ایسنا/کردستان معاون میراث فرهنگی استان کردستان، با تشریح معماری محله تاریخی "آغه زمان" در سنندج گفت: معماری این محله قدیمی نمونه ای از یک معماری منسجم با هویت اصیل خاص دوران تاریخی در سطح استان است.

محمد رشیدی در گفت و گو با ایسنا اظهار کرد: محله آغه زمان با مساحت نزدیک به ۲۵ هکتار در هسته مرکزی شهر سنندج قرار دارد که در حال حاضر با احداث خیابان شهیدان نمکی در اوایل دهه ۶۰ به دو قسمت آغه زمان شمالی و جنوبی تقسیم شده و احداث این خیابان به نوعی از آسیب گذارترین تخریبات شهری محسوب شده که باعث از هم گسیختگی بافت منسجم و منحصر به فرد این محله شده است.

وی با اشاره به اهمیت حفظ وضع موجود بافت قدیمی و تلاش در جهت بازآفرینی آن گفت: محله آغه زمان با داشتن مجموعه بازار سنندج، کلیسای مسیحیان و دو باب کنیسه یهودیان و خانه های تاریخی به نوعی دارای ویژگی ممتازی در سطح غرب کشور می باشد.

معاون میراث فرهنگی استان کردستان بیان کرد: از جمله خانه های تاریخی این محل می توان به خانه حاجی کریم عباسی، خانه حلیمه خانم موسایی، منزل رشیدی، منزل حاجی مسعود غمیان، منزل توماس مسیحی، منزل تنظیفی، منزل تامکی، منزل تارا، منزل نعمتی و موارد بسیار دیگر اشاره کرد.

وی با اشاره به اینکه معابر این محل دارای پیچیدگی خاص می باشد، اظهار کرد: معابر محله آغه زمان به لحاظ معماری و شهرسازی نشان دهنده یک فرهنگ خاص و هویت امنیتی و دفاعی می باشد و قلت عرض معبر و ارتفاع تقریبا زیاد بناها با نمای ساده کاه گلی، بر این ویژگی تاثیر مضاعف گذاشته است.

رشیدی عنوان کرد: تعدادی از خانه های اصیل به جا مانده محله غالبا به صورت مجموعه ای ساخته شده که این موضوع علاوه بر تاثیر باز دارندگی و دفاعی از لحاظ مسائل سازه ای و معماری بسیار یک پارچه و زیبا عمل می کنند که می توان به مجموعه منازل دکتر موسی و دکتر اقبال اشاره کرد.

وی خاطرنشان کرد: در راستای حفاظت از آثار تاریخی نسبت به مرمت بناهای تاریخی محله از جمله کلیسا، کنیسه یهودیان، منزل دکتر موسی، مجموعه بازار سنندج،  مساجد تاریخی، گرمابه های واقع در محله آغه زمان، منزل آقای وثوقی(حسینی) و موارد دیگر به تناوب اقدامات لازم صورت گرفته است. همچنین در سال 99 طرح مطالعاتی بافت تاریخی شهر سنندج جهت تدوین ضوابط اختصاصی در دست اقدام می باشد که محله ی آغه زمان از اولویت های کاری مطالعاتی در این خصوص می باشد.

انتهای پیام

منبع: ایسنا

کلیدواژه: استانی فرهنگ و هنر محله آغه زمان

درخواست حذف خبر:

«خبربان» یک خبرخوان هوشمند و خودکار است و این خبر را به‌طور اتوماتیک از وبسایت www.isna.ir دریافت کرده‌است، لذا منبع این خبر، وبسایت www.isna.ir بوده و سایت «خبربان» مسئولیتی در قبال محتوای آن ندارد. چنانچه این خبر را شایسته تذکر می‌دانید، خواهشمند است کد ۲۸۴۷۹۵۴۶ را به همراه موضوع به آدرس info@khabarban.com ارسال فرمایید.

با استناد به ماده ۷۴ قانون تجارت الکترونیک مصوب ۱۳۸۲/۱۰/۱۷ مجلس شورای اسلامی و با عنایت به اینکه سایت «خبربان» مصداق بستر مبادلات الکترونیکی متنی، صوتی و تصویر است، مسئولیت نقض حقوق تصریح شده مولفان در قانون فوق از قبیل تکثیر، اجرا و توزیع و یا هر گونه محتوی خلاف قوانین کشور ایران بر عهده منبع خبر و کاربران است.

انتقاد عباس عبدی از منتقدان نامه موسوی‌خوئینی‌ها به رهبر انقلاب

درخواست پدر روح‌الله زم از رییس قوه قضاییه

روحانی به مجلس احضار می‌شود

تصویری ماندگار از سیروس گرجستانی در نقش شهریار

پیروزی تراکتور برابر صنعت نفت/ سرخ‌های تبریز به کورس برگشتند

خبر بعدی:

علم بدون هستی شناسی فاقد کارآیی است/ تحول علوم انسانی سیاسی نیست

خبرگزاری مهر، گروه دین و اندیشه: بررسی و تحلیل بایدها و نبایدها در پروسه تحول در علوم انسانی، موضوعی است که طی گفتگویی با حجت الاسلام مرتضی جوادی آملی، رئیس بنیاد بین المللی علوم وحیانی اسرا و استاد حوزه علمیه به بررسی آن پرداختیم.

 مشروح این گفتگو را در ادامه می‌خوانید؛

*منتقدین طرح تحول در علوم انسانی، این طرح را منشعب از دیدگاه‌های و تمایلات سیاسی می‌دانند و معتقد هستند، در این رویکرد، درخواست‌های سیاسی، بیشتر از خود علوم انسانی مطرح است، آیا این نظر را مورد صحیح می‌دانید؟

یکی از مباحث مهم و قابل بررسی ای که در این چند سال اخیر، متوجه مراکز علمیِ حوزوی و دانشگاهی ما است، بحث تحول در علوم انسانی است. در حال حاضر مراکز علمی و دانشگاهی بر اساس ایده‌ها و نظریات علوم غربی در حال تدریس و پژوهش هستند. نکته مهم در بررسی این مقوله این است که، آیا علومی که در حال حاضر مورد تدریس و پژوهش قرار می‌گیرد، علوم کاربردی و موجه برای جامعه اسلامی هستند یا خیر؟ عده‌ای معتقد هستند علوم امروزی که بر اساس خِرد مدرن شکل گرفته است، اساساً معنای متقن علم را ندارند و دست یافت هایی هستند که بر اساس حل معضلات اجتماعی، مورد کاربرد قرار می‌گیرند. امروزه علوم انسانی ما بر اساس همین باور و بر پایه و مدل بینش‌های غربی در حال آموزش به محققین و دانش پژوهان است.

علم؛ چه به معنای کشف واقع باشد و چه به معنای کارکردهایی برای حل و فصل معضلات، در هر صورت آثار فرهنگی و تمدنی خود را بر جای خواهد گذاشت و می‌بایست در باب مقؤله علم، بر اساس جهان بینی اظهار نظر کرد

شاید در جوامعی که همچون جامعه اسلامی ایران، چنین مبانی الهی و فکری و فرهنگی ای در آنها وجود ندارد، این تحقیقات تأثیراتی را بوجود آورند؛ اما وقتی زمانی که وارد علوم متعالی اسلامی و اندیشه والای حکمت وحیانی که بر گرفته از قرآن و عترت است وارد می‌شویم، طبیعی است که اصول مورد تأیید علوم سکولار و غربی مورد تصدیق این مبانی ارزشی قرار نخواهند گرفت. بنابراین در گام نخست ما می‌بایست بدانیم که علم؛ چه به معنای کشف واقع باشد و چه به معنای کارکردهایی برای حل و فصل معضلات، در هر صورت آثار فرهنگی و تمدنی خود را بر جای خواهد گذاشت و می‌بایست در باب مقوله علم، بر اساس جهان بینی اظهار نظر کرد.

در برهه کنونی، اساتیدی مورد تأیید و آشنایی همانند؛ اساتید دانشگاه صنعتی شریف، در مقابل بیانات و سخنان محققین و مفسرین بنام حوزه، مانند آیت الله جوادی آملی موضع گرفته اند که این سخن ایشان که گفته اند؛ علوم امروزی که در مجامع دانشگاهی تدریس می‌شوند، به حقیقت علم نیستند، بلکه در واقع لاشه علم هستند، سخنی صحیح نیست و در برابر این کلام، رویکرد تهاجمی گرفته اند.

این عده معتقد هستند علوم مدرن بر اساس مکاشفات و تحقیق محققین شکل گرفته است و می‌توانند معضلات بشریت را رفع و رجوع نمایند. آیت الله جوادی آملی، معتقد هستند که به طور حتم، می‌بایست جهان بینی و هستی شناسی به کمک علم بیاید تا علوم حاصله بتواند آثار وجودی برای هستی و کمال انسان داشته باشد. برای این عزیزان که شاید به مبانی وحیانی و مبانی هستی شناسی آشنایی نداشته باشند و علم را یک پدیده اجتماعیِ محصول خِرد مدرن قلمداد می‌کنند، شاید مطلوب باشد که این مسئله را متذکر شد که، چه علم را کشف و دریافت حقیقت محاسبه نمائیم و چه بر اساس یک سلسله مفاهیمی که ما را به حل و رفع و رجوع مشکلات و معضلات اجتماعی رهنمون می‌سازد بنگریم، می‌بایست این نکته را بجِد مورد توجه داشت که آنچه در حوزه انسان و خصوصاً در حوزه علوم انسانی اتفاق می‌افتد، مسائل فرهنگ سازی هستند که آثار وجودی به دنبال خواهند داشت. باید آگاه شد که این مسائل به جامعه هویت می‌بخشند و این مسائل یک سلسله امور رها شده نیستند که ما در باب آنها اظهار نظر فلسفی و وحیانی نداشته باشیم. ما نمی‌توانیم نسبت به علمی که تمدن و هویت انسانی را می‌سازد بی تفاوت باشیم و بدون برخورداری از منابع وحیانی در باب علوم، اظهار نظر نمائیم.

*آیا تأسیس علوم انسانی اسلامی به‌معنای جلوگیری از بحث آزاد اندیشی دانش پژوهان است؟ پیامدهای تحول درعلوم انسانی، به نظر شما برای جامعه علمی چیست؟

کسانی که در باب علوم انسانی اسلامی فعالیت و ممارست دارند از پژوهش در مسئله علوم انسانی رایج، که برگرفته از خِرد جمعی است، معذوریتی ندارند. ما غافل نیستیم که این علوم چگونه به پدیده‌های اجتماعی مبدل شده اند، اما مسئله این است که این مدل و الگو که شما از آن سخن می‌گوئید و معتقد هستید که علم یک پدیده اجتماعی است، تمام هویتی نیست که بتواند انسان را به تمام مناسبات زندگانی دنیوی و اُخروی خود نائل نماید و بتواند سعادت مورد نظر خلقت را شامل حال او نماید.

این دسته از اساتید می‌گویند که ما در باب خوب بودن یا بد بودن این علوم وارد نمی‌شویم و یا در این موضوع که این دست یافت ها، با موازین اسلامی سازگار هستند یا خیر، ورود نمی‌کنیم، ما فقط نسبت به خروجی و تأثیرات این علوم تحقیق و مطالعه می‌نمائیم و نتایج و ماحصل این علوم برای ما مورد توجه است. می‌بایست نسبت به این اساتید بیان کرد که ما یک منبع عظیمی در دست داریم به نام وحی؛ بنابراین انسان‌ها می‌بایست بر اساس شیوه‌ای برخاسته از عقل قرآنی و نقل معتبر، این منبع را کشف نمایند و مسائل انسانی خود را بر اساس همین دست یافت ها حل و فصل نمایند.

شاید در کشور ما که سوگمندانه، مناسبات سیاسی ناصحیحی در آن حاکم است، افرادی اینگونه تصور کنند که رویکرد علوم انسانی اسلامی، نافی بحث آزاداندیشی است، اما می‌بایست توجه داشت که جریان علمی ای که از آن، به عنوان تحول درعلوم انسانی یاد می‌شود، ذاتاً بحثی سیاسی و امنیتی ای نیست، گرچه عده‌ای خلاف این باور را متصور هستند

شاید در کشور ما که سوگمندانه، مناسبات سیاسی ناصحیحی در آن حاکم است، افرادی اینگونه تصور کنند که رویکرد علوم انسانی اسلامی، نافی بحث آزاداندیشی است، اما می‌بایست توجه داشت که جریان علمی ای که از آن، به عنوان تحول در علوم انسانی یاد می‌شود، ذاتاً بحثی سیاسی و امنیتی ای نیست، گرچه عده‌ای خلاف این باور را متصور هستند.

این باور که جامعه اسلامی با بحث تحول در علوم انسانی، به دنبال رویگردانی از غرب و غرب ستیزی است، نیز باوری نادرست و ناصواب است. باید بیان کرد که اساس و ذات این بحث، یک مبنای علمی و آکادمیک است و اتفاقاً این دیدگاه بسیار بر دیدگاه آزاد اندیشی نظر و اهتمام دارد. علت این امر نیز این است که، اصولاً شیوه تحول در علوم انسانی بر اساس عقلانیت وحیانی است و در عقلانیت وحیانی، کاملاً به آزاد اندیشی نیاز و احتیاج است. در بحث تحول در علوم انسانی این عقل بشر است که می‌بایست با مکاشفه حقایق به میدان عمل وارد شود و لذا آزاداندیشی دینی و عقلانی، مهمترین مؤلفه بحث تحول در علوم انسانی است.

اصولاً می‌بایست بیان کرد که لوث کردن فضای علمی کشور، با دیدگاه‌های سیاسی و اغراض جناحی، نمی‌تواند بازده مناسبی برای کشور به دنبال داشته باشد. در باب تحول در علوم انسانی می‌بایست توجه کرد که این مناسبات قطعاً پیامدهای ارزشمند و گرانقدری را بدنبال خواهند داشت. اگر بتوانیم علوم انسانی را بر اساس دیدگاه‌های وحیانی پایه ریزی نمائیم می‌بایست گفت که این اتفاق مبارک، مدد خواهد کرد تا هویت انسان‌ها و نظام انسانی بر پایه بینش‌های ارزشی، دارای تعالی و اتقان بیشتری گردند. هم اینک طبق فرمایش بزرگان دینی، هیچ بخشی از بخش‌های اداری و فرهنگی و اجتماعی جامعه، با هویت و فرهنگ دینی و ارزشی ما شکل نگرفته است، گرچه امکان دارد پاره‌ای از جلوه‌ها و مظاهر اسلامی را به خود گرفته باشند، اما هویت و باطن اسلامی، نه در اصل نظام و نه در اصل جامعه و نه در اصل انسان‌ها، متأسفانه رؤیت نمی‌شود! بنابراین مقوله تحول در علوم انسانی و ایجاد علومی مبتنی بر نظام‌های اسلامی، می‌تواند چنین ساختاری را شامل حال جامعه و نظام سیاسی ما نماید.

*برخی معتقدند یکی از نشانه‌هایحرکت رو به جلوی علمی کشور، حضور در عرصه‌های بین المللی و تأثیر بر این مناسبات است، مجامع علمی ما در این فرایند تا چه میزان مؤثر بوده اند؟

این که هم اکنون، متأسفانه معضلاتی در مجموعه نظام، دیده می‌شود به خاطر این موضوع است که، اساساً مجموعه نظام، همچنان با هویت اسلامی شکل و قوام نگرفته است. قطعاً ما نمی‌توانیم مناسبت‌های مختلف، مانند؛ بزرگداشت حضرت سیدالشهدا (ع) در ایام محرم و اربعین و مواجهات گوناگون دیگر، مانند این مسائل را، نمونه‌هایی از حرکت جامعه به سمت و سوی، هویت اسلامی قلمداد نمائیم. باید بیان کرد آن مطلبی که جریان اصیل و مورد وثوق مبانی دینی است، هم اینک مغفول مانده است و آن اصل، مبنای هویت بخشی جامعه، بر اساس مناسبات وحیانی و اسلامی است.

اگر سوال شود که این رویکردها چه تأثیراتی بر جامعه خواهند گذارد، پاسخ این است که این اصول، ارزش‌های اصیل انسانی را احیا خواهند کرد و ارزش‌ها و فضائل انسانی مجدداً بارور خواهند شد و اخلاق انسانی مجدد، سرلوحه امور قرار خواهد گرفت.

اولین گام در تأثیرگذاری بر جامعه این است که خود اشخاص، خواهان تحول در هویت انسانی خود باشند. هم اینک حضور در عرصه‌های بین المللی، برای افرادی که نتوانسته اند خود را بازیابی و تعریف صحیح اسلامی نمایند، دست آوردی جز تأثیرپذیری از آن جوامع ره آورد نداشته است

باید توجه داشت که اولین گام در تأثیرگذاری بر جامعه این است که خود اشخاص، خواهان تحول در هویت انسانی خود باشند. هم اینک حضور در عرصه‌های بین المللی، برای افرادی که نتوانسته اند خود را بازیابی و تعریف صحیح اسلامی نمایند، دست آوردی جز تأثیرپذیری از آن جوامع ره آورد نداشته است، لذا هم اینک شما ملاحظه می‌نمایید؛ شخصیت‌های فراوانی چه از حوزه و چه از دانشگاه، وقتی وارد عرصه تعاملات علمیِ بین المللی می‌شوند، به جای اینکه آنها را تحت تأثیر باورهای خود قرار دهند، تحت القائات و تأثیرات آنها واقع می‌شوند.

این مطلب به علت تشکیل نشدن دست یافت‌های علمی متقن در درون آنها است. ما می‌بایست توجه داشته باشیم که پیش از آنکه به بیرون توجه داشته باشیم می‌بایست به درون توجه نمائیم و بتوانیم این ارزش‌های فکری و عقلی را، در خویشتن خویش، بارور نمائیم و با استفاده از شخصیت‌های آزاد اندیشی که هم اینک در جامعه حضور دارند، در جهت توسعه باور دینی حرکت کنیم.

مهمترین اصل در جهت نیل به پیشرفت این است که از سخن و فعل تشریفاتی، می‌بایست حذر کرد؛ پیشرفت جامعه را می‌بایست در جلوه‌های جامعه جستجو کرد و جامعه از لحاظ سیاسی و اقتصادی و فرهنگی و مدیریتی و تربیتی، می‌بایست رو به جلو گام برداشته باشد. ما سوگمندانه در عرصه صنعت، به قدری ضعف و کاستی داریم که در تولید محصولی مانند خودرو، می‌بایست بعد از گذشت چهل سال، هنوز در حد مونتاژ خودروهای بی کیفیت عمل کنیم! این مسئله نشان دهنده این است که علیرغم وعده‌ها و سخنان فراوان، هنوز در رسیدن به پیشرفت صنعتی موفق نبوده ایم!.

ما می‌بایست شاخصه‌های پیشرفت را بر اساس کارنامه‌های عینی جامعه تجزیه و تحلیل نمائیم. در اندیشه دینی، نقش حاکمیت فقط در عرصه پشتیبانی و حمایت تعریف می‌شود و حاکمیت مطلقاً نمی‌بایست تصدی گری نماید. تصدی گری حکومتی از منظر اسلامی، دست آوردی جز تباهی و ویرانی به دنبال نخواهد داشت. حاکمیت می باید از مجامع علمی و انسان‌های آگاه، حمایت و پشتیبانی نماید تا آنها بتوانند در صحنه، بر اساس اصول آزاد اندیشانه، اظهار نظر نمایند و مطالب و تحقیقات خود را عرضه نمایند.

اگر نهاد قدرت بخواهد از جایگاه خود، روش و باور علمی ای را به جامعه تزریق نماید، این رویکرد حاصلی جز، مواجهه و رودرویی با حاکمیت به دنبال نخواهد داشت و موجب تنفر و انزجار از حکومت نیز، خواهد شد. بنده معتقدم اگر فضای علمی کشور، گشوده شود و مجامع علمی و شخصیت‌های ممتاز عرصه علم و پژوهش، بتوانند از محدوده انزوا خارج شوند، قطعاً جامعه اسلامی خواهد توانست، به مدل و الگوی تحول علوم انسانی دست یابد.

کد خبر 4945595

دیگر خبرها

  • نداشتن استقلال فکری چالش‌ جدی جوانان در بخش فرهنگی است
  • فضای جمعی رها در منطقه ۱۹ به بهره برداری رسید
  • رونمائی از سامانه احراز هویت سجام در شعب پست‌بانک‌ایران
  • پای بورس به اقصی نقاط ایران باز شد
  • پل‌های تاریخی لرستان شاهکار معماری ایران
  • گشت و گذار گروهی در پایتخت ایران!
  • پنج محور اساسی طرح معماری جدید در حوزه وحدت وتقریب
  • کشاورزان مازندران صاحب کارت سوخت می شوند
  • لزوم‌تشکیل کارگروه برای بررسی خروجی کمیته پلاسکو برای جلوگیری از حوادث مشابه سینا مهر
  • کشاورزان صاحب کارت سوخت می شوند
  • ۲۰ شخصیت از بزرگان کرمانشاهی زینت بخش معابر می‌شود
  • الزام بانک مرکزی برای ارتقاء امنیت در زیرساخت‌های بانکی
  • تشریح سرانجام پروژه سیستانیکا از زبان معاون شهردار تهران
  • نقش مرجعیت شیعه در صیانت از هویت دینی و ملی عراق انکارناپذیر است
  • کرج ۷۸۵ هکتار بافت فرسوده دارد/ بافت‌ تاریخی مرکز شهر مشخص نیست
  • معماری اصیل و فرهنگی که رو به فراموشی است
  • تأثیر لحن اصیل در تلاوت قاریان ایرانی و مصری/ شخصیت قاری قرآن دعوت کننده اجتماع به سوی آیات الهی باشد
  • کشف یک دستگاه فلزياب در بجنورد
  • علم بدون هستی شناسی فاقد کارایی است/ تحول علوم انسانی سیاسی نیست