راه‌های نرفته عموما برای ما مردمان هراس‌آورند اما اگر خواهان رشد هستیم، چاره‌ای هم نیست جز ترک کردن سرزمین امن، خطر کردن و پای نهادن در همین راه‌ها.

علی اتحاد، کارگردان تئاتر و سرپرست گروه «هنرهای اجرایی ۳۶۶ » یکی از کسانی است که علاقه‌مند است به کار کردن در فضاهای تازه و کنار گذاشتن عادت‌های مرسوم.


او که عموما شیوه ترکیبی را برای اجرای آثارش انتخاب می‌کند، پیش از همه‌گیری کرونا هم به اجرای پرفورمنس آرت  در خارج از سالن‌های تئاتر گرایش داشت و عموما در مکان‌هایی مانند گالری‌ها یا مکان‌های شهری، تاریخی یا طبیعی فعالیت می‌کرد. بنابراین با ورود کرونا چندان درمانده نشد زیرا می‌دانست راه‌های دیگری برای اجرا هست. هرچند همین راه‌های دیگر هم در دورانی که وضعیت تهران به لحاظ آمار مبتلایان به کرونا به رنگ قرمز در می‌آید، دچار محدودیت می‌شود ولی این امید هست که با تغییر رنگ شهر، زندگی آثار نمایشی در این راه‌ها به جریان می‌افتد.


رنگ قرمز تهران و تعطیلی «دهلیزهای بی‌انتهای خاطره»

قرار بود اتحاد از ۱۹ فروردین ماه اجرای نمایش تازه خود را با نام «دهلیزهای بی‌انتهای خاطره»  در باغ فرهنگسرای نیاوران آغاز کند که رنگ قرمز تهران، فعلا این اجرا را به تعطیلی کشانده است. با این همه گروه اجرایی آمادگی دارند تا بعد از تغییر وضعیت، اجرای خود را برگزار کنند. همین اجرا و همینطور تجربه پیشین آنان انگیزه‌ای شد برای گفتگو درباره اجرای نمایش در خارج از سالن‌های مرسوم. موضوعی که نه تنها در دوران کرونا بلکه در زمان‌های دیگر هم باید به طور جدی به آن بیندیشیم.


هیچ یک از همکارانم قانع نشدند

اتحاد در آغاز گفتگوی خود با ایسنا گزارشی از روند اجرای نمایش پیشین خود «شب سیصد و شصت و ششم» ارایه می‌دهد: «اسفندماه سال ۱۳۹۸ که برای اولین بار تئاتر ما به دلیل آغاز همه‌گیری تعطیل شد، درست همزمان شد با ابتلای خودم به ویروس کووید ۱۹. پس از به پایان رسیدنش مشغول مطالعه‌ی دیگر «پاندمی»ها شدم. همان زمان بود که متوجه شدم پاندمی یک ساله یا دو ساله سابقه ندارد و این وضعیت دست‌کم بین چهار تا هفت سال می‌تواند ادامه پیدا کند. این طور بود که نوروز ۹۹ و پس از بهبودی کامل‌ام شروع به برنامه‌ریزی برای زیست تازه‌مان کردم. همان زمان هم با چند تن از همکارانم در حوزه‌های تئاتر و هنرهای دیداری (تجسمی) تماس گرفتم و شرایط و تحلیلم را در این باره به ایشان گفتم. البته هیچ کدام قانع نشدند. همگی معتقد بودند که باید صبر کنم و پس از چند ماه (آن زمان اگر خاطرتان باشد می‌گفتند تا تابستان) مسئله حل می‌شود.این مسئله را چند هفته‌ای با همکاران در میان گذاشتم؛ چرا که می‌دانستم اگر بشود کاری کرد به شکل صنفی ممکن است و فعالیت انفرادی دشواری‌های بسیار دارد. با این همه و با وجود آمارهای بسیار تاریخی موفق نشدم که همکاران‌ام را راضی کنم که باید روشی تازه در پیش بگیریم.»

 
تمرین در دشت و کوهستان
او سپس توضیحاتی درباره  شکل و شمایل تمرین و آماده‌سازی این اثر نمایشی ارایه می‌دهد:« طی نوروز ۱۳۹۹ تمرین‌ها را با گروه‌مان (گروه هنرهای اجرایی ۳۶۶) و با کمک برکه بذری بازیگردان و بازیگر گروه‌ به شکل آنلاین و روی پلتفورم زوم با وقفه‌ای بیست روزه از سر گرفتیم. از اردیبهشت ماه ۱۳۹۹ هم، کار را در فضاهای طبیعی همچون دشت‌ها و کوهستان‌های پیرامون تهران و بعد در ماه‌های بعد مکان‌هایی دیگر در سراسر کشور ادامه دادیم. طی این مدت ویدیو-آرت‌هایی ساختیم و اجرای آنلاین‌ هم برگزار کردیم. سر انجام در تابستان کار تمرین شهری آغاز شد و از شهریور ۱۳۹۹، نمایش «شب سیصد و شصت و ششم» را در فضای باز باغ «فرهنگسرای نیاوران» اجرا کردیم.»
اتحاد که برای اجرای این نمایش در قالب یک کار محیطی، شیوه تمرین و کار خود را تغییر داده بود، اضافه می‌کند: «اجراهای من با گروه ۳۶۶ به شکل هفتگی برگزار می‌شود؛ یعنی تنها هفته‌ای یک روز یا یک شب. برنامه‌ی اجرای ما در فرهنگسرای نیاوران به صورت محیطی، در فضای باز و بدون جایگاه تماشاگران برگزار شد. طبیعتا برای رسیدن به این اجرا تمامی شیوه‌های اجرایی که پیش‌تر در سالن داشتیم تغییر کرد و روند تمرینات هم به کلی عوض شد. همکاری مسئولان فرهنگسرا کمک بزرگی بود که امکان چنین رخدادی را فراهم می‌کرد. اجرا تا مهرماه ادامه داشت و کم کم سرمای هوا سبب شد که کار را متوقف کنیم چرا که بخشی از اجرا درون آب بود.»

تک‌گویی در کویر و سواحل خلیج فارس
او که پس از آن مشغول ساخت کار بعدی خود شده، اضافه می‌کند: «از این به بعد تمرین کار بعدی یعنی «دهلیزهای بی‌انتهای خاطره»‌ آغاز شد. در کنار آن ساخت ویدیو-آرت‌ها و اجراهای تک‌گویی‌های محیطی در کویر مرکزی ایران و بعد سواحل خلیج فارس و جزایر را هم در کنار تمرین‌های اصلی «دهلیزهای بی‌انتهای خاطره» در پیش گرفتیم. بنا بود اولین اجرای ما در روز ۱۹ فروردین ۱۴۰۰ آغاز شود که به تاریخ تعطیلی چندباره‌ی تئاتر برخورد و لغو شد.»
اتحاد البته این تجربه‌ها را با گروهی جوان انجام می‌دهد؛ گروه او در حال حاضر بیست و دو عضو دارد که عموما زیر ۲۵ سال دارند و در کارهای متنوعی کنار اتحاد هستند؛ در ویدیو-آرت، تئاتر، پرفورمنس‌آرت و حتی فعالیت‌های اینترنتی. 


این هم یک مطایبه تاریخی است
سرپرست گروه «هنرهای اجرایی ۳۶۶» که پیش از این هم تجربه اجرای کار در خارج از سالن‌های مرسوم تئاتر را داشته، در این زمینه توضیح می‌دهد: «باید پرسید آیا نمایش باید محدود به فضایی مشخص باشد؟ من به عنوان هنرمندی که با مدیوم‌های مختلف کار می‌کنم، بخش بزرگی از دوره‌ی کاری‌ام «مکان-محور» است. یعنی، چه اینستالیشن‌هایم، چه پرفورمنس‌هایم و چه تئاترها همگی با فضای پیرامون‌شان ارتباط برقرار می‌کنند. خیال می‌کنم مشکل بیش از هر چیزی با خط‌کشی‌های از پیش موجود است.»
او در توضیح بیشتر این وضعیت ادامه می‌دهد: «متاسفانه به دلیل اولویت «هنر جشنواره‌ای» تصور بر این است که وقتی تئاتر از فضای بسته‌ی تماشاخانه خارج شود بدل به «نمایش خیابانی» می‌شود. صدها شیوه‌ی اجرایی در سراسر جهان وجود دارد که نمایش را به صحنه‌ی عمومی اجتماع می‌آورد. درست به همین دلیل پیش از ماجرای شیوع هم انتخاب اولیه‌ام اجرا درفضاهای عمومی همچون باغ‌ها و مکان‌های تاریخی بود. همین کاری که پیش‌تر گفتم یعنی «شب سیصد و شصت و ششم» ابتدا بنا بود که در باغ نیاوران اجرا شود اما مجوز لازم برای اجرا را نتوانستم که بگیرم. این طور شد که به ناچار کار را به تماشاخانه‌های مختلف بردم و در باز اجرا، حدود یک سال بعد کار در همان باغ فرهنگسرا اجرا شد. این هم مطایبه‌ی تاریخ است که یک بار می‌گویند نه و بعد که دیگر چاره‌ای نیست جز فضای باز، مجوز می‌دهند.»

تهران بیش از صد تماشاخانه‌ی یونانی دارد
یکی از مشکلات تئاتر ما  محدود شدن در فضای چهارراه ولیعصر است. بسیاری از سالن‌های خصوصی هم در همین محدوده فعال شده‌اند و حال آنکه در شهری مانند تهران نه تنها باید در نقاط گوناگون سالن داشته باشیم بلکه اجرا در خارج از سالن‌های مرسوم، راه دیگری است برای گسترده کردن تماشاگر تئاتر.
اتحاد در این زمینه می‌گوید: «بستر اجرا در فضای باز در هر نقطه‌ی جهان موجود است. حتی خیال می‌کنم اگر نمایش‌هایی مجال آن را بیابند که از فضای مرسوم‌ تئاتر جدا شوند مخاطبان بیشتری را به خود جلب می‌کنند. مقصودم امروز و در شرایط شیوع کووید نیست بلکه در هر زمانی. یادمان باشد که ما در کشوری زندگی می‌کنیم که تنها دو دهم درصد از جمعیت‌اش اساسا در زندگی‌شان تئاتر دیده‌اند. پس هر تصمیمی برای خروج از فضای مرسوم تئاتر و آوردن نمایش یا هر شکل هنری بیرون فضای قاعده‌مند پیشین به نفع نمایش و به طور کلی هنر است. حتی اگر مثل من کار را متحرک و بدون جایگاه تماشاگران تعریف نکنیم هم باز تهران بیش از یکصد فضای باز تئاتر (تماشاخانه‌ی یونانی) دارد.»

علی اتحاد


راه‌های نرفته عموما برای ما مردمان هراس‌آورند
او درباره موانع و مخالفت‌هایی که برای اجرای تئاتر در خارج از سالن وجود دارند، نیز می‌گوید: «مخالفت‌ها آن طور که گفته‌اید البته وجود دارد و کم هم نیست. اما باید به خاطر داشته باشیم که راه‌های نرفته عموما برای ما مردمان هراس‌آورند. با این همه طی بیست سال گذشته تجربه‌های پراکنده‌ای از اجراهای مشابه کم هم نبوده‌اند. کافی‌ است به تجربه‌ی پرفورمنس-‌آرت ایران نگاهی کنیم. تجربه به من نشان داده که مخاطبان راحت‌تر از هنرمندان این تغییرات را می‌پذیرند. در سال ۱۳۸۷ کاری داشتم بر مبنای متن «گات‌ها» که دوست داشتم در فضای قلعه‌های ساسانی اجرا شود. ساخت آن حجم دکور از بودجه و توان من خارج بود. سر انجام به واسطه‌ی یکی از دوستان‌ هنرمند با یک تور یک روزه هماهنگ کردم و سیصد نفر مخاطب (بخوانید توریست)‌ همراه من به ارتفاعات ۱۸۱۱ متری سوادکوه در البرز مرکزی آمدند و پیش روی قلعه‌ی «کنگلو» در ارتفاعات البرز اجرا کردم. راه‌های ممکن برای اجرا بسیار است.»
در ادامه توضیحات اتحاد را درباره «دهلیزهای بی‌انتهای خاطره» می‌خوانیم، اجرایی که قرار است بی درنگ بعد از تعطیلی فعالیت‌های جمعی برگزار شود.
تراکمی کمتر از تراکم خیابان‌های تهران
««دهلیزهای بی‌انتهای خاطره» یک رخداد است؛ یعنی ایونت. به این معنا که از امکانات اجرایی چندین مدیوم بهره برده است؛ مدیومهایی چون پرفورمنس‌-آرت، تئاتر، اینستالیشن، لایو-ویدیو، آیین، موسیقی، بازی و غیره. در این کار مخاطب در فضایی که پیش‌تر ذکر کردم آزاد خواهد بود تا شیوه‌ی مواجهه‌اش را با کار تعیین کند. من کار را به شکلی مطلقا مناسب این روزگار طراحی کردم. یعنی اجرایی ۷۰ دقیقه‌ای که از ۱۰ بخش اجرایی ساخته شده که هر کدام بین ۱۰ دقیقه تا ۲۵ دقیقه‌اند طی مدت ۵ ساعت تکرار می‌شود. در هر پنجشنبه، ۷۰ نفر مخاطب می‌توانند هر زمانی از ۵ ساعت را در باغ فرهنگسرای نیاوران قدم بزنند، بنشینند، تماشا کنند و سر انجام بروند. این یعنی پایین‌ترین تراکم جمعیتی، یعنی تراکمی پایین‌تر از رفت و آمد روزمره در پیاده‌روهای شهر تهران. تصور کنید، باغ فرهنگسرای نیاوران ۱۱۰ هزار متر مربع است؛ ۷۰ نفر مخاطب و ۲۲ نفر اجراگر بناست در فضایی یازده هکتاری قدم بزنند. هیچ عقل سلیمی بعید است که این تراکم را ناقض پروتکل‌های بهداشتی بداند.
 کار به لحاظ روایی ۱۰ بخش مجزا و مستقل دارد اما به لحاظ اجرایی کاملا به هم پیوسته است. «دهلیزهای بی‌انتهای خاطره» با استفاده از ده بخش اجرایی مستقل، روایتی کلی از زیست انسانی به دست می‌دهد. در صورتی که کار اجرا می‌شد شما با ورود به باغ از طبقه‌ی نخست باغ، از کودکی آغاز می‌کردید و در بالاترین طبقه به چهل‌سالگی می‌رسیدید.»

انتهاییام

عضویت در کانال تلگرام خبربان

منبع: ایسنا

کلیدواژه: تئاتر در دوران کرونا کروناویروس علی اتحاد خارج از سالن فرهنگسرای نیاوران برای اجرا ی اجرایی فضای باز ی اجرای ی تئاتر راه ها ی دیگر

درخواست حذف خبر:

«خبربان» یک خبرخوان هوشمند و خودکار است و این خبر را به‌طور اتوماتیک از وبسایت www.isna.ir دریافت کرده‌است، لذا منبع این خبر، وبسایت «ایسنا» بوده و سایت «خبربان» مسئولیتی در قبال محتوای آن ندارد. چنانچه درخواست حذف این خبر را دارید، کد ۳۱۵۶۹۵۳۵ را به همراه موضوع به شماره ۱۰۰۰۱۰۰۲۲۱۰۰ پیامک فرمایید. لطفاً در صورتی‌که در مورد این خبر، نظر یا سئوالی دارید، با منبع خبر (اینجا) ارتباط برقرار نمایید.

با استناد به ماده ۷۴ قانون تجارت الکترونیک مصوب ۱۳۸۲/۱۰/۱۷ مجلس شورای اسلامی و با عنایت به اینکه سایت «خبربان» مصداق بستر مبادلات الکترونیکی متنی، صوتی و تصویر است، مسئولیت نقض حقوق تصریح شده مولفان در قانون فوق از قبیل تکثیر، اجرا و توزیع و یا هر گونه محتوی خلاف قوانین کشور ایران بر عهده منبع خبر و کاربران است.

آخرین روز ثبت‌نام داوطلبان انتخابات ریاست جمهوری| رییسی و جهانگیری آمدند

درگیری در وزارت کشور؛ احمدی‌نژاد نیامده جنجال به پا کرد+فیلم و عکس

نامه اعضای هیات علمی دانشگاه شریف به مسئولان نظام: مرادی و یونسی را آزاد کنید

دستور رئیس‌جمهور به وزارت کشور درباره مصوبه انتخاباتی شورای نگهبان

واکنش کاربران به کری خوانی وزیر ارتباطات و سرمربی استقلال

خبر بعدی:

جوانانی که همچنان خطر می‌کنند

در یک سال و نیم گذشته گروه‌هایی نشان دادند که علیرغم همه سختی‌ها اهل ریسک هستند و با وجود شرایط متزلزلی که داریم، حاضرند خطر کنند. گروه‌های تئاتری که در وضعیت فعلی بار دیگر خود را برای حضور روی صحنه آماده می‌کنند، به همین گروه تعلق دارند.

به گزارش ایسنا، چند روزی بعد از بازگشایی مشاغل دسته دو، تعدادی از گروه‌های تئاتری هم خود را برای حضور روی صحنه آماده می‌کنند و این در حالی است که هنوز چشم‌انداز مشخصی از نظر استقبال تماشاگران وجود ندارد. شرایط دشوار اقتصادی سبب شد که ابتدا تماشاخانه‌های خصوصی فعالیت خود را از سر بگیرند.

«چهرازی» و «تکرار» در خانه نمایش مهرگان

خانه نمایش مهرگان خیلی زود کار خود را آغاز کرد.این تماشاخانه از روز ۲۲ اردیبهشت ماه فعالیت خود را با دو نمایش «چهرازی» و «تکرار» آغاز کرد.

«چهرازی» به نویسندگی مهدی راستی، کارگردانی کامبیز نیک‌آمیز و تهیه کنندگی سارا داروفروش در این سالن روی صحنه است.

در خلاصه داستان این نمایش آمده است: این نمایش از آسایشگاهی می‌گوید که در دل آن هر شخصی به گناه های متفاوت آلوده است و همه‌ آنها می‌بایست سه روز دیگر اعدام شوند و برای زنده ماندن راهی جز بازگشت عشق وجود ندارد. پس تنها راه نجات عشق است …

الناز زاهدی، کامبیز نیک آمیز، سحر آژیر، مریم زارعی، ملیکا شاگردی، حسین صفدری، رضا لک، مهدی راستی، درسا علی آبادی، زهرا عسگری، فاطمه آزادخواه، فاطمه آقاپور، اشکان دهقانی، بهار شعرباف، احمدرضا طاهری، ابراهیم موسوی، محمدعرفان باقری، مانی محمدی، متین وکیلی، متین نیکنام در این اثر به ایفای نقش می‌پردازند.

نمایش «چهرازی» هر روز ساعت ۱۷:۳۰ در سالن یک خانه نمایش مهرگان روی صحنه می‌رود.

«تکرار» نوشته و کار حامد شیخی دیگر نمایشی است که در این تالار اجرا دارد. 

در خلاصه داستان این نمایش که بر اساس چند نمایشنامه از سام شپارد نوشته شده، آمده: آدمی گیج و عاجز، اختیار خودش را واگذار می‌کند به مربی دانا و دائمی خودش.

حامد شیخی، تینا سلاسل، مهدیه رضایی، الهام اصغری، نیکی میرصادقی، پیمان رجبی بازیگران این نمایش هستند.

نمایش «تکرار» هر روز ساعت 19 روی صحنه می‌رود.

«هجده سالگی» و «سگ زندگی» در شهرزاد

پردیس تئاتر شهرزاد هم این روزها میزبان دو نمایش «هجده سالگی» و«سگ زندگی» است.

«هجده سالگی» نوشته مشترک محسن میرزاخانی و محمد کرمی است که با کارگردانی فردین رحمانپور از ۲۴ اردیبهشت ماه به صحنه رفته است.

این نمایش درباره کودکان کار است که از دریچه طنز به مشکلات و تلخی روابط میان آنها می‌پردازد.

امید زندگانی، نوشین تبریزی، مصطفی دارابی، حامد کریوند، آزاده جاوید، هانیه گلپایگانی، محمد کرمی، لیلا فرداد، شعبان حاتمی، کامیار مهدی زاده، نگار والی دوست، آوا مهماندوست، فردین رحمانپور و بازیگران خردسال آرمیتا لطفی، پارسا داداش زاده، سارا داداش زاده بازیگران این نمایش هستند.

این نمایش ساعت ۱۸ در سالن گلایل پردیس شهرزاد روی صحنه‌ می‌رود.

در سالن صنوبر این مجموعه هم نمایش «سگ زندگی» نوشته و کار حمیدرضا اسماعیلی اجرا دارد.

در خلاصه داستان این نمایش آمده: پسر جوانی به دلیل مشکلات خانوادگی، دچار تعارضات درونی می شود، که در نهایت این اتفاقات باعث می شود.

علیرضا اسماعیلی، امیر خشایاری امجدی، نرگس هاشمی، پرتو مهر، انیس سلامی، کیان طایفه، سینا علیزاده، عطیه ملکی، رعنا رحمانی، نفس حسینی، بازیگران این نمایش هستند. این اثر نمایشی هر شب ساعت ۱۹ به صحنه می‌رود.

سه نمایش جدید در تئاتر شهر

مجموعه تئاتر شهر هم فعالیت خود را با اجرای سه نمایش از سر می گیرد.

روز سه شنبه ۲۸ اردیبهشت ماه دو نمایش «کنسرت مرگ گرم» و «مرفی» در این مجموعه اجرای خود را آغاز می کنند و از روز پنجشنبه ۳۰ اردیبهشت هم تالار چهارسو میزبان نمایش «جنگ و صلح» خواهد شد.

«کنسرت مرگ گرم» به نویسندگی، طراحی و کارگردانی محمدرضا عطایی‌فر  ساعت ۱۸ به مدت زمان ۹۰ دقیقه و قیمت بلیت ۴۰ هزار تومان اجرای خود را در تالار قشقایی تئاتر شهر آغاز می کند.

روایت داستانی این نمایش از دهه چهل آغاز شده و تا دهه ١٤٠٠ ادامه خواهد یافت. این نمایش به صورت داستان گو در هفت اپیزود با زبان موسیقی ، رخدادهای مهم هر دهه را روی صحنه روایت می کند و بازیگران آن ( به ترتیب اپیزود) به شرح زیر هستند:

اپیزود یک: زری اماد ، محسن زرابادی، اپیزود دو: مهتاب باجلان، ‎علی حیدری ، دانیال بلوری، اپیزود سه : محمد هادی عطایی ، خسرو کشاورز ، محمدباقر صفانور ، بیتا شیری ، اپیزود چهار: حسین میرزاییان ، محمدرضا عطایی فر، الهه جوانمهر ، اپیزود پنج : علی یعقوب زاده ، الناز مکاری ، اپیزود شش: زری اماد ، رعنا حسین دخت ، رهام شریفی ، اپیزود هفت: محمد آسایشلو، مهدی اشتری ، فائزه رجبی ، احسان حاجیان ، پرنیا عسگری ، بیتا شیری ، سپهر صفرخانی، سهیل صفرخانی ،آرمین میرزایی، پارسا شیرازیان ، علیرضا عرب ، علیرضا اسلامی گیلانی

«مِرفی» به نویسندگی سپیده ضیایی و کارگردانی نگین ضیایی، هم از سه شنبه ۲۸ اردیبهشت ماه در تالار سایه میزبان تماشاگران می‌شود.

در خلاصه نمایش آمده است: در عین حال که نمی‌شه انتظار داشت اوضاع بهتر بشه، دست کم لزومی نداره واهمه داشته باشیم که چیزی بدتر بشه. اوضاع همیشه همونطور که هست باقی می‌مونه. به این ترتیب، خارج از وجود خود مِرفی، دست کم پنج نفر به مِرفی نیاز دارن.

بازیگران این نمایش ( به ترتیب حروف الفبا) عبارتند از: حامد ادوای، نیما انصافیان، ساجده حمیدی منزه ، شادی ضیایی، رضا مرشد، امین موحدی پور.

«مرفی» که از آثار برگزیده بیست و دومین جشنواره تئاتر دانشگاهی است، ساعت ۱۸:۴۵ با مدت زمان ۶۰ دقیقه و قیمت بلیت ۳۰ هزار تومان روی صحنه می‌رود.  

تالار چهارسو هم از روز پنجشنبه ۳۰ اردیبهشت ماه پذیرای نمایش موزیکال «جنگ و صلح» به نویسندگی، طراحی و کارگردانی میثم یوسفی می‌شود.

در خلاصه داستان این نمایش آمده است: «در مجلس بزمی دو خانواده سازهای سنتی (ایرانی )و کلاسیک (فرنگی) در حال اجرای موسیقی هستند  که دو ساز جوان کمانچه از خانواده سازهای ایرانی و چنگ از خانواده سازهای کلاسیک رخ در رخ یکدیگر قرار گرفته و یک دل نه صد دل عاشق و واله و شیفته یکدیگر می‌شوند اما ...

شاهین علایی نژاد، مهناز غمخوار، محمد صمدی ،مصطفی ایزدی ،پریسا فلاح زاده، مرتضی حقی، هومن قاسم خانی ، هانیه مهر افزون، زهرا دوستی گروه بازیگران و بازی دهندگان نمایش را تشکیل می‌دهند.

این نمایش ساعت ۱۹، به مدت زمان ۴۰ دقیقه و قیمت بلیت ۴۰ هزار تومان روی صحنه می‌رود.

«یرما»یی دیگر در «مولوی»

مرکز تئاتر «مولوی» هم فعالیت خود را از امروز ۲۶ اردیبهشت ماه با اجرای نمایش   «شب/خارجی/یرما» به طراحی، دراماتورژی و کارگردانی نسیم ادبی و ندا شاهرخی از سر می‌گیرد.

این نمایش که در دسته تئاتر مستند - نمایشی قرار می‌گیرد، روایت زنی به نام یرما است که برای آنچه آرزویش را دارد می‌جنگد و تسلیم قضاوت‌های جامعه نمی‌شود، روایت یرما با روایت‌های مستند بازیگران از زندگی شخصی خود گره می‌خورد.

این‌نمایش که بر اساس نمایشنامه «یرما» اثر فدریکو گارسیا لورکا نوشته شده، تولید مدرسه تئاتر فانوس است که هر روز ساعت ۱۸ در سالن اصلی مرکز تئاتر مولوی میزبان مخاطبان است.

چهار نمایش در ایرانشهر

تماشاخانه ایرانشهر هم در آخرین روزهای اردیبهشت ماه میزبان ۴ اثر نمایشی می‌شود.

«سگک» نوشته کهبد تاراج با کارگردانی رضا بهرامی در تالار سمندریان این تماشاخانه ایرانشهر روی صحنه می‌رود.

این نمایش روایت‌گر داستان شهید شاهرخ ضرغام است. او از لات‌های پیش از دوران انقلاب در محله نبرد خیابان پیروزی بوده است و با شروع جنگ تحمیلی به جبهه و منطقه جنوب می‌رود و پس از سه ماه به شهادت می‌رسد. 

بازیگران این نمایش که هر شب ساعت ۲۰ اجرا دارد، مرجان قمری، تینو صالحی، محمدرضا ایمانیان، لبخند بدیعی، فهیمه معین، سهیل ملکی، حسن تدینی، عرفان پورمحمدی و آبتین حاتمی هستند.

نمایش «هار» به کارگردانی حسین پوریانی‌فر دیگر نمایشی است  که در این سالن اجرا می‌شود.

این نمایش اثر برگزیده بیست و یکمین جشنواره تئاتر دانشگاهی است که تهیه کنندگی آن را حمید پورآذری بر عهده دارد و بردیا مشهودی، سپندار اعلم، مهدی قربانی، اکبر سلمانی اله دادی، میلاد افواج، نیما خطیب شاد، علی اصغر حسینی، جواد کارگر و علیرضا آشوری در آن به ایفای نقش می‌پردازند.

نمایش «هار» کاری از گروه تئاتر «پاپتی‌ها» است و هر روز ساعت۱۸ روی صحنه می‌رود.

«عمو لاوروف» از ۲۳ اردیبهشت تا ۲۵ خرداد در تالار استاد ناظرزاده کرمانی به صحنه می‌رود.

در این اثر نمایشی که در زمان حال اتفاق می‌افتد اما موضوع آن روایت وقایع دهه ۱۳۲۰ هجری شمسی از زبان مردم عادی است و به اشغال ایران توسط قوای متفقین می‌پردازد، فریاد جودی، نازنین دیده ور و علی طاووسیان ایفای نقش می کنند.

«لوله» عنوان نمایش دیگر سالن استاد ناظر زاده است که توسط علیرضا اجلی از ۲۵ اردیبهشت اجرای خود را در یان سالن آغاز کرده است..

این نمایش فانتزی روایتگر جامعه‌ کارگرانی است که تحت سلطه یک سرکارگر قرار گرفته‌اند.

ابراهیم عبدی، محمدرضا آریان، یاسمن وفایی، مینا رسولی، مژده منظومه، غزل شجاعی و مصطفی عطری در این نمایش ایفای نقش می کنند.

«بوی گوشت آدمیزاد»

تماشاخانه «دیوار چهارم» هم  از ۲۶ اردیبهشت ماه میزبان نمایش «بوی گوشت آدمیزاد» به نویسندگی فرشید گویلیان و کارگردانی علی مولایی می‌شود.

در خلاصه داستان این  نمایش آمده: انسان‌هایی که در عصر مدرن گرفتار مکانی نامعلوم می‌شوند و جبری که سر راه آنها قرار گرفته مانع از گریزشان از این مکان می‌شود.

نگار افراشته، امیرحسین توانا، محمد رجبیان، مریم شیرازی، مریم محبی، محمد مرادی؛ علی مولایی بازیگران این نمایش هستند.

این اثر نمایشی هر روز ساعت ۱۷ و سی دقیقه روی صحنه می‌رود.

من دیوانه نیستم، کسی چه می‌داند؟

«من دیوانه نیستم، کسی چه می‌داند؟» عنوان نمایشی است که در تماشاخانه مشایخی اجرا می‌شود. این نمایش نوشته و کار مرتضی گلچین است که در خلاصه داستان آن آمده: «من دیوانه نیستم روایتگر داستان چهار بیمار روانی است که همگی مرتکب قتل شدند و در یک بیمارستان روانی بستری هستند، ماریا کریج محقق روانشناسی برای تحقیق و بررسی این موارد وارد بیمارستان می‌شود.

مرتضی گلچین، نیلوفر بابایی، کیمیا محمدی، رضاموسوی، ملینا علیمحمدی، فائزه صاحبی، میلاد صوفی، اویان براتی‌فر بازیگران این نمایش هستند.

این نمایش که اجرای خود را از ۲۱ خرداد آغاز کرده، هر روز ساعت ۱۸ به صحنه می‌رود.

انتهای پیام

دیگر خبرها

  • سرشاخه‌کاری درختان گردو در ۱۵۰ هکتار باغات چهارمحال و بختیاری اجرا شد
  • « خانواده گومیدان» به پردیس تئاتر شهرزاد رسید
  • زندگی خصوصی نصرالله رادش از زن اول و دوم تا مشکلات روحی / تصاویر دیده نشده
  • ۶ مرحله واکسیناسیون در پیرانشهر اجرا شد
  • رحیم نوروزی: بازیگری انتخاب من نبود
  • رحیم نوروزی: سودای بازیگری نداشته و نخواهم داشت
  • «خانواده گومیدان» به پردیس تئاتر شهرزاد رسید
  • اجرای فاز اول واکسیناسیون طیور بومی علیه بیماری نیوکاسل در شهرستان راز و جرگلان
  • شکل‌گیری یک فیلم سینمایی از دل «رز»
  • اجرای ۱۶ طرح محرومیت زدایی در چالدران
  • اجرای طرح ارتقای امنیت اجتماعی در پلدختر/ ۷۰ متهم دستگیر شد
  • «خنده در طبقه بیست و سوم» خرداد به روی صحنه می‌رود
  • چراغ تماشاخانه‌ها باز هم روشن شد/آغاز اجرای مجدد سه نمایش در مجموعه تئاتر شهر
  • برگزاری همایش معاونین امور اسناد و روسای اجرای اسناد رسمی
  • مجوز پروژه توسعه مفخم بجنورد از وزارت‌خانه مربوط پیگیری شود
  • تجربه معلمی در اجرا کمکم کرد
  • اجرای «مرفی» طی ۱ سال ۵ بار متوقف شد/ کمک هزینه برای سال ۹۹ است!
  • تسریع در تکمیل پروژه‌های آب‌شیرین‌کن بوشهر نیازمند همکاری همه دستگاه‌های اجرایی است
  • آغاز اجرای مجدد سه نمایش در تئاتر شهر