همشهری آنلاین_حسن حسن‌زاده:  درختان سر به فلک‌کشیده و کوچه‌های سرسبز محدوده کوچه امید در دل محله آرارات ما را به ورودی این ورزشگاه می‌رساند که به نمادی برای محله آرارات تبدیل شده است. پشت حصار ورزشگاه انبوهی از خاطرات تلخ و شیرین شکست‌ها و پیروزی‌ها، برگزاری مسابقات ورزشی بزرگی مثل المپیک ارامنه و بناهای زیبایی که بخشی جدایی‌ناپذیر از هویت ورزشگاه را تشکیل می‌دهند پنهان شده است.

اگرچه ورزشگاه آرارات نیم قرن پیش در محدوده اراضی ونک ساخته و به بهره‌برداری رسید اما برای بررسی تاریخچه و هویت شکل‌گیری باشگاه فرهنگی ورزشی آرارات باید به چند دهه پیش از ساخت این ورزشگاه و خیابان سی‌تیر سفر کنیم. گریزی به تاریخچه این نماد هویتی محله آرارات زدیم و در گفت‌وگو با «علیرضا زمانی» تهران‌شناس و اعضای هیئت‌مدیره باشگاه فرهنگی ورزشی آرارات روند شکل‌گیری این باشگاه و ورزشگاه خاطره‌انگیز را بررسی کردیم.

حدود نیم قرن است که گستره سبز ورزشگاه آرارات و درختان قدبرافراشته‌ای که دورتادور حصار این مجموعه فرهنگی ورزشی قد کشیده‌اند به نقطه کانونی محله آرارات تبدیل شده‌ است. در روزگاری که هنوز برج‌های تجاری، مراکز خرید و آپارتمان‌های مسکونی زمین‌های محدوده امروزی محله ونک را به تسخیر خود در نیاورده‌ بودند، کلنگ ساخت این ورزشگاه به زمین زده شد و پس از گذشته ۵ دهه هنوز هم‌محل اجتماع ارامنه کشور و برگزاری مسابقات ورزشی و فعالیت‌های فرهنگی آنهاست.

در جست وجو برای سرنخی از هویت وتاریخچه تأسیس این مجموعه فرهنگی ورزشی باید به چند دهه پیش از ساخت ورزشگاه، به دوره پهلوی اول و ماجرای تعطیلی مدارس ارامنه در تهران سفر کنیم. زمانی، تهران‌شناس در این‌باره می‌گوید: «در سال‌های آخر حکومت پهلوی اول، قانونی تصویب و اجرا شد که آموزش زبان ارمنی و فعالیت مدارس ارامنه هم به‌صورت مستقل ممنوع شد. براساس این قانون همه اقلیت‌های قومیتی باید در مدارس یکپارچه‌ای که زبان فارسی تنها زبان رسمی آن بود ثبت‌نام می‌کردند.

آموزش زبان اقلیت‌های قومیتی هم ممنوع شود. در تهران آن روزگار، چند مدرسه ویژه ارامنه مثل مدرسه ‌هایکازیان فعالیت می‌کرد که پس از اجرای این قانون همه این مدارس تعطیل شدند. اما ارامنه پس از تعطیلی این مدارس برای حفظ زبان و هویت خود، آموزش زبان ارمنی را به‌صورت خانه به خانه و در انجمن‌های کوچک پیگیری می‌کردند. تشکیل این انجمن‌های کوچک که هدف اصلی آن حفظ هویت و زبان ارمنی بود به قدم اول برای شکل‌گیری یک باشگاه فرهنگی ‌ـ ورزشی بزرگ و پر و پیمان برای ارامنه تهران تبدیل شد.» 

وقتی باشگاه آرارات متولد شد علیرضا زمانی/تهران‌شناس

تعطیلی مدارس ارامنه دوام چندانی نداشت. با آغاز دوره پهلوی دوم، مدارس ارامنه هم یکبار دیگر مجوز فعالیت دریافت کردند. زمانی می‌گوید: «وقتی مدارس ارامنه پس از یک وقفه چندساله دوباره فعالیت‌های خود را آغاز کردند، مشکل دیگری به وجود آمد. در این فاصله زمانی برخی از مدارس کادر آموزشی خود را از دست داده بودند. در نتیجه تا تأمین کادر آموزشی، انجمن‌های کوچکی مثل انجمن خیریه بانوان ارامنه که در زمان تعطیلی مدارس شکل گرفته بودند گسترده‌تر شدند.

در سال‌های نخست دهه ۲۰ بود که انجمن دیگری به نام انجمن فرهنگی نوجوانان ارمنی تأسیس شد؛ انجمنی که معروف است به همراه چند انجمن کوچک دیگر هسته اولیه باشگاه آرارات امروزی را تشکل می‌داد. در این انجمن هم به شیوه دیگر انجمن‌ها فعالیت‌های فرهنگی مثل تئاتر، برگزاری کنسرت‌های موسیقی و... برای حفظ فرهنگ و هویت ویژه ارامنه برگزار می‌شد.» جست وجو درباره تاریخچه مجموعه فرهنگی‌ـ ورزشی آرارات، ما را به ساختمان کوچکی در خیابان سی‌ تیر امروزی می‌برد که محل برگزاری فعالیت‌های انجمن فرهنگی نوجوانان ارمنی بود.

زمانی ادامه می‌دهد: «نخستین فعالیت‌های فرهنگی این انجمن در ساختمان کوچکی در خیابان سی‌ تیر با حضور بیش از صد عضو انجام می‌شد. یک سال بعد، این انجمن که حالا با نام انجمن فرهنگی جوانان ارمنی فعالیت می‌کرد با چند انجمن کوچک دیگر ادغام شد تا باشگاه فرهنگی، ورزشی آرارات در سال ۱۳۲۳ متولد شود. در واقع در شکل‌گیری باشگاه آرارات چندین گروه فرهنگی، ادبی و هنری که به دست جوانان و نوجوانان تأسیس شده بودند نقش داشتند. سال ۱۳۲۳ و در جلسه‌ای مشترک میان این انجمن‌ها که در تالار مدرسه مهر در خیابان جمهوری فعلی برگزار شد، ۱۲۲ عضو شرکت‌کننده رأی به تشکیلات جدیدی دادند که پس از مدت کوتاهی به نام باشگاه فرهنگی ‌ـ ورزشی آرارات معروف شد.» 
در همین دوران بود که با افزایش تعداد اعضا، کانون فعالیت‌های انجمن به ساختمان دیگری در خیابان نوبهار منتقل شد؛ ساختمانی که هنوز هم در این خیابان پابرجاست و گاهی میزبان فعالیت‌های فرهنگی ارامنه مثل کنسرت‌های موسیقی است.  

قصه قلعه ارامنه و باشگاه آرارات

با گذشت حدود ۳ دهه از شکل‌گیری انجمن فرهنگی‌ـ هنری آرارات که حالا دیگر با افزایش تعداد اعضا و گسترش فعالیت‌ها در حوزه ورزش، ارامنه بسیاری به آن پیوسته بودند نیاز به مجموعه‌ای اختصاصی برای انجام فعالیت‌های ورزشی و فرهنگی احساس شد. در آغاز دهه ۵۰ و همزمان با توسعه شهر تهران بود که کلنگ ساخت مجموعه 
فرهنگی ‌ـ ورزشی ارامنه در محدوده ونک و محله امروزی آرارات به زمین زده شد. اگرچه حدود ۳ دهه کانون فعالیت‌های انجمن فرهنگی، هنری ارامنه در محدوده خیابان سی تیر بود، اما زمین ۷۴ هزارمترمربعی محدوده محله ونک برای ساخت این مجموعه فرهنگی، ورزشی اختصاصی در نظر گرفته شد. انتخاب این زمین در محله ونک به ماجرای ورود نخستین خانواده‌های ارمنی به محله ونک و ساخت قلعه ارامنه در این محدوده ارتباط دارد. زمانی می‌گوید: «نام ونک ارامنه هنوز هم میان ساکنان قدیمی ونک و به‌ویژه محدوده ورزشگاه آرارات رایج است.

روزگاری که‌آبادی ونک یکی از ۳۳ پارچه‌آبادی شمیران به حساب می‌آمد و به جای برج‌ها و ساختمان‌های امروزی تا چشم کار می‌کرد همه جا پر از زمین زراعی بود، نخستین خانواده‌های ارمنی به این محدوده کوچ کردند. میرزا آقاسی صدراعظم محمد شاه ۱۳ خانواده ارمنی را از چهارمحال و بختیاری برای کشاورزی به تهران ‌آورد. سپس برای آن ۱۳ خانواده در نزدیکی زمین‌های کشاورزی، قلعه‌ای ساخت که با سکونت آنها بخش شرقی‌آبادی ونک به ونک ارامنه مشهور شد.» هنوز هم بقایای کاهگلی یکی از ۴ برج نگهبانی قلعه کشاورزان در شرق ورزشگاه آرارات و در انتهای کوچه امید دیده می‌شود.

زمانی ادامه می‌دهد: «جمعیت ساکن در قلعه کشاورزان در دهه ۴۰ و همزمان با سال‌های پایانی فعالیت قلعه به قریب به ۲۰۰ نفر هم رسیده بود. در سال‌های فعالیت قلعه ارامنه، کلیسایی برای کشاورزان ساخته شد تا این محدوده بیش از پیش با نام ونک ارامنه شهرت پیدا کند. مقابل در ورودی قلعه هم قطعه زمینی در تملک ارامنه بود که جوانان ساکن در قلعه از آن زمین برای انجام فعالیت‌های ورزشی و اجتماعات فرهنگی استفاده می‌کردند. وقتی قرار شد زمینی برای ساخت مجموعه فرهنگی، ورزشی آرارات در نظر گرفته شود، قطعه زمین مقابل قلعه ارامنه بهترین گزینه برای ساخت این مجموعه بزرگ بود.»

امکانات ورزشی و فرهنگی ورزشگاه آرارات

در طرح رستم وسکانیان، امکانات متعددی برای انواع ورزش‌ها و برگزاری فعالیت‌های فرهنگی و هنری پیش‌بینی و اجرا شد. در زمین ۷۴ هزارمترمربعی این ورزشگاه، امکانات و تجهیزات مناسب برای فعالیت در رشته‌های فوتبال، بسکتبال، دوومیدانی، والیبال، تنیس، شنا، بدنسازی، صخره‌نوردی و ورزش‌های رزمی وجود دارد. در مرکز ورزشگاه آرارات یک زمین فوتبال استاندارد با گنجایش ۱۰ هزار تماشاگر، سالن ورزشی سرپوشیده چندمنظوره به گنجایش هزار و ۵۰۰ تماشاگر و یک دیواره صخره‌نوردی قرار دارد. استخرهای روباز خردسالان و بزرگسالان، ۴ قطعه زمین تنیس، سالن‌ بدنسازی، مشت‌زنی و تکواندو هم از دیگر امکانات ورزشی این مجموعه است. در باشگاه آرارات هم فضاهای مناسبی برای برگزاری برنامه‌های فرهنگی و جشن‌های ارامنه در نظر گرفته شده است. تالار اصلی ورزشگاه با گنجایش ۶۵۰ نفر ویژه برگزاری جشن‌ها و مراسم فرهنگی، هنری و تالار دوم این مجموعه هم با گنجایش ۲۰۰ نفر برای برگزاری همایش‌ها و سخنرانی‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد. همچنین طی سال‌های اخیر هم یک محوطه آمفی‌تئاتر دیگر در نزدیکی نیایشگاه صلیب مقدس برای برگزاری  ساخته شده است.  

میزبان المپیک ارامنه

ورزشگاه آرارات با توجه به امکانات ورزشی و فضای مناسب در چند دهه اخیر میزبان مسابقات ورزشی بسیاری بوده است؛ از میزبانی چندین دوره مسابقات المپیک ارامنه تا میزبانی مسابقات فوتبال بانوان و برگزاری مسابقات تیم فوتبال آرارات. این میان، میزبانی سالانه مسابقات المپیک ارامنه کشور که تا پیش از شیوع کرونا به‌صورت مستمر در این مجموعه ورزشی برگزار شده است در فعالیت‌های این مجموعه جایگاه خاصی دارد. «آلکس کاراپتیان» نایب رئیس هیئت‌مدیره باشگاه فرهنگی، ورزشی آرارات در این‌باره می‌گوید: «پس از تأسیس ورزشگاه آرارات در سال‌های آغازین دهه ۵۰ میزبانی المپیک ارامنه کشور به این ورزشگاه رسید.

این مسابقات هر ساله با حضور ورزشکاران ارامنه نقاط مختلف ایران برگزار می‌شود. اگرچه برگزاری مسابقات المپیک ارامنه در سال‌های جنگ تحمیلی و پیروزی انقلاب اسلامی ایران، چند دوره‌ای متوقف شد اما تا امروز ورزشگاه آرارات به‌صورت مستمر میزبان المپیک ارامنه بوده است. در این مسابقات علاوه بر ارامنه ایران، ورزشکارانی از کشورهای مختلف جهان مثل ارامنه ارمنستان، فرانسه و... نیز در دوره‌های مختلف شرکت کرده‌اند.» پنجاه و یکمین دوره این مسابقات هم پیش از شیوع کرونا در ورزشگاه آرارات برگزار شد. مسئولان باشگاه آرارات امیدوارند با پایان دوران همه‌گیری کرونا دوباره این مسابقات هیجان‌انگیز از سر گرفته شود.

نیایشگاهی در جوار ورزشگاه

سال ۱۳۵۰ وقتی زمین ورزشگاه در اختیار باشگاه فرهنگی، ورزشی آرارات قرار گرفت، هیئتی به سرپرستی «واچیک قرابگیان» که از چهره‌های شاخص جامعه ارامنه بود با همکاری «هراند مؤسسیان» از اعضای فعال باشگاه، برای ساخت ورزشگاه آرارات تشکیل شد. اکنون در تاریخچه ساخت ورزشگاه آرارات نام تعدادی از ارامنه دلسوز که برای ساخت ورزشگاه سنگ تمام گذاشتند جاودانه شده است.

ساخت این ورزشگاه و برخی بناهای معروفش با نام معمار برجسته آن گره خورده است. زمانی می‌گوید: «هیئتی که برای ساخت ورزشگاه آرارات تشکیل شد، طراحی ورزشگاه را به مسابقه گذاشت. طرح‌های بسیاری به دست این هیئت رسید اما در نهایت طرح مهندس رستم وسکانیان که از استادان معماری دانشگاه تهران بود مورد قبول قرار گرفته و ورزشگاه آرارات هم براساس همین طرح ساخته شد. همزمان با آغاز ساخت ورزشگاه، پیشوای دینی وقت ارامنه تهران اسقف آرتاک مانوکیان مراسم تبرک زیرساخت ورزشگاه را برگزار کرد.»
سال ۱۳۵۴ ورزشگاه آرارات در دل محله‌ امروزی آرارات به بهره‌برداری رسید. توجه به نمادهای فرهنگی و هویتی ارامنه تهران یکی از شاخصه‌های این مجموعه ورزشی است که در دل بناها و ساختمان‌های این مجموعه بروز و ظهور دارد. در جنوب محوطه ورزشگاه و در نزدیکی گورستان قدیمی ارامنه این محدوده، نیایشگاه منحصربه‌فردی توسط رستم وسکانیان طراحی و بنا شد که جلوه خاصی به این مجموعه بخشید.

زمانی ادامه می‌دهد: «سال ۱۳۶۳ نیایشگاه کوچکی به نام صلیب مقدس در جنوب ورزشگاه توسط رستم وسکانیان طراحی و بنا شد. نیایشگاهی که از بتن یکپارچه ساخته شده و در کنار چند سنگ قبر قدیمی و به جا مانده از قرن ۱۸ میلادی به نمادی برای این ورزشگاه تبدیل شده است. در واقع زمین‌های این منطقه از ۲۰۰ سال پیش به قبرستان ارامنه اختصاص داشت و اکنون سنگ‌ قبرهایی که به‌صورت عمودی کنار نیایشگاه صلیب مقدس حفظ شده است نمادی از همان قبرستان قدیمی این منطقه است.»

وقتی در سکوها جای سوزن‌ انداختن نبود

نام باشگاه فرهنگی ‌ـ ورزشی آرارات یادآور تیم فوتبال آرارات و دوران طلایی حضور این باشگاه در سطح اول فوتبال کشور است. اگرچه در سال‌های اخیر مشکلات مالی این باشگاه ریشه‌دار را از سطح اول فوتبال کشور دور کرده است اما نام باشگاه فوتبال آرارات با چهره‌های مطرحی که به فوتبال ایران معرفی کرده فراموش شدنی نیست. تیم فوتبال آرارات با ستاره‌های درخشانی مثل آندرانیک اسکندریان، کارو حق‌وردیان، مارکار آقاجانیان، ادموند بزیک و... روزگاری در زمین فوتبال ۱۰ هزار نفری ورزشگاه آرارات به مصاف تیم‌های مطرح کشور می‌رفت.

کاراپتیان از دوران اوج تیم فوتبال آرارات و برگزاری مسابقات این تیم در ورزشگاه آرارات می‌گوید: «تیم فوتبال آرارات در دهه‌های گذشته یکی از تیم‌های پرافتخار کشور بود و فوتبالیست‌های مطرحی را هم به تیم‌ملی معرفی کرد. اگرچه طی چند سال اخیر مشکلات مالی تیم آرارات را از سطح اول فوتبال کشور دور کرد اما در روزگار اوج تیم آرارات، این ورزشگاه میزبان مسابقات تیم فوتبال آرارات بود.

تیم‌های بزرگ و پرتماشاگر کشور هم به ورزشگاه آرارات می‌آمدند و سکوهای دورتادور ورزشگاه مملو از تماشاگر می‌شد.» اکنون تیم فوتبال آرارات در سوپرلیگ تهران حضور دارد و در چند سال اخیر هم با راه‌اندازی یک مدرسه فوتبال در ورزشگاه آرارات، اقدامات مؤثری برای استعدادیابی انجام شده است. اگرچه در این روزهای کرونایی فعالیت‌های تیم فوتبال آرارات و مدرسه فوتبال آن متوقف شده اما ورزشکاران امیدوارند با پایان دوران همه‌گیری کرونا دوباره فعالیت‌های ورزشی از سر گرفته شود.

کد خبر 607997 برچسب‌ها فرهنگ همشهری محله آموزشی المپیک هنر ورزش

عضویت در کانال تلگرام خبربان

منبع: همشهری آنلاین

کلیدواژه: فرهنگ همشهری محله آموزشی المپیک هنر ورزش فعالیت های فرهنگی تیم فوتبال آرارات برگزاری مسابقات ورزشگاه آرارات باشگاه فرهنگی باشگاه آرارات مجموعه فرهنگی المپیک ارامنه فرهنگی ورزشی ورزشی آرارات انجمن فرهنگی مدارس ارامنه ساخت ورزشگاه محله آرارات برای ساخت فعالیت ها خیابان سی ساخته شد شکل گیری انجمن ها تبدیل شد محله ونک ـ ورزشی هنوز هم

درخواست حذف خبر:

«خبربان» یک خبرخوان هوشمند و خودکار است و این خبر را به‌طور اتوماتیک از وبسایت www.hamshahrionline.ir دریافت کرده‌است، لذا منبع این خبر، وبسایت «همشهری آنلاین» بوده و سایت «خبربان» مسئولیتی در قبال محتوای آن ندارد. چنانچه درخواست حذف این خبر را دارید، کد ۳۲۲۸۱۹۲۳ را به همراه موضوع به شماره ۱۰۰۰۱۰۰۲۲۱۰۰ پیامک فرمایید. لطفاً در صورتی‌که در مورد این خبر، نظر یا سئوالی دارید، با منبع خبر (اینجا) ارتباط برقرار نمایید.

با استناد به ماده ۷۴ قانون تجارت الکترونیک مصوب ۱۳۸۲/۱۰/۱۷ مجلس شورای اسلامی و با عنایت به اینکه سایت «خبربان» مصداق بستر مبادلات الکترونیکی متنی، صوتی و تصویر است، مسئولیت نقض حقوق تصریح شده مولفان در قانون فوق از قبیل تکثیر، اجرا و توزیع و یا هر گونه محتوی خلاف قوانین کشور ایران بر عهده منبع خبر و کاربران است.

اطلاعیه دفتر رئیس جمهور منتخب درباره کابینه پیشنهادی

زمان واریز وام ۷ میلیونی بازنشستگان کارگری اعلام شد

باید بازگشایی مدارس را فارغ از واکسیناسیون برنامه ریزی کنیم

آخرین وضعیت رامبد جوان در بیمارستان

شکاف پیشانی کار دست «شه‌بخش» داد؛بدشانسی جوان اول بوکس ایران در المپیک

خبر بعدی:

رایزنی‌های فرهنگی، تسلط بازیگران به زبان‌های خارجی و رفع محدودیت‌ها لازمه ظهور بازیگران جهانی در سینمای ایران

با درخشش فیلم‌های ایرانی در جشنواره‌های معتبر جهانی می‌توان به فراهم شدن زمینه لازم برای فعالیت هنرمندان موفق‌مان در عرصه‌های بین‌المللی امیدوار بود اما تجربه سال‌های اخیر ثابت کرده در این زمینه بیش از هر چیز کارگردان‌ها هستند که این شانس را دارند و بازیگران و دیگر عوامل کمتر از کارگردان‌ها امکان فعالیت در پروژه‌های جهانی برایشان فراهم است.

به گزارش خبرنگار برنا، با حضور فیلم «قهرمان» اصغر فرهادی در جشنواره فیلم کن بازی امیر جدیدی بسیار مورد توجه منتقدان و سینماگران جهان قرار گرفت و پیش از اعلام برندگان این جشنواره پیش‌بینی‌هایی مبنی بر اینکه امیر جدیدی جایزه بهترین بازیگر مرد را از آن خود می‌کند، مطرح شد و حتی در حال حاضر از همین امروز برخی تحلیل‌گران امیر جدیدی را یکی از نامزدهای کسب جایزه بهترین بازیگر مرد می‌دانند.

چنین موقعیتی برای بازیگران بسیاری در سینمای ایران به وجود آمده اما متأسفانه پس از این موفقیت زمینه برای فعالیت جهانی بازیگرانمان چندان فراهم نشده و بیش از هر چیز کارگردان‌ها بودند که توانستند مسیر فعالیت در پروژه‌های جهانی را برای خود ایجاد کنند.

قطعاً تنها لازمه موفقیت و ایجاد امکان فعالیت جهانی بازیگران ما درخشش در جشنواره‌های جهانی نیست و زمینه‌های بیشتری باید برای این مسئله مهم فراهم باشد. در گفت‌وگو با چند سینماگر این موضوع را مورد بررسی قرار دادیم که در ادامه می‌خوانید:

شاهد احمدلو: توانایی برخی بازیگران ایرانی از سطح بین‌المللی هم بالاتر است / محدودیت‌ها به بازیگران ما اجازه حضور در پروژه‌های جهانی را نمی‌دهد

شاهد احمدلو بازیگر و کارگردان سینما و تلویزیون در گفت‌وگو با خبرنگار برنا اظهار داشت: اگر دقت کنیم متوجه می‌شویم که اکنون اتفاقات و رویدادهای خوبی برای پا گذاشتن بازیگران ما به عرصه‌های بین‌المللی روی داده است و می‌توان تعدادی از این بازیگران را نام برد.

احمدلو خاطرنشان کرد: این افتخارات نتیجه و ثمره حضور فیلم‌های ایرانی در عرصه‌های بین‌المللی است و حضور این فیلم‌ها سابقه بازیگران ایرانی را در عرصه‌های جهانی بیشتر کرده است و خوشخبتانه هر سال شاهد رونق بیشتر این موضوع در سینمای ایران هستیم.

او افزود: مسئله‌ای که در این بین مطرح است معمولاً بازیگرانی در عرصه‌های جهانی موفق هستند که با حضور در فیلم‌های سینمایی موفق در عرصه‌های بین‌المللی در فضایی قرار گرفته‌اند که امکان دیده شدن داشته‌اند. اگر کمی دقت داشته باشیم متوجه می‌شویم بازیگرانی توانسته‌اند امروز در خارج از ایران موفق باشند که در مناسبات و مجامع جهانی درخشیده‌اند و این درخشش زمینه فعالیت خارج از مرزهای کشور را برایشان فراهم کرده است.

این کارگردان در ادامه گفت: در این بین محدودیت‌های بسیاری هم وجود دارد. شاید بازیگران بسیاری داشته باشیم که پیشنهادات بسیاری به آن‌ها برای حضور در یک فیلم خارجی شده اما به دلیل عدم تسلط به زبان انگلیسی یا دیگر زبان‌ها این امکان فراهم نبوده و به ناچار پیشنهاد را رد کرده‌اند. معمولاً تسلط زبان انگلیسی بازیگران ایرانی ضعیف است یا در حدی نیست که بتوانند نقش یک خارجی یا حتی یک ایرانی خارج از کشور را بازی کنند. معمولاً بازیگرانی که در عرصه‌های جهانی درخشیده‌اند علاوه بر موقعیت اولی که مطرح کردم به زبان انگلیسی نیز تسلط داشته‌اند و توانسته‌اند نقش یک فرد بومی را در کشوری خارجی ایفا کنند.

احمدلو در پایان اظهار داشت: به نظر من اگر امیر جدیدی به زبان انگلیسی تسلط کامل داشته باشد با توجه به توانایی‌هایش می‌تواند یک بازیگر جهانی باشد. ما بازیگران بسیار توانمندی داریم که حتی توانایی آن‌ها در هنر بازیگری از سطح دنیا هم بالاتر است اما به دلیل محدودیت‌هایی مثل همین عدم تسلط به زبان انگلیسی، محدودیت‌های سلیقه‌ای، مدیریتی و شئونات کشورمان نمی‌توانند انتظاراتی که از یک بازیگر بین‌المللی می‌رود را برآورده کنند.

خسرو دهقان: محدودیت‌ها مانع بزرگی برای جهانی شدن بازیگران ما هستند / امروز فیلم‌های ایرانی بهتر از همیشه مورد توجه جشنواره‌های دنیا قرار می‌گیرند

خسرو دهقان منتقد سینما و تلویزیون در گفت‌وگو با خبرنگار برنا، اظهار داشت: حضور فیلم‌های ایرانی در جشنواره‌های جهانی با عباس کیارستمی آغاز شد و به نوعی او این راه را برای سینمای ما باز کرد. اگر نگاهی به تاریخ سینمای ما داشته باشیم متوجه می‌شویم که پیش از کیارستمی فیلم‌هایی که به جشنواره‌های جهانی راه پیدا کرده‌اند به اندازه تعداد انگشتان یک دست هستند و بعد از کیارستمی کم‌کم با ظهور فیلمسازان متعدد که در جشنواره‌های جهانی نیز حضور دارند مواجه هستیم.

دهقان خاطرنشان کرد: پس از موفقیت‌های عباس کیارستمی سینمای ما مورد توجه قرار گرفت و البته در کنار این مسئله تعداد جشنواره‌ها نیز در دنیا هر روز رو به افزایش بود و این به ما کمک می‌کرد که فرصت بیشتری برای ورود به این رویدادها داشته باشیم. سال‌های ابتدایی حضور ما در جشنواره‌های دنیا یا همان سال‌های پیش از انقلاب تعداد جشنواره‌ها بسیار اندک بود و تنها فستیوال‌های برلین، ونیز، کن و... بودند که فیلم‌ها برای راه یافتن به این رویدادها رقابت می‌کردند اما امروز جشنواره‌ها به قدری زیاد شده‌اند که تقریباً در تمام روزهای سال چند جشنواره در نقاط مختلف دنیا در حال برگزاری هستند و این جشنواره‌ها مثل مغازه‌های سوپرمارکت که سعی دارند از هر جنسی در مغازه داشته باشند تا مشتری جذب کنند سعی دارند از سینمای ایران نیز فیلم‌هایی داشته باشند و هر چقدر که بتوانند بخش بین‌المللی‌شان را پربارتر کنند می‌توانند جشنواره‌شان را پر سر و صداتر کنند.

او افزود: امروز فضا برای حضور در رویدادهای جهانی به خوبی مهیا است. به عنوان مثال من دانشجویی داشتم که در اتاق خانه‌شان یک فیلم ساخت از آن اتاق بیرون نیامد اما فیلمش در کره‌جنوبی جایزه گرفت و به خوبی دیده شد. هر جشنواره نگرشی دارد و اگر معیار و ملاک‌هایش برای جایزه دادن را دنبال کنیم می‌توانیم متوجه شویم که این جشن‌ها و جشنواره‌ها به چه فیلم‌هایی توجه دارند. به عنوان مثال کشف فیلم‌های مورد علاقه اسکار کار سختی نیست، این آکادمی به فیلم‌هایی با ساختار ملودرام توجه دارد و قصه‌هایی که با حزن و اندوه روایت می‌شوند مورد توجه اسکار قرار می‌گیرند. فیلم سینمایی «جدایی نادر از سیمین» نیز چنین ویژگی‌هایی دارد و دیدیم که توانست جایزه بهترین فیلم بین‌المللی را از آن خود کند.

دهقان در ادامه اظهاراتش تأکید کرد: اما پیدا کردن رویکرد و سیاست‌های جشنواره فیلم کن کار بسیار سختی است و نمی‌توان به راحتی دست این جشنواره را خواند. اگر نگاهی به تاریخ کن داشته باشیم می‌بینیم که هر سال به فیلمی با ساختار، موضوع و رویکردی جدید جایزه داده و به نوعی نمی‌توان منحنی مشخصی برای این جشنواره ترسیم کرد و گفت که کن در این مسیر حرکت می‌کند و این متفاوت‌ بودن رویکرد را حتی در ترکیب هیئت داوران نیز می‌توان دید که یک سال کلینت ایستوود رئیس هیئت داوران است و یک سال اسپایک لی و افراد حتی به لحاظ سینمایی هم هیچ ربطی به هم ندارند.

او افزود: اصغر فرهادی قطعاً فیلمساز با استعداد و توانایی است و بازیگرانی که با او کار می‌کنند و دیگر عوامل هم امکان دیده شدن پیدا می‌کنند. شاید پرداختن به مسئله قضاوت که به نوعی مهم‌ترین و مرکزی‌ترین عنصر و تِم جاری در فیلمش به حساب می‌آید اصلی‌ترین عاملی بوده که فرهادی را امروز به چنین فیلمساز مهمی تبدیل کرده است چرا که این موضوع یک موضوع جهان‌شمول بوده و مسئله‌ای ظریف و حساس است که فرهادی در پرداختن به آن تسلط دارد.

دهقان در پایان درباره عدم موفقیت بازیگران ایرانی برای حضور در پروژه‌های خارجی گفت: بازیگران ایرانی که در فیلم‌های موفق حاضر می‌شوند به اندازه کارگردان‌ها امکان دیده شدن و همکاری با پروژه‌های جهانی را ندارند و فکر می‌کنم یکی از اصلی‌ترین دلایل آن به محدودیت‌های موجود در کشورمان مربوط می‌شود. به هر حال بازیگران زن به لحاظ پوشش برای حضور در پروژه‌های خارجی با محدودیت‌های بسیاری مواجه هستند و بازیگران مرد نیز تا حدی محدودیت‌هایی به این شکل دارند که قطعاً برای ایجاد شرایط همکاری بازیگران ما با سینماگران خارجی سد بزرگی به حساب می‌آید. نکته دیگر شاید به مسائل دیگری مثل فیزیک و چهره و عدم توانایی بازیگران ما با بازیگران خارجی برگردد که قطعاً تأثیرگذار هستند وگرنه در سینمای ما بازیگران خوبی حضور دارند که قابلیت‌های بالایی برای جهانی شدن در آن‌ها می‌توان دید.

کاوه سجادی حسینی: معمولاً در جشنواره‌ها موفقیت کارگردان‌ها بیشتر از بازیگران مطرح می‌شود / سینمای ایران بازیگران توانمند و با استعداد زیادی دارد که می‌توانند در جشنواره‌های دنیا بدرخشند

کاوه سجادی حسینی‌ کارگردان سینما و تلویزیون در گفت‌وگو با خبرنگار برنا، اظهار داشت: در وهله اول اگر بخواهم به عوامل موفقیت یک فیلم در زمینه‌های مختلف اشاره کنم باید بگویم که فیلمنامه اصلی‌ترین و مهم‌ترین عنصر برای موفقیت یک اثر است. فیلمنامه کارکرد یک نقشه راه را دارد که اگر دقیق باشد گروه به بیراهه نمی‌رود و طی کردن مسیر تولید راحت و آسان می‌شود.

سجادی حسینی خاطرنشان کرد: با یک فیلمنامه خوب بازیگر با جزئیات بیشتری روبرو می‌شود و طبیعتاً بازی بهتری ارائه می‌دهد. از آنجا که گونه اجتماعی در سینمای ما پر رنگ‌تر از همه ژانرهای سینمایی است مهم است که بازیگر بتواند مقابل دوربین مخاطب را به باور نقشی که ایفا می‌کند برساند. دقت به جزئیات در اجرا کمک می‌کند که مخاطب شاهد به تصویر کشیده شدن واقعیت باشد و در این بین رفتارهای خود بازیگر می‌تواند لحن و اتمسفر فیلم را تغییر دهد و بسیار مهم است که کارگردان انتخاب درستی برای بازیگرانش داشته باشد که بازیگر بتواند با دقت عمل نقشی که مدنظر فیلمساز است را ایفا کند.

او افزود: بخشی از انتخاب بازیگران بحثی تجاری است و فیلمساز برای اینکه فیلمش دیده شود مجبور است که بازیگران مطرح و ستاره انتخاب کند. به نظر من سینمای ایران غنی از بازیگران خوب، فهیم و باسواد است و از آنجا که اکثر بازیگران سینمای ایران توانسته‌اند در جشنواره‌های خارجی بدرخشند و جایزه بگیرند به نظر من امکان دیده شدن برای همه وجود دارد و فقط کافی است که فرد در جای درستی قرار بگیرد و نقشی مناسب به او سپرده شود.

این کارگردان در ادامه اظهار داشت: برخی کارگردان‌ها هستند که اگر نگاهی به آثارشان داشته باشیم متوجه می‌شویم که بازیگران در فیلم‌های آن‌ها توانسته‌اند بهتر از همیشه ایفای نقش کنند. من فیلمسازانی چون کیانوش عیاری و اصغر فرهادی را می‌توانم مثال بزنم که بازی‌های درخشانی در آثارشان دیده می‌شود. در فیلمی چون «طلا و مس» می‌بینیم بهروز شعیبی و نگار جواهریان بازی فوق‌العاده خوبی ارائه داده‌اند و بخشی از این موفقیت به توانایی همایون اسعدیان برای بازی گرفتن از بازیگران مربوط می‌شود و فیلم «طلا و مس» که می‌توانست با سهل‌انگاری به فیلمی سفارشی تبدیل شود به اثری با کیفیت تبدیل شده است. سینمای اجتماعی تلاش دارد به رئالیسم و واقعیت نزدیک شود و اگر نگاهی به کارکرد فیلمسازان داشته باشیم متوجه می‌شویم که فیلمنامه‌های خوب و کارگردان‌هایی که هدفمند و با جدیت تمرین قبل از شروع کار را دنبال می‌کنند بازیگرانشان بازی بهتری ارائه می‌دهند اما متأسفانه کارگردان‌های کمتری در سینمای ما تمرین را جدی می‌دانند.

کارگردان فیلم سینمایی «بوفالو» در پایان اظهاراتش تأکید کرد: وقتی فیلمی ایرانی در یک جشنواره جهانی جایزه می‌گیرد این جایزه گرفتن بسیار خبرساز می‌شود و نام کارگردان بیش از هر کس دیگری مطرح می‌شود اما بازیگران زیادی داریم که جایزه گرفتنشان چندان خبرساز نمی‌شود. بازیگرانی چون لیلا حاتمی، پیمان معادی، شهاب حسینی، رضا ناجی، همایون ارشادی بازیگرانی هستند که بارها مورد توجه قرار گرفته‌اند اما متأسفانه موفقیتشان چندان خبرساز نشده است. از طرفی در بسیاری از جشنواره‌هایی که فیلم‌های ما راه پیدا می‌کنند جایزه بهترین بازیگر وجود ندارد و اصلاً امکان دیده شدن برای بازیگران وجود ندارد. دیده نشدن بازیگران و بیش از هر چیز مطرح شدن کارگردان‌ها یک مسئله جهان شمول است و می‌‌بینیم که فیلم‌های کره‌ای و عربی بسیاری در جهان دیده شده‌اند و اما بازیگران کره‌ای و عربی که در کارشان تبحر بالایی دارند نتوانسته‌اند چندان مورد توجه قرار بگیرند.

امیر سمواتی: برای جهانی شدن سینمای ایران ارتباطی دو طرفه نیاز است / ما به رایزنی‌های فرهنگی نیاز داریم که سینماگرانمان را به کشورهای دیگر معرفی کنند

امیر سمواتی تهیه‌کننده فیلم‌های سینمایی «نفس عمیق»، «دربند» و «پنج ستاره» با اشاره به اینکه برای مراودات سینمایی در کشور ما مشکلات بسیاری وجود دارد تأکید کرد که برای جهانی شدن سینمای ایران ارتباطی دو طرفه نیاز است.

امیر سمواتی تهیه‌کننده سینما در گفت‌وگو با خبرنگار برنا، اظهار داشت: امکان حضور بازیگران ایرانی در پروژه‌های خارجی و در واقع فعالیت بین‌المللی ستاره‌های سینمای ما با مشکلات بسیاری مواجه است که یکی از اصلی‌ترین مسائل چارچوب‌هایی است که برای خانم‌ها و آقایان بازیگر تعیین شده و اگر در پروژه‌ای در تضاد با سیاست‌ها و محدودیت‌ها حضور داشته باشند باید پاسخگو باشند و به همین دلیل انتخاب‌های چندانی برای بازیگران ما وجود ندارد.

سمواتی خاطرنشان کرد: یکی دیگر از مسائل مربوط به تسلط بازیگران ما به زبان، لهجه و توانایی ارتباط برقرار کردن با دیگر بازیگران می‌شود. شاید یک بازیگر ایرانی بتواند در یک جشنواره معتبر جایزه بگیرد اما این جایزه نمی‌تواند دلیلی بر موفقیت او برای تبدیل شدن به بازیگری جهانی باشد چرا که پارامترهایی مثل گویش، تسلط به زبان و... بسیار مهم است. حتی بازیگرانی که تسلط کافی به زبان انگلیسی و دیگر زبان‌ها داشته‌اند در فیلم‌های اروپایی و آمریکایی معمولاً نقش‌ کاراکترهایی از آسیایی به آن‌ها داده می‌شود. به اعتقاد من بازیگران ما قطعاً پتانسیل کافی به لحاظ استعداد و توانایی را دارند و مسائلی خارج از این موضوع وجود دارد که مانع این اتفاق می‌شود.

او افزود: نکته دیگر به فعالیت اصناف، نهادها و سازمان‌های هنری و سینمایی ما مربوط می‌شود. ما در تولیدات مشترک فعالیت‌های چندان خوبی نداریم و بازیگران و حتی دیگر عوامل مثل فیلمبرداران و... فرصت چندانی برای بروز زمینه‌هایی برای همکاری ندارند. ما نیاز به نهاد یا سازمانی داریم که رایزنی‌های فرهنگی و هنری را انجام دهند و این کار به نظر من از سوی رایزن‌های فرهنگی وزارت امور خارجه ما باید صورت بگیرد و شخصیت‌های هنری ما را معرفی کنند. ما به یک متولی برای این مسئله نیاز داریم و اگر امکان تولیدات مشترک فراهم باشد قطعاً به نفع سینمای ما است.

تهیه‌کننده فیلم سینمایی «دربند» در ادامه تأکید کرد: وقتی ما درباره جهانی شدن حرف می‌زنیم یک ارتباط دو طرفه مدنظرمان است. اگر قرار است عوامل ما در کشورهای دیگر کار کنند باید عوامل سینمایی خارجی نیز امکان کار کردن در ایران داشته باشند و رابطه باید متقابل باشد. جهانی بودن تنها به ترکیه رفتن و فیلم ساختن محدود نمی‌شود و ما به یک مراوده برنامه‌ریزی‌‌شده و منطقی نیاز داریم.

سمواتی تأکید کرد: سینمای ما به جایی برای دیپلماسی عمومی نیاز دارد تا روابطی بین سینماگران ایران و جهان ایجاد کند که تنها محدود به جشنواره‌ها نشود. متأسفانه طی سال‌های اخیر سینمای ما دچار انحصارگری شده که فقط برخی افراد امکان فعالیت بین‌المللی هستند و فقط شرایط را برای ارسال فیلم‌های خودشان به جشنواره‌ها فراهم می‌کنند. ما شاهد اتفاقات عجیبی مثل یک شبه مجوز ساخت گرفتن بودیم و دیدیم برخی افراد 6 ماه تلاش می‌کنند و در نهایت به آن‌ها مجوز هم داده نمی‌شود. بنیاد سینمایی فارابی فیلم سینمایی «دربند» را 5 سال پیش فروخته و ما سال‌هاست برای گرفتن سهم‌‍مان تلاش می‌کنیم و به ما می‌گویند که امکان دریافت پول وجود ندارد. متأسفانه مراودات ما با کشورهای خارجی دچار مشکل است و امیدوارم مدیران آینده سینما این بلبشو را از بین ببرند.

مزدک میرعابدینی: امیر جدیدی می‌تواند یک بازیگر بین‌المللی باشد / برای تبدیل شدن به یک بازیگر جهانی تنها استعداد و توانایی بازیگری کافی نیست

مزدک میرعابدینی بازیگر سینما در گفت‌وگو با خبرنگار برنا، اظهار داشت: با مروری بر جوایزی که بازیگران سینمای ایران در سال‌های اخیر دریافت کرده‌اند می‌توان به این نتیجه رسید که بازیگران ایرانی در جشنواره‌های مختلف معمولاً توانسته‌اند حضور موفقی داشته باشند و جوایز کمی هم نگرفته‌اند اما سینمای ما در حضور بین‌المللی‌اش بیش از هر چیز کارگردان محور است و ما می‌بینیم کارگردان‌ها بیشتر از بازیگران مورد توجه قرار می‌گیرند.

میرعابدینی خاطرنشان کرد: چند سال پیش در فیلم «آن‌جا» بازی کردم و این فیلم در جشنواره تسالونیکی مورد توجه قرار گرفت. آن زمان خیلی‌ها در جشنواره به من امید دادند بازی خوبی ارائه داده‌ای و به احتمال زیاد جایزه بازیگری را دریافت می‌کنی اما این اتفاق نیفتاد و بعد فیلم که به ایران آمد توقیف شد و حتی امکان نمایش در ایران پیدا نکرد و با این حال کارگردان‌های بسیاری به من گفتند که تو آینده خوبی در حوزه بازیگری خواهی داشت. قطعاً نمایش این فیلم و جایزه گرفتنش می‌توانست در آینده بازیگری من تأثیر بگذارد که مسائلی باعث شد تا اصلاً فیلم امکان نمایش پیدا نکند و بازیگران بسیاری هستند که شرایط من را دارند و به این سرنوشت دچار می‌شوند.

او افزود: در سینمای مستقل آمریکا هم فیلمسازانی که مشغول کار هستند برخی مواقع بودجه‌های خاصی در نظر می‌گیرند تا از چهره‌های مطرح سینمایی استفاده کنند. به عنوان مثال می‌توان الکساندر پین را مطرح کرد که دو فیلم «درباره اشمیت» و «نوادگان» با وجود اینکه مستقل ساخته شده‌اند بازیگران مطرح در آن‌ها حضور دارد که کارگردان سعی کرده با استفاده از آن‌ها به دیده شدن فیلمش بیشتر کمک کند که قطعاً ایده تأثیرگذاری است. برخی نقش‌ها هم به قدری خاص هستند که اصلاً بازیگر دیگری نمی‌تواند آن نقش‌ها را ایفا کند و حتی برخی مواقع کارگردان بر اساس فیزیک و چهره بازیگر دست به انتخاب می‌زند. برای مثال می‌توانم فیلم «مصادره» را مطرح کنم که در آن ایفای نقش کرده‌ام و نقشی که بازی کردم به نظرم بازیگر دیگری نمی‌توانست آن را ایفا کند اما اگر از ویژگی‌هایی که کاراکتر داشت بگذریم قطعاً بازیگرانی که کنش بیشتری دارند و بیشتر از من مطرح هستند می‌توانستند گزینه‌های بهتری برای این نقش باشند. در انتخاب بازیگر مسائل بسیاری مطرح است که خود بازیگر نمی‌تواند در آن‌ها چندان تأثیرگذار باشد و به نوعی تنها توانایی، سواد و استعداد کافی نیست. مسائلی مثل شناخت و تسلط بر زبان، چهره، نوع بازی و... مسائل تأثیرگذاری هستند.

بازیگر فیلم سینمایی «بدرود بغداد» در ادامه تأکید کرد: از طرفی اگر دقت کرده باشیم بازیگران ایرانی که در فیلم‌های خارجی ایفای نقش می‌کنند معمولاً کاراکترهای خاورمیانه‌ای به آن‌ها سپرده می‌شود و بازیگران ما کمتر امکان فراتر رفتن از چنین نقش‌هایی را دارند. من از میزان تسلط امیر جدیدی به زبان انگلیسی خبر ندارم اما فکر می‌کنم امیر جدیدی که به نظر می‌رسد در فیلم سینمایی «قهرمان» به خوبی درخشیده امکان این را دارد که به یک بازیگر بین‌المللی تبدیل شود.

میرعابدینی تأکید کرد: تبدیل شدن به یک بازیگر بین‌المللی تنها به توانایی هنری بازیگر بستگی ندارد و مسائلی مثل تسلط بر زبان، فیزیک، چهره، شکل بازی و... تأثیرگذار است. زمانی که من در لس‌آنجلس درس می‌خواندم آنجا در چند پروژه به عنوان سیاهی لشگر حضور داشتم ولی آنجا چهره‌هایی مثل من بسیار زیاد است و افراد بسیاری هستند که به آمریکا می‌آیند تا بتوانند فرصت ظهور و بروز در سینما پیدا کنند. به طور کل از آنجا که در آمریکا امروز می‌توان انواع و اقسام چهره‌ها را با نژادهای مختلف شاهد بود امکان بازیگری برای همه وجود دارد اما کار برای افراد خارجی قطعاً سخت‌تر است چرا که هرچقدر بازیگران خارجی توانایی صحبت کردن به زبان انگلیسی را داشته باشند قطعاً آمریکایی‌ها این توانایی را بیشتر از همه دارند. در نهایت در این بحث به این نتیجه می‌توان رسید که ما بازیگران بسیار خوبی مثل امیر جدیدی، نوید محمدزاده، علی مصفا، شهاب حسینی و... داریم که با وجود توانایی‌های بسیاری که دارند محدودیت‌های زیاد باعث می‌شود که کارشان در خارج از ایران سخت‌تر شود.

این بازیگر درباره تأثیر کارگردان بر بازی بازیگر گفت: قطعاً کارگردان اهمیت بالایی در این دارد که یک بازیگر بتواند نقشش را به خوبی ایفا کند. بازیگر نهایتاً 50 کار را در مقابل دوربین بر عهده دارد و به نظر من 50 درصد ماجرا به توانایی کارگردان در هدایت بازیگر مربوط می‌شود. برای مثال می‌توانم دو فیلم آخر عباس کیارستمی را مطرح کنم، در فیلم سینمایی «کپی برابر اصل» با بازی ژولیت بینوش شاهد ارتباط قابل قبول‌تری بین دو کاراکتر اصلی هستیم چرا که کیارستمی هم فضا را می‌شناسد و هم به نظر می‌رسد بازیگران در اتمسفر بهتری قرار گرفته‌اند و به نظر می‌رسد که ارتباط دو بازیگر در پشت صحنه هم به خوبی شکل گرفته است اما در فیلم «مثل یک عاشق» که در ژاپن ساخته شده است این ویژگی را کمتر می‌بینیم.

او در پایان اظهار داشت: نکته دیگر به انتخاب‌هایی برمی‌گردد که خود بازیگر دارد. من پس از همکاری با مهدی نادری و مهران احمدی نقش‌هایی را بازی کردم که بسیاری تصورشان بر این است که من اصلاً ایرانی نیستم و این نقش‌ها در فعالیت حرفه‌ای من تأثیر گذاشته‌اند. از طرفی در بازیگری تبلیغ و معرفی نقش پر رنگی برای موفقیت دارد و فکر می‌کنم امروز حتی مسائلی مثل میزان فالوور و تلاش برای به شهرت رسیدن در فضای مجازی و فعالیت در این عرصه و تبلیغات تأثیر مهمی در موفقیت یک بازیگر دارد.

محمد نیک‌بین: برای داشتن بازیگر جهانی نیاز به تأسیس شرکت‌هایی داریم که رایزنی‌های فرهنگی انجام دهند / موفقیت در جشنواره‌ها برای جهانی شدن کافی نیست

محمد نیک‌بین تهیه‌کننده سینما در گفت‌وگو با خبرنگار برنا، اظهار داشت: پس از موفقیت فیلم‌های ایرانی در جشنواره‌های مختلف فرصت دیده شدن و فعالیت در عرصه‌های جهانی بیش از هر چیز برای کارگردان‌های ما فراهم بوده و نگاه جشنواره‌ها به فیلم‌های ایرانی معمولاً معطوف به کارگردان‌ها و مضمون فیلم‌ها بوده است و دیگر عوامل شانس کمتری برای دیده شدن و فعالیت جهانی داشته‌اند.

نیک‌بین خاطرنشان کرد: با این حال باید این نکته را هم در نظر بگیریم که فراهم شدن زمینه فعالیت جهانی برای بازیگران ما تنها به موفقیت در جشنواره‌های معتبر دنیا مربوط نمی‌شود و این مسئله لازمه ایجاد شرایطی مناسب و اتفاقاتی خاص و اعلام آمادگی و رایزنی‌های بسیاری دارد.

او افزود: برای معرفی و ایجاد شرایط لازم در جهت حضور جهانی بازیگران و دیگر عوامل سینمایی ما لازم است شرکت‌ها و نهادهایی باشند که این کار را انجام دهند. این فعالیت‌ها شرایط خاص خود را دارد تا بازیگران بتوانند در پروژه‌های سینمایی خارجی حضور داشته باشند و چنین ارتباطی شکل بگیرد. متأسفانه در حال حاضر هیچ متولی مشخصی برای این کار در سینمای ما وجود ندارد و فقط جشنواره‌ها هستند که برخی مواقع در انجام این کار و معرفی بازیگران به پروژه‌های جهانی موفق عمل می‌کنند.

تهیه‌کننده فیلم سینمایی «تسویه حساب» در ادامه تأکید کرد: قطعاً ایجاد این شرایط و معرفی بازیگران ایران به پروژه‌های جهانی وظیفه دولت نیست و باید بخش‌های خصوصی در این زمینه فعالیت کنند اما در یک شرایط ایده‌آل هم ما با مشکلات بسیاری مواجه هستیم که یکی از آن‌ها می‌تواند محدودیت‌های موجود باشد.

او افزود: محدودیت‌های بسیاری برای بازیگران ایرانی وجود دارد که اجازه نمی‌دهد آن‌ها در هر پروژه‌ بین‌المللی حضور داشته باشند و به نوعی فعالیت جهانی داشته به بازیگری جهانی تبدیل شوند. بازیگران ما به ناچار باید در پروژه‌هایی ایفای نقش کنند که مطمئن هستند برای فعالیت آن‌ها در داخل کشور مشکلی ایجاد نمی‌کند. این محدودیت‌های بسیار در کشور ما وجود دارد و من نمی‌دانم چطور باید این محدودیت‌ها را برطرف کرد.

این تهیه‌کننده در پایان خاطرنشان کرد: نکته دیگر به مسائلی مثل تسلط بر زبان مربوط می‌شود. قطعاً بازیگرانی داریم که به زبان‌های مختلف تسلط داشته باشند اما تعداد این بازیگران بسیار اندک است و اکثر بازیگران ما این توانایی را ندارند و همین موضوع خود یکی از محدودیت‌های اصلی ما برای فعالیت در عرصه‌های جهانی است.

دیگر خبرها

  • شکایت از ماشین‌سازی و شریفات رد شد/ محکومیت قشقایی شیراز و رایکا
  • اعلام چند رای از کمیته وضعیت بازیکنان
  • ثبت نام ایران خودرو (ویژه عید غدیر)
  • نارضایتی ائمه جمعه کهگیلویه و بویراحمد از ناکارآمدی هیئت امنای مساجد/ تعطیلی فعالیت فرهنگی در بقاع متبرکه استان
  • مدیرعامل پلیمر خلیج فارس خرم‌آباد خبر داد: جذب دونده کنیایی
  • ابهام در صعود والیبال در روز نقل مکان ایران به رتبه بیست‌وهشتم المپیک
  • المپیک۲۰۲۰ | بوکس، المپیک توکیو و آینده ای روشن
  • ماجرای نصیحت حسن روشن به قائدی؛ موهایت را درست کن! + فیلم
  • تعجب نکنید اینجا رامسر است/عکس باورنکردنی از شرایط کرونایی رامسر
  • زنگ خطر برای پرسپولیس روشن شد ؛ جلسه سرنوشت ساز سرخپوشان
  • از اصول و مبانی ورزش زورخانه ای تا شرط و شروط روشن برای قائدی در «شب نشینی»
  • گوجه اینجا کیلویی ۱۳۰ هزار تومان است!
  • ثبت نام ایران خودرو (فروش ۵ محصول پرطرفدار)
  • تشریح برنامه های سازمان فرهنگی ورزشی شهرداری بندرعباس به مناسبت عید غدیر
  • پنجشنبه‌های مهربانی
  • «گذر شادی» در بوستان ولایت
  • دعوت سازمان ملل از رهبران سیاسی تونس به حل و فصل اختلافات از طریق گفت‌و‌گو
  • مجمع فوق‌العاده هیئت ورزشی نابینایان لرستان برگزار و دست افراد نابینا سپرده شود
  • فعالیت ۱۴ مرکز واکسیناسیون کرونا در زنجان
دیگران می‌خوانند: