Web Analytics Made Easy - Statcounter

به گزارش ایکنا از خوزستان، متن زیر یادداشتی از عبدالحسین طالعی، سردبیر مجله کتاب‌شناسی شیعه درباره «خطبه الوسیه» است که در اختیار خبرگزاری ایکنا در خوزستان قرار داده شده است. خطبه الوسیله اولین خطبه حضرت علی(ع) پس از رحلت پیامبر اکرم(ص) است که در چنین روزی یعنی پنجم ربیع الاول سال یازده هجری آن را ایراد فرمودند.

بیشتر بخوانید: اخبار روز خبربان

این یادداشت چنین است:

«جابر بن یزید جعفی یکی از رازداران امام باقر(ع)است. جابر خود می‌گوید: روزی به حضور امام باقر(ع) می‌رسم. من که عمری دل و جان را در زلال کلمات اهل بیت(ع) شست‌وشو داده‌ام، اکنون با چندین گروه روبرو می‌شوم که همه با ادعای تشیع به جان هم افتاده‌اند؛ هر کدام گروهی را گرد  آورده‌اند و از اصل دین – که خاندان پیامبر و حجت حیّ خدا باشد – غافل شده‌اند. با همین زمینه و مقدمه است که به حضور پنجمین حجت حق  می‌رسم، عرضه می‌دارم:

فرزند پیامبر! می‌سوزم در آتش اختلاف شیعه، در این تشتّت فکری که دارند!

امامِ هدایت دست پدرانه بر سرم می‌کشد، دل و جانم را می‌نوازد. می‌پرسد: «آیا خبرت ندهم به رمز اختلاف آنها که از کجا به اختلاف افتادند و به کدامین دلیل، گرفتار پراکندگی شدند؟» پاسخ مثبت می دهم.

می‌فرماید: «هر زمان که آنها به اختلاف افتادند، تو گرفتار اختلاف مشو. به راستی هر کسی که منکر صاحب‌الزمان باشد، مانند منکر رسول خدا در زمان حیات حضرت اوست»

این عبارات، مقدمه‌ای است بر خطبة الوسیلة از امام امیرالمؤمنین(ع). امام باقر(ع) پس از مقدمه‌ای که یاد شد، این خطبه را از سخنان جدّ امجد خود برای جابر جعفی باز می‌گوید. خطبه، پس از گذشت دهها سال از بیان آن توسط این صحابی امام‌شناس به دست راویان بعدی می‌رسد و اینک حقایق بی‌مانند آن به یُمن تلاشهای راویان و محدّثان سختکوش و مخلص در اختیار ماست.

این خطبه را امام امیرالمؤمنین(ع) درست یک روز پس از جمع‌آوری قرآن ایراد فرمود؛ یعنی پس از رحلت رسول خدا. سه روز به مراسم تدفین حضرتش اشتغال داشت و شش روز به جمع قرآن پرداخت. بنا بر تعهّدی که داشت، تا آن زمان از خانه بیرون نیامد مگر برای نماز.

روز بعد از آن به مسجد آمد و این خطبه را بیان فرمود که نخستین خطبه آن گرامی در دوره امامت است. متن کامل خطبه را محدث بزرگ کلینی در روضه کافی (حدیث شماره 4) و بخش‌هایی از آن را سید رضی در نهج‌البلاغه (از جمله بخش کلمات قصار، شماره 113، 349، 371) آورده‌اند. این خطبه سرشار از حقایق وحیانی در باب توحید، نبوت، امامت، اخلاق و دیگر دانستنی‌های ضروری دین است که باید بارها خواند و بر جان و دل نشاند.

خطبه الوسیله؛ منشور اخلاقی نود بندِ انتظار

خطبة‌الوسیلة با هشدارهای اخلاقی آغاز می‌شود. پاره‌ای از آنها را در اینجا می‌آوریم، بدان امید که آنها را به گوش جان بشنویم، خود را در آینه نود بندِ این منشور اخلاقی ببینیم و اخلاق منتظر را باز شناسیم.

1.استوارترین پناهگاه، ورع است.

2.مطمئن‌ترین  واسطه، توبه است.

3.زیباترین پوشش، جامه عافیت است.

4.رضایت به مال اندک بر مبنای قناعت، بهترین عامل نفی نیازمندی است.

5.هیچ گنجی چون قناعت، انسان را بی نیاز نمی‌کند.

6.خواسته (بی حدّ و حساب) کلید رنج و زحمت است.

7.حسادت، آفت دین است.

8.حرص انسان را به ورطه گناه می‌کشاند.

9.آزمندی تمام زشتی‌ها را در بر دارد.

10.قلاده گناه بد قلاده‌ای است برای مؤمن.

11.ای بسا طمع ناکام و آرزوی ناتمام و امیدهایی که به حرمان می‌انجامد و تجارتی که به زیان می‌رسد.

12.سودمندترین گنج، علم است و والاترین عزت، حلم.

13.رساترین حسب، ادب است و پست ترین نسب، غضب.

14.آراستگی‌ای بهتر از عقل نیست و زشتی‌ای بدتر از دروغ. 

15.استوارترین نگاهدارنده سکوت است و نزدیکترین غایب، مرگ.

16.هر کس به عیب خود نظر افکند، فرصتی برای پرداختن به  عیب دیگران  نمی‌یابد.

17.هر کس به روزی که خدا داده رضایت یابد، تأسف نمی‌خورد نسبت به آنچه دیگران دارند.

18.هر که شمشیری به ناروا بکشد، به همان شمشیر کشته می‌شود.

19.هر که چاهی برای برادرش بکَند، خود در آن می‌افتد.

20.هر که زشتی‌های پنهان دیگران را آشکار سازد، زشتی‌های درون خانه اش بر ملا می‌شود.

21.تنها کسی لغزش دیگران را بزرگ می‌داند که لغزش‌های خود را از یاد برد.

22.کسی که شیفته نظر خود شود، به گمراهی می‌افتد.

23.کسی که عقل خود را در تمام امور کافی دانست (و خود را از رجوع به دیگران و مشورت با آنها بی نیاز دید) می‌لغزد.

24.هر که خود را از دیگران برتر بداند، به ذلّت می‌افتد.

27.کسی که باری بالاتر از توان خود بردارد، ناتوان می‌شود.

28.سودمندترین سرمایه، عقل است و دشوارترین فقر، جهل.

29.رساترین اندرزگو، خیرخواهی است و بهترین عقل، تدبیر امور.

30.عبادتی چون تفکر نیست و پشتوانه‌ای چون مشورت.

31.سخت‌ترین تنهایی عُجب (خود شیفتگی) است.

32.بالاترین ورع، این است که خود را از حرام بازداری.

33.بهترین حلم، صبر و سکوت است.

34.نه سکوت از حکمت، نیک است و نه سخن گفتن به جهل.

35.هر که زبان خود را نگاه ندارد، پشیمان شود.

36.هر که خود را به حلم واندارد، به این گوهر آراسته نمی‌گردد.

37.هر که خود را از بدی باز ندارد، از عقل خود بهره نمی‌گیرد.

38.هر که مالی از غیر حلال به دست آرد، در راهی ناروا خرج می‌کند.

39.هر که عزّت را از راهی غیر حق بجوید، به ذلّت می‌افتد.

40.هر که با ستم بر دیگران غلبه کند، مغلوب دیگران می‌گردد.

41.روزگار دو روز است: روزی به سودت و روزی به زیانت. روزی که به سودت باشد، سرکشی مکن و روزی که به زیانت باشد، شکیبا باش؛ که به هر دو روز آزموده می‌شوی.

42.کسی که با جاهلان نشیند، باید خود را برای گفت‌وگوهای بیهوده آماده کند.

43.اگر مرگ قابل خریدن بود، دو گروه آن را می‌خریدند: بزرگ مرد گشاده‌روی و پست آزمند.

44.تجربه‌ها علم تازه در بر دارند.

45.برای اینکه بدانی در جانت ادب ورزیده‌ای یا نه، کافی است که ببینی چه چیزی را برای دیگران خوش نمی‌داری.   

46.حقی که بر برادر مؤمن خود داری، مانند همان حقی است که او بر تو دارد.

47.برنامه‌ریزی پیش از انجام کاری، انسان را از پشیمانی باز می‌دارد.

48.کسی که از زیاده‌ها (در گفتار یا عمل) دست بدارد، عقلها کارش را صحیح می‌دانند.

49.کسی که شهوتش را مهار کند، جایگاه خود را نگاه داشته است.

50.کسی که زبانش را نگاه دارد، اطرافیانش از او در امان می‌مانند و به خواسته‌اش می‌رسد. 

51.در تغییر اوضاع و احوال است که درون مردم شناخته می‌شود.

52.گردش روزگار، درون‌های پوشیده را برایت آشکار می‌سازد.

53.کسی که در تاریکی راه می‌پیماید، از برق جهنده بهره نمی‌برد.

54.کسی که به حکمت شناخته شد، دیگران به دیده وقار و هیبت به او می‌نگرند.

55.شکیبایی سپری است از ناداری.

56.حرص نشانه فقر است.

57.بخل، جامه رویین مستمندی است.

58.دوستی، خویشاوندی است که انسان به دست می‌آورد.

59.نیازمند خوش‌رفتار بهتر است از دارای جفاکار.

60.اندرز، پناهگاهی است برای کسی که آن را به گوش جان سپارد.

61.کسی که دیده (یا زبانش) را رها کند، بسیار حسرت خورد.

62.کسی که به خواسته‌اش رسیده، روزگار باید بسیار سپاسگزار او باشد. (بسی کم اند چنین کسانی!)

63.بس اندک پیش آید که زبان با تو انصاف ورزد در نشر سخن زشت یا نیکو. (بسی اندک است که در مورد مدح و ذم کسی جانب اعتدال رعایت گردد)

64.هر که خلقش تنگ باشد، خانواده‌اش نیز از او به تنگ آیند.

65.فروتنی جامه هیبت و بزرگی بر تو بپوشاند.

66.در گفتار، میانه‌رو باش که هر که چنین باشد، کار بر او آسان گردد.

67.هر که گذران روزها را شناسد، از آمادگی غفلت نمی‌ورزد.

68.به نعمتی نرسی، جز به رفتن نعمت دیگری.

69.هر که روی زمین گام می‌زند، سرانجام روزی در دل زمین جای خواهد گرفت و شب و روز در نابودی عمرها می‌کوشند.

70.کفران نعمت پستی است.

71.معاشرت جاهل، شوم است.

72.نرمی‌ در کلام، از بزرگواری است.

73.مبادا نیرنگ بزنی که منش افراد لئیم است.

74.نه هر جویایی به خواسته‌اش می‌رسد و نه هر غایبی بازگردد.

75.بسا دورهایی که  نزدیک‌تر از نزدیکان‌اند.

76.پیش از راه، درباره همراه بپرس و پیش از خانه درباره همسایه.

77.عیب برادرت را که (مانند آن را) در خود سراغ داری بپوشان.

78.کسی که خشم گیرد بر دیگری که توان زیان رساندن به او را ندارد، اندوهش دراز شود و خود را در رنج و شکنج افکند.

79.هر که در سخن راه انحراف نپوید، فخر و بزرگی خود را آشکار سازد.

80.هر که خیر را از شر باز نشناسد، مانند چارپایان است.

81.تباه کردن توشه (ذخیره راه قیامت) در زمره فساد است.

82.در برابر نیازمندگی‌های گسترده فردا (قیامت) مصیبت (امروز دنیا) بس کوچک است.

83.تنها گناهان شما است که شما را از هم دور می‌سازد.

84.آسایش در کنار رنج است و دشواری نزدیک به نعمت.

85.هر آنچه به بهشت برسد، شر نیست و هر آنچه به دوزخ منتهی شود، خیر نیست.

86.هر نعمتی جز بهشت، کوچک است و هر گرفتاری در کنار دوزخ، اندک.

87.پاک‌سازی عمل، دشوارتر از اصل کار است.

88.پاک سازی کار خیر از فساد، برای اهل آن کار، سخت‌تر از جهاد طولانی با دشمن است.

89.بدانید! اگر تقوا نمی‌بود، من زیرک‌ترین فرد عرب بودم.

90.شهادت به توحید و نبوت، (چنان تعیین کننده است که) اگر از کارنامه کسی بردارند، بسیار سبک شود و چون در نامه عمل کسی باشد، بسیار سنگین گردد. 

اینک هر که دعوی انتظار دارد، باید خود را با این معیارها و شاخص‌ها محک زند تا بداند آیا براستی منتظر است یا اددعای بیجا دارد ....

پیام‌های خطبه الوسیله

بخشی مهم از خطبة الوسیلة  شامل پیام‌ها و هشدارهایی است که امیر المؤمنین(ع) در آن روزهای سرنوشت‌ساز صدر اسلام خطاب به مردم بیان فرمود؛ سخنانی که امروز نیز همچون آن روزها، مطرح است و  باید به گوش جان شنید.

محور اصلی این سخنان، از یک سوی وظیفه امت در برابر امامت است و از سوی دیگر اعتراضی به غفلت آنان و تذکر به پیامدهای آن. چند جمله از این بخش را مرور می‌کنیم:

1.در روز قیامت ندا می‌کنند: «ای اهل موقف! خوشا کسی که وصیّ را دوست بدارد و به پیامبر امی‌عربی ایمان آرد. هر که بدین امر کفر ورزد، جایگاهش دوزخ است».

همچنین ندا می‌دهند: «سوگند به خدایی که فرمانروایی برتر ویژه اوست، هیچ کس رستگار نشود و به راحت و بهشت نرسد، مگر کسی که به لقای آفریدگار خود رسد، در حالی که نسبت به آن دو (پیامبر و امیر المؤمنین) اخلاص ورزد و به ستارگان آنها راه جوید.»

2.خداوند به وسیله پیامبر، راه عذر را بر مردم بست و او را باب میان خود و بندگانش نهاد و نگاهبانی  قرار داد که عملی پذیرفته نشود مگر به سبب او و هیچ قربتی به سوی خداوند نست جز به سبب پیروی او.

خداوند در قرآن فرمود: «هر که پیروی پیامبر کند، پیروی خدا کرده است و هر که سر پیچد، ما تو را  نگاهبان بر آنان نگماردیم». خداوند اطاعت پیامبر را به اطاعت خود همراه ساخته و معصیت پیامبرش را به معصیت خود قرین داشته است.

3.خداوند تبارک و تعالی برای تشویق بر پیروی و ترغیب بر تصدیق او و پذیرش دعوتش فرمود: «(ای پیامبر!) بگو: اگر خدا را دوست می‌دارید، مرا تبعیّت کنید تا خداوند شما را دوست بدارد و گناهانتان را بیامرزد».

پیروی پیامبر(ص) محبت خداست. خشنودی او سبب آمرزش گناهان، کمال رستگاری و وجوب بهشت است. اما سرپیچی  و رویگردانی از او، ستیزه‌جویی با خدا است و دوری از او، انسان را در دوزخ جای می‌دهد و این است کلام الهی: «هر کدام از این گروه‌ها که به او کفر ورزد، جایگاهش آتش است». مراد از کفر، انکار و نافرمانی اوست. 

4.رسول خدا(ص) در جمع مهاجران و انصار فرمود: «ای مردم! نسبت علی به من همانند نسبت‌ هارون به موسی است جز آنکه پس از من پیامبری نیست». مؤمنان از جانب خدا معنای این سخن پیامبر را فهمیدند، زیرا مرا می‌شناختند که من برادرِ پدر و مادریِ پیامبر نیستم، چنانکه‌ هارون نسبت به موسی بود. همچنین  پیامبر نیستم، که درخواست نبوت کنم. اما این حدیث بدان  معنی است که من جانشین او هستم چنانکه‌ هارون جانشین موسی بود، در آن زمان که موسی به‌ هارون گفت: «جانشین من در قوم من باش و کارها را به سامان آور و از راه مفسدان پیروی مکن».  

5.پیامبر در غدیر، دست مرا در برابر مردم گرفت و با صدای بلند در جمع مردم فرمود: «من کنت مولاه فعلیّ مولاه، اللهمّ وال من والاه و عاد من عاداه». ولایت خدا بر مبنای ولایت من و دشمنی خدا با افراد، براساس دشمنی با من است. خداوند عزوجل در همان روز آیه را فرستاد: «الیوم أکملت لکم دینکم و أتممت علیکم نعمتی و رضیت لکم الإسلام دینا». بدین روی، ولایتم کمال دین و رضایت خداوند جلّ ذکره است. خدای تبارک و تعالی آیه‌ای دیگر درباره من فرستاد تا مرا بزرگ و گرامی‌ دارد و فضیلتی از ناحیه رسول خدا(ص) به من بدهد. آیه این است: «ثمّ ردّوا إلی الله مولاهم الحقّ ألا له الحکم و هو أسرع الحاسبین؛ آنگاه به سوى خداوند مولاى بحقشان برگردانيده شوند آگاه باشيد كه داورى از آن اوست و او سريعترين حسابرسان است» (انعام 62).

چند نکته در این سخنان دیده می‌شود:

1.درنگی از سر ژرف‌اندیشی در این عبارت، این حقیقت بلند خردپسند را به یاد می‌آورد  که راه هدایت بشر منحصراً از طریق خدای حکیم به انسان می‌رسد. این راه را فقط پیامبر(ص) به انسان می‌نمایاند و پس از او فقط جانشینِ راستین او، همان که پیامبر به مردم می‌شناساند و پیروی از او را مانند اطاعت خود می‌خواند، چنانکه پیروی پیامبر را اطاعت خدای تعالی می‌داند.

2.در این سخنان می‌بینیم که امیرالمؤمنین(ع) رویداد غدیر را به یاد مردم می‌آورد. این حقیقت پاسخی است به جمعی از گویندگان که بدون تحقیق و بررسی گفته‌اند: اگر غدیر حق بود، چرا امیرالمؤمنین خود بدان استناد نفرمود؟

روشن است که یادآوری‌های آن امام همام به نصوص پیامبر(ص)، دعوت به نفس نبود، بلکه تعلیم و تذکر راه هدایت بود. امام، حجت را بر مردم تمام می‌کند و آنها را با اختیارشان وا می‌گذارد. این شیوه تمام پیامبران بوده و جانشینان راستین آنان این روش را ادامه داده‌اند تا کریمه «لا إکراه فی الدین» را تحقق بخشند.

3.روشن است که یادآوری‌های آن امام همام به نصوص پیامبر(ص)، دعوت به نفس نبود، بلکه تعلیم و تذکر راه هدایت بود. یعنی همان تذکر که در کلام بسیاری از پیامبران می‌بینیم: «فاتقوا الله و أطیعون» (شعراء 108، 110، 126، 131، 144، 150، 163، 179) و در کلام حضرت نوح علیه‌السلام: «أن اعبدوا الله و اتقوه و أطیعونِ» (نوح 3). شأن انبیا و اوصیا بالاتر از آن است که مردم را به خود فراخوانند. آنان به مردم می‌نگرند که تنها راه رستگاری آنها ورود از این درگاه است، لذا به معرفی آن می‌پردازند.

4.امام، حجت را بر مردم تمام می‌کند و آنها را با اختیارشان وا می‌گذارد. این شیوه تمام پیامبران بوده و جانشینان راستین آنان  این روش را ادامه داده‌اند تا کریمه «لا إکراه فی الدین» را تحقق بخشند.

5.راه هدایت پس از پیامبر(ص) در امیرالمؤمنین(ع) تجلّی یافت و پس از او در یازده نسل بعد، یکی بعد از دیگری. امروز این هدایت را باید از یازدهمین نسل او جست، یعنی حضرت حجة بن الحسن که یادآور آن بزرگ مردان آسمانی پیشین است؛ به تعبیر دعای ندبه: «صالح بعد صالح، صادق بعد صادق، السبیل بعد السبیل، الخیرة بعد الخیرة»

هشدارهای خطبه الوسیله

امام امیرالمؤمنین(ع در ادامه سخنان بیدارگر خود، در آن روزهای سخت و در آن فضای فتنه خیز، هشدارهایی به آن مردم می‌دهد و آنها را به پیامدهای درازمدت کارهایشان تنبه می‌دهد. حضرتش راه را از چاه روشن می‌سازد و به آنها می‌گوید که اگر بنای کجی گذاردند، باید مسئولیت عواقب چند قرن بعد از آن را بر عهده گیرند.

اینک پاره‌ای از این هشدارها که همچنان در زیر رواق تاریخ طنین انداز است:

«1.اگر آن دو تن، جامه خلافت را از من ربودند؛ در آنچه حقی نداشتند با من ستیزه جستند؛ از روی گمراهی بر این مرکب سوار شدند و نابخردانه بدان پای بستند؛ به بد جایگاهی درآیند. بدا توشه‌ای که برای خود اندوختند. در خانه گور همدیگر را لعنت کنند و از یکدگر بیزاری جویند.

آنگاه به رفیق خود گوید: «کاش فاصله میان من و تو به اندازه فاصله میان مشرق و مغرب بود؛ بدا همنشینی که تو بودی!» و آن دیگری پاسخ دهد: «کاش تو را دوست نمی‌گرفتم. به راستی تو مرا از «ذِکر» گمراه کردی، پس از اینکه به من رسید و شیطان انسان را تنها می‌گذارد.»

2.منم آن ذِکر که از او گمراه شدند. منم آن راه که از او انحراف یافتند. منم آن ایمان که به آن کفر ورزیدند. منم آن قرآن که تنهایش نهادند. منم آن دین که دروغش شمردند. منم آن صراط که از آن کناره گرفتند.

3. این گروه بت‌پرست بودند و خدمگزار بتکده‌ها. برای آنها مراسم برپا می‌داشتند و نذر و قربانی می‌کردند .... از راه هدایت سرگردان بودند و به موجبات دوری از حق شتابان. شیطان بر آنها غلبه یافته و ظلمت جاهلیت آنها را فراگرفته بود. شیر نابخردی خورده و گمراهانه خود را از آن برگرفته بودند. 

در چنین وضعی خداوند، از سر مهرورزی  ما را برای آنها فرستاد؛ از روی رأفت بر آنها ظاهر ساخت و پرده‌ها را به وسیله ما کنار زد؛ تا نوری باشد برای هر که از آن برگیرد، فضیلتی برای کسی که پیروش باشد و تأییدی برای کسی که تصدیقش کند. آنان، از ذلت به عزت و از قلت به کثرت در آمدند؛ هیبت آنها در دلها و دیدگان جای گرفت؛ سرکشان و گروه‌هایشان در برابر آنان گردن نهادند. آنان به نعمتی نام‌بردار و کرامتی گرامی‌ رسیدند: از  ناامنی به امنیت راه یافتند و از پراکندگی به اجتماع.

4. خدای عزوجل پیامبرش(ص) را به سوی خود فراخواند و بالا برد. در زمانی بس کوتاه – به‌سان یک چشم برهم زدن یا جهش برق – به گذشته خود بازگشتند، گام در راه گذشته نهادند، به خونخواهی کشتگان پیشین برخاستند و لشکرها کشیدند. درها را بستند و خانه‌ها را شکستند. آثار پیامبر(ص) را زیر و رو کردند و از احکام حضرتش روی گرداندند. از انوار او دور شدند و به جای جانشین راستین آن گرامی‌، دیگری را برگزیدند؛ بسی ظالمانه چنین کردند.

5.بدانید! نخستین گواهی ناروا که در اسلام دادند، این بود که آن فرد را جانشین پیامبر(ص) دانستند. اما پس از اعتراض سعد بن عباده از این سخن برگشتند و گفتند: پیامبر جانشینی نگمارده است. بدین‌سان، پیام آورِ پاک نهادِ خدا، نخستین کسی در اسلام بود که گرفتار شهادت ناروا شد. 

6.به زودی پیامد کارهای خود را می‌بینند. اکنون در مهلتی خداداده هستند، زمان بر آنها وسعت دارد و در آرامش به سر می‌برند. ولی بدانید که خداوند به شدّاد بن عاد و ثمود بن عبود و بلعم باعورا نیز مهلت داد؛ نعمت‌ها را بر آنها سرازیر کرد، سرمایه‌ها و عمرهایشان را زیاد کرد و زمین، برکت‌های خود را بدانها بخشید؛ تا نعمت‌های خدا را بشناسند، به سوی او بازگردند و از استکبار دست بدارند. لیکن آنها بازنگشتند و پس از اتمام مدت و مهلت، خداوند آنان را برگرفت، هر کدام به گونه ای. «چنین نیست که خداوند بر آنها ستم کند، بلکه آنها خود بر خودشان ستم کردند».

7.بدانید! منم در میان شما همچون‌ هارون در میان آل‌فرعون و مانند باب حطّه در بنی‌اسرائیل و کشتی نوح در میان قوم نوح. منم خبر بزرگ و صدّیق اکبر.

8. چیست کیفر آن کسی که از راه روشن خود منحرف شود، حجتش را انکار کند، با هدایت خود مخالفت ورزد، از نورش روی گرداند، در ظلمت فرو رود؟ چیست کیفر آن کسی که سراب را به جای آب برگزیند، عذاب را به جای نعمت، شقاوت را به جای رستگاری، گرفتاری را به جای آسانی، تنگی را به جای فراخی؟ کیفر چنین کسی تنها سزای گناه خود اوست. اینک باید از روی حقیقت به وعده الهی یقین پیدا کند و به آنچه وعده‌اش داده‌اند اطمینان یابد.»

این سخنان را نه یک بار که چند بار باید خواند

اما سخن ما این است که تکرار تاریخ را در این‌گونه موارد باید دید. آیا به راستی قصه امروز مردمی‌ که خود را امت پیامبر می‌دانند، با وارث راستین پیامبر(ص) و فرزند امام امیرالمؤمنین(ع) جز این است؟ 

چند درصد از اهالی اقالیم قبله روی به سوی آن قبله درون و روح ایمان می‌آورند؟ چه مقدار از فضای فرهنگی بوی توجه به کشتی نوح امت دارد؟ 

دیدیم که امام موحدان خود را باطن مفاهیمی‌ همچون ذکر، ایمان، سبیل و صراط می‌داند. چرا چنین تفسیری؟ از آن روی که پیامبر(ص) سکه‌ای دو روی به امت سپرد که یک روی آن قرآن است و روی دیگر، عترت. به هر کدام کم توجهی شود، به دیگری چنان رویکردی شده است.

اینک می‌گوییم: امیرمؤمنان در زمان خود، روی دیگر سکه قرآن بود و بال دیگر شاهباز ایمان و امروز کیست که چنین ویژگی دارد؟ آن که در وصفش بحق گفته‌اند:

خاتم عترت و روح قرآن  

جان ایمان بود معنی دین  

آیا غلبه فرهنگ جاهلی را بر اندیشه و رفتار فردی یا جمعی گروهی از امت نمی‌بینیم؟ آیا این مشاهده نباید ما را به درد آورد و در اندیشه تغییر و اصلاح فرو برد؟  آن روز جانشین بحق پیامبر(ص) تنها ماند و آرزویی بر دل تمام دوستداران عدالت بر جا ماند که: کاش می‌بودیم تا نگذاریم چنین و چنان شود. 

اینک هر که می‌گوید: «کاش آن زمان می‌بودم تا ..... » میدانی فراخ در اختیار دارد؛ میدانی به وسعت تمام جهان و به عمق تاریخی چند هزار ساله؛ میدانی به گستره انتظار، تا زمینه را و زمانه را برای ظهور منجی موعود فراهم سازد، تا جهان شاهد اصلاح آن مصلح کل باشد، تا بشر رنگ راحت و تعالی راستین بیند.

و امروز  ندای امام عصر عجل‌الله تعالی فرجه به گوش جان هر دردآشنایی می‌رسد: هست آیا یاوری ما را؟

انتهای پیام صرافی ارز دیجیتال

منبع: ایکنا

کلیدواژه: خبرگزاری قرآن ایکنا معارف خوزستان قرآن

درخواست حذف خبر:

«خبربان» یک خبرخوان هوشمند و خودکار است و این خبر را به‌طور اتوماتیک از وبسایت iqna.ir دریافت کرده‌است، لذا منبع این خبر، وبسایت «ایکنا» بوده و سایت «خبربان» مسئولیتی در قبال محتوای آن ندارد. چنانچه درخواست حذف این خبر را دارید، کد ۲۵۶۶۱۷۹۷ را به همراه موضوع به شماره ۱۰۰۰۱۰۰۲۲۱۰۰ پیامک فرمایید. لطفاً در صورتی‌که در مورد این خبر، نظر یا سئوالی دارید، با منبع خبر (اینجا) ارتباط برقرار نمایید.

با استناد به ماده ۷۴ قانون تجارت الکترونیک مصوب ۱۳۸۲/۱۰/۱۷ مجلس شورای اسلامی و با عنایت به اینکه سایت «خبربان» مصداق بستر مبادلات الکترونیکی متنی، صوتی و تصویر است، مسئولیت نقض حقوق تصریح شده مولفان در قانون فوق از قبیل تکثیر، اجرا و توزیع و یا هر گونه محتوی خلاف قوانین کشور ایران بر عهده منبع خبر و کاربران است.

خبر بعدی:

علم الهدی: حکم امامین انقلاب تکلیف صریح دینی است / بسیجی نباید تحمل کند تا دشمن به حجاب و ارزش‌های اسلامی حمله ببرد/ تشکیل بسیج در نظام جمهوری اسلامی ایران، از الطاف جلیله پروردگار بود

به گزارش جماران؛ امام جمعه مشهد گفت: امامین انقلاب به عنوان فقهای عالیقدر و دو مرجع تقلید، سخن‎شان مستند به حکم خدا و دستور قرآن است و حکمی که از جانب این دو امام بزرگوار صادر می شود، باید به گونه ای درنظر گرفته شود که گویا یک تکلیف صریح دینی است.

سید احمد علم الهدی امام جمعه مشهد، در خطبه سیاسی نماز جمعه این هفته که با حضور پرشور مردم مشهد در رواق امام خمینی(ره) حرم مطهر رضوی برگزار شد، ضمن گرامیداشت هفته بسیج اظهار کرد: روز پنجم آذرماه مصادف با سالروز صدور حکم تشکیل سازمان بسیج مستضعفین و ارتش 20 میلیونی جوانان غیوری بود که آینده اسلام و انقلاب را تضمین می کنند و زمینه ساز تثبیت پیروزی مومنان در این کشور هستند.

طبق گزارش فارس، وی افزود: در همه بینش های سیاسی، اجتماعی و انقلابی باید به این نکته توجه داشت که معمولاً برنامه هایی که از ناحیه امامین انقلاب صادر و نظریاتی که اعلام می شود، از نظر همه مردم دنیا به عنوان اظهار نظر یک رهبر سیاسی باعظمت و بابصیرت مطرح است و مردم گمان می کنند که یک رهبر اندیشمند و فاضل، رهنمودی بر مبنای بصیرت و بینش سیاسی خود ارائه می دهد درحالی که این برخورد کافی نیست و امامین انقلاب به عنوان فقهای عالیقدر و دو مرجع تقلید، سخن‎شان مستند به حکم خدا و دستور قرآن است و حکمی که از جانب این دو امام بزرگوار صادر می شود، باید به گونه ای درنظر گرفته شود که گویا یک تکلیف صریح دینی است.

نماینده ولی فقیه در استان خراسان رضوی خاطرنشان کرد: مسئله تشکیل بسیج مستضعفین هم فقط یک دستور از جانب یک رهبر سیاسی نبود. اینطور نبود که امام فقط برای تضمین آینده انقلاب، لشکر 20 میلیونی را تشکیل داده باشد بلکه بسیج یک تشکل قرآنی است که امام در مقام احیای آموزه نبوی به عنوان بنیان گذار الگوی تشکیل اجتماعی از مخلص ترین مومنان در هر دوران، امر به تشکیل بسیج در ایران اسلامی دادند.

علم الهدی با اشاره به آیات 172 و 173 سوره مبارکه آل عمران، ادامه داد: بسیج، دلیل مستند قرآنی دارد و بر مبنای یک رهنمود صریح از قرآن کریم است که خداوند عالم می فرماید «الَّذِینَ اسْتَجَابُوا لِلَّهِ وَالرَّسُولِ مِنْ بَعْدِ مَا أَصَابَهُمُ الْقَرْحُ لِلَّذِینَ أَحْسَنُوا مِنْهُمْ وَاتَّقَوْا أَجْرٌ عَظِیمٌ الَّذِینَ قَالَ لَهُمُ النَّاسُ إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُوا لَکُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزَادَهُمْ إِیمَانًا وَقَالُوا حَسْبُنَا اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَکِیلُ» یعنی آن کسانی که علیرغم زخم های بزرگ، دعوت خدا را اجابت کردند و وجودشان وقف دفاع از دین خدا بود، اجر عظیم اخروی نصیبشان خواهد شد؛ یعنی همان کسانی که در برابر نهیب مردم درباره قدرت دشمن و در میان رعب فراگیر و سراسری در جامعه، خود را به خدا سپردند و بر ذات اقدس الهی توکل کردند.

وی با اشاره به ماجرای تشکیل نخستین دسته از مومنان مخلص به دستور پیامبر(ص) به عنوان الگوی تشکیل بسیج در جامعه اسلامی گفت: در جنگ احد، مسلمانان خسارت و تلفات سنگینی دادند، عده زیادی شهید و مجروح شدند و تنها اقلیتی از مسلمین بودند که توانستند با تکیه بر قدرت امیرالمومنین(ع) از مهلکه بگریزند. عده زیادی از شهدا در همان محل دفن شدند و عده ای هم پس از بازگشت به مدینه در اثر شدت جراحات به شهادت رسیدند. پس از این بحران بود که اصحاب تصمیم گرفتند با همان بدن های زخمی و مجروح در اطراف خانه رسول خدا(ص) نگهبانی دهند تا مبادا در تاریکی هوا و به خاطر تحمیل تلفات سنگین بر مسلمانان، کفار قصد جان پیامبر(ص) را داشته باشند.

امام جمعه مشهد ابراز کرد: در همان شب، عبدالله ابن امر عوفی خود را با زحمات فراوان به خانه پیامبر(ص) رساند و به مسلمانان خبر داد که در همراه الاسد که شش منزل تا مدینه فاصله دارد، کفار درحال اجماع برای حمله مجدد بر مسلمانان هستند تا امیرمومنان(ع) و جماعت محدود مسلمانان زخمی را به کلی از بین ببرند. به این دلیل، مسلمانان دوباره متحد شدند تا کفار قریش را تعقیب کنند. پرچم به دست علی بن ابی طالب(ع) داده شد و همان جماعت محدودی که زخم های کاری در جنگ برداشته بودند، دوباره کنارهم قرار گرفتند تا پیش از آغاز حمله دوم کفار به مدینه، آن ها بر اردوگاه مشرکان بتازند. در تاریخ روایت شده که دو برادر از مجروحان احد، یکی پا و دیگری چشمانش را از دست داده بود اما اخلاص این مومنان به حدی بود که فرد معلول بر دوش برادر نابینای خود سوار شد تا دستور پیامبر(ص) روی زمین نماند.

علم الهدی تصریح کرد: این مظاهر بالغه اخلاص، الگوی بسیج است که نخستین بار توسط پیامبر اکرم(ص) اجرا شد. همان جمعیت مخلصانی که طبق کلام امام، لشکر مخلص خدا هستند؛ یعنی این جمع باتقوا و بااراده، به مثابه یک لشکر در همه حال خود را در مصاف با دشمنان خدا می داند و به موازات این مبارزه مستمر، پایبند به عالی ترین مراتب اخلاص است.

وی با بیان اینکه تشکیل بسیج در نظام جمهوری اسلامی ایران، از الطاف جلیله پروردگار بود، تاکید کرد: امام(ره)، خود بسیجی بود و به بسیجیان نشان داد که نباید در برابر تحرکات دشمن منفعل باشند. بسیجی نباید تحمل کند تا دشمن به حجاب و ارزش های اسلامی حمله ببرد و در برابر این حمله هم بی تفاوت بماند.

دیگر خبرها

  • همایش بزرگ بسیج در کرمانشاه برگزار شد
  • علم الهدی: حکم امامین انقلاب تکلیف صریح دینی است / بسیجی نباید تحمل کند تا دشمن به حجاب و ارزش‌های اسلامی حمله ببرد/ تشکیل بسیج در نظام جمهوری اسلامی ایران، از الطاف جلیله پروردگار بود
  • علم‌الهدی: بسیجی نباید حمله دشمن به حجاب را تحمل کند
  • مروری بر خطبه های نماز جمعه امروز خراسان رضوی
  •  آیت الله علم الهدی: مساجد باید سنگر فعالیت بسیجیان باشند
  • آیت‌الله سعیدی: برخی خواص در اغتشاشات اخیر کم کاری کردند
  • اغتشاشات اخیر بدلیل عصبانیت دشمنان از عزت و عظمت ایران در منطقه و سطح بین المللی است
  • آیت الله علم الهدی: مساجد باید سنگر فعالیت بسیجیان در همه عرصه ها باشند
  • اجرای احکام اسلامی فلسفه ایجاد حکومت اسلامی است
  • اجرای احکام اسلامی فلسفله ایجاد حکومت اسلامی است