایبری را ارتقا بدهند و تلاش کنند تا جامعه‌ای با آینده مشترک در فضای مجازی را بسازند. وی در ادامه گفت: این یک بزنگاه مسئولانه برای مجامع بین‌المللی است که اینترنت را توسعه دهند، از آن استفاده کنند و حکمرانی داشته باشند. اینترنت به‌عنوان یکی از بزرگترین ابداعات بشر در قرن بیستم روش زندگی مردم و بهره‌وری آنها را تغییر داده است. به‌دلیل اینترنت انقلاب علمی و تکنولوژیک ایجاد و تحول صنعتی شتاب گرفته و هوش مصنوعی، بیگ دیتا و اینترنت اشیا فضای بهتری برای توسعه و پیشرفت ایجاد کرده‌اند.
وی با اشاره به شعار این کنفرانس از حضار خواست ایده هایشان را با هم به اشتراک بگذارند، تجربیاتشان را در اختیار یکدیگر بگذارند و همکاری عمیق تری داشته باشند.
یکی از مسئولان برگزاری این نمایشگاه نیز گفت: رئیس جمهوری در سخنان خود موج بعدی تلاش‌های ما در چین یعنی«ادغام اینترنت با اقتصاد واقعی: اینترنت صنعتی» را مورد توجه قرار داده است. با توجه به نیاز‌های انقلاب چهارم صنعتی در چین، ما در انتظار یکسری ابتکارات دیگر در این کشور بر پایه اینترنت هستیم و البته می‌توانیم آن را با دیگران نیز به اشتراک بگذاریم.
در این کنفرانس شرکت‌های چینی به اینترنت صنعتی توجه زیادی نشان دادند چرا که این واژه نشان می‌دهد کمپانی‌های چینی چگونه با کمک اینترنت و ارتباط، موفق به توسعه اقتصاد این کشور شدند. یکی از این شرکت‌های چینی Meituan به‌عنوان بزرگترین پلتفرم ارسال غذا در چین است که 411میلیون کاربر سالانه دارد. مدیرعامل این کمپانی گفت: حالا دیگر زمان استفاده انبوه از تکنولوژی‌هایی مانند هوش مصنوعی در کارخانه‌ها فرا رسیده است. هوش مصنوعی درواقع میوه اینترنت است و می‌توان از آن بیشترین بهره‌وری را داشت.
امنیت سایبری در کانون توجه
در این کنفرانس به‌موضوع سایبری نیز توجهی ویژه شد. به‌عنوان مثال رئیس اداره تبلیغات حزب کمونیست چین نسبت به این موضوع گلایه‌مند است و می‌گوید که برخی کشورها به بهانه دفاع از امنیت ملی حملات سایبری انجام می‌دهند. البته وی به‌نام هیچ کشوری در این باره اشاره نکرد اما بسیاری معتقدند منظور وی امریکا و برخی کشورهای اروپای غربی بوده است چون پیش از این، چین بارها این کشورها را به طراحی حملات سایبری علیه خود با هدف سرقت اطلاعات حساس متهم کرده بود.
یکی دیگر از ابعاد امنیت سایبری که در این کنفرانس مورد توجه قرار گرفت، دغدغه یونیسف بود. یونیسف در کنفرانس(WIC)، لزوم حفظ امنیت کودکان در اینترنت را مورد تأکید قرار داد. «عمر عبدی» معاون مدیراجرایی یونیسف در این باره گفت: 30سال از پذیرفتن کنوانسیون حقوق کودکان در دنیای وب گذشته و ما باید از کودکان در این فضا محافظت بیشتری کنیم. کودکان را همان‌طور که در فضای آفلاین حمایت می‌کنیم باید در فضای آنلاین هم هوای آنها را داشته باشیم و مانع سوء‌استفاده جنسی، آزار زبانی و... کودکان در فضای آنلاین شویم. وی ادامه داد: حفاظت از کودکان در فضای آنلاین باید در قلب حکمرانی اینترنت جا گرفته باشد. در عصر دیجیتال، «آی سی تی» فرصت‌های زیادی برای کودکان به ارمغان آورده است و باید از آنها محافظت شود.
معاون مدیراجرایی یونیسف گفت: تا 31جولای 2018 تنها در چین حدود 169میلیون کودک چینی 6تا 18سال به اینترنت دسترسی داشته‌اند و از این کشور برای اجرای برنامه‌های خاص به‌منظور حمایت از کودکان در این فضا تقدیر می‌کنیم. وی این کشور را پیشتاز در این زمینه دانست و یادآور شد: دولت‌ها، والدین، معلمان و خود کودکان در این زمینه وظایفی دارند. دولت‌ها باید قوانینی برای محافظت از کودکان داشته باشند، والدین باید کودکان را از خطرات این فضا آگاه کنند و معلمان مدرسه هم در این زمینه باید آموزش بدهند. وی همچنین از کمپین یونیسف با عنوان «کلید مهربانی» خبر داد و گفت: ما می‌خواهیم به کودکان آموزش دهیم تا در محیط واقعی یا فضای مجازی در ارتباط با دیگران از کلماتی مناسب استفاده کنند و مهربان باشند.

چرا چین میزبان کنفرانس جهانی اینترنت است؟
چین تا پایان سال 2018 حدود 829میلیون کاربر اینترنت داشته که این رقم بیش از کل جمعیت اروپا یعنی 740میلیون نفر است. آمار نشان می‌دهد که 67.8درصد از 10تا 39ساله‌ها در چین کاربر اینترنت هستند و حالا دیگر ضریب نفوذ اینترنت در مناطق شهری در سال 2019 به 74.6درصد رسیده است. همچنین 98.6درصد از همه کاربران، از طریق گوشی هوشمند خود به اینترنت دسترسی دارند. پس تعجبی ندارد که چین میزبان این کنفرانس مطرح جهانی باشد.
همچنین نتایج تحقیق گروه مشاوره‌ای بوستون نشان می‌دهد امروزه چشم‌انداز جهان دیجیتال توسط کمپانی‌های چینی و امریکایی ترسیم می‌شود چراکه از 20 کمپانی برتر در زمینه تأثیرگذاری اینترنت، 11 کمپانی به امریکا مربوط بوده و بقیه هم چینی هستند.

دیگر خبرها

  • نایب رییس کلمبیا: حداقل باید هماهنگ دروغ بگوییم!
  • علت دروغ گویی کودکان چیست؟
  • نمایش «مزه دروغ تلخه» از البرز در جشنواره کودک همدان به روی صحنه می‌رود
  • چرا بی‌حجابی تجاوز به حریم خصوصی و حقوق شهروندی است
  • تخریب ساخت و ساز‌های غیرمجاز حریم و بستر رودخانه در منطقه دهگردان
  • رفع تصرف از ۳۹۵ مورد از اراضی ملی/ آزادسازی بستر و حریم رودخانه در منطقه قلات
  • ساخت و ساز در حریم رودخانه‌ها ممنوع
  • رفع تصرف از حریم جاده فیروزکوه به تهران به مساحت چهار هزار متر مربع / تخریب ساخت و ساز‌های غیرمجاز حریم و بستر رودخانه در منطقه دهگردان
  • چگونه از دروغ گویی کودکان جلوگیری کنیم؟
  • بستر و حریم رودخانه چهارده بیرجند قابل شناسایی نیست
  • رفع تصرف و آزادسازی ده کیلومتر از بستر و حریم رودخانه «قوری چای» عجب شیر
  • ابلاغ حریم مجموعه جهانی باغ فین کاشان
  • ابلاغ حریم مجموعه میراث جهانی باغ فین کاشان
  • پرهيز از دروغ
  • سند دولتی برای ۶۳۱ هکتار از حریم رودخانه‌های استان تهران صادر شد
  • حریم جدید باغ فین کاشان تعیین شد/ ممنوعیت هرگونه تخریب و دخل و تصرف در محوطه باغ
  • حریم مجموعه باغ فین کاشان ابلاغ شد
  • تعیین یکی از معاونان دادستان جهت نظارت مستقیم بر نحوه عملکرد ادارات در روند احداث بزرگراه همت شمال / قلع و قمع بنا‌های غیرمجاز در حریم دریاچه مصنوعی کرج و محدوده آبگیر بیلقان
  • بازنگری حریم مجموعه میراث جهانی باغ فین کاشان ابلاغ شد