Web Analytics Made Easy - Statcounter

مدل‌های سازمان فضایی «ناسا» یک پرتاب جرم هاله‌ای خورشیدی (CME) را ردیابی کرده‌اند که تا حدی در جهت زمین قرار دارد و ممکن است فردا ۳۰ نوامبر (۹ آذر ماه) با زمین برخورد کند؛ برخوردی که می‌تواند موجب توفان خورشیدی، شفق‌های قطبی و حتی قطع اینترنت جهان به مدت هفته‌ها یا ماه‌ها شود.

به گزارش ایرنا، روز یکشنبه این هفته (۵ آذر/۲۶ نوامبر) بخشی از جرم هاله‌ای خورشید (coronal mass ejection/ CME) به زمین برخورد کرد و موجب یک توفان خورشیدی ۱۵ ساعته شد که با شدت G۲ به اوج خود رسید.

بیشتر بخوانید: اخباری که در وبسایت منتشر نمی‌شوند!

این برخورد چنان نیرومند بود که در بخش های زیادی از اروپا شفق‌های قطبی به وضوح دیده شد.

در حالی که مدت زیادی از این رویداد نگذشته است، مدل‌های ناسا یک پرتاب جرم هاله‌ای دیگر را ردیابی کرده‌اند که تا حدی در مسیر نیمکره جنوبی زمین قرار دارد و ممکن است تا ۳۰ نوامبر به زمین برسد.

گزارش های اولیه حاکی از آن است که هر چند انتظار می‌رود این توفان ضعیف باشد، اما با این حال موجب شفق‌های قطبی در عرض‌های جغرافیایی بالا خواهد شد.

«تامیتا اسکوف» فیزیکدان حوزه آب و هوای فضایی در شبکه «ایکس» نوشت: خورشید جنوب را هدف گرفته است!‌ یک توفان خورشیدی به سمت زمین پرتاب شده است.

بر خلاف ضربه بزرگ روز یکشنبه، این توفان خورشیدی انتظار می‌رود که تا حدی ضعیف‌تر باشد و تنها قادر است که در عرض‌های جغرافیایی بالا موجب شفق قطبی شود. اسکوف همچنین با انتشار یک تصویر متحرک نشان داد که این فوران خورشیدی به سمت جنوب کره زمین گرایش دارد و انتظار می‌رود که بخش زیادی از آن بدون لمس زمین از کنار آن عبور کند.

با این حال انتهای بالایی آن ممکن است با نیمکره جنوبی زمین تماس داشته باشد و موجب یک توفان خورشیدی شود. اما اینکه این برخورد در جنوب اتفاق می‌افتد، به این معنی نیست که تاثیر آن یا همان شفق‌های قطبی محدود به جنوب خواهد بود. اسکوف خاطرنشان کرد که دینامیک میدان مغناطیسی زمین تضمین می‌کند که این تاثیر جهانی خواهد بود.

شعله‌های خورشیدی زمانی روی می‌دهند که خطوط میدان مغناطیسی خورشید کشیده و پیچ‌خورده می‌شوند و این موجب تشکیل توفان‌هایی با انرژی الکترومغناطیسی روی سطح خورشید می‌شود.

بخش زیادی از انرژی یک توفان خورشیدی به شکل تشعشعات فرابنفش و اشعه ایکس از خورشید دور می‌شود. با این حال انرژی شدید یک شعله خورشیدی می‌تواند گاز نزدیک در اتمسفر خورشید را گرم کند که این منجر به تشکیل حباب‌های عظیم از ذرات باردار موسوم به برون‌داد یا پرتاب جرم هاله‌ای (coronal mass ejection/ CME) و ورود آنها به فضا می‌شود.

اگر یک شعله خورشیدی به سمت زمین روی دهد، چنین برون‌داد جرم هاله‌ای می‌تواند ظرف مدت ۱۵ ساعت تا چند روز به زمین برسد.

بسیاری از برون‌دادهای جرم هاله‌ای بدون اینکه مردم متوجه شوند، به لطف میدان مغناطیسی نیرومند زمین از روی زمین عبور می‌کنند. اما برون‌دادهای جرم هاله‌ای بزرگ‌تر و قوی‌تر ممکن است هنگام عبور از روی زمین، میدان مغناطیسی زمین را متراکم و فشرده سازد که این منجر به «توفان ژئومغناطیسی» می‌شود.

برخی کارشناسان بیم دارند که یک برون‌داد جرم هاله‌ای بزرگ و نیرومند می‌تواند از طریق افزایش بار بر کابل‌های اینترنتی زیردریایی موجب یک «آخرالزمان اینترنتی»‌ شود و دسترسی به اینترنت را در بخش‌هایی از جهان برای مدت هفته‌ها یا ماه‌ها قطع کند هر چند تا الان چنین اتفاقی روی نداده است.

کد خبر 811802 برچسب‌ها خبر مهم اینترنت

منبع: همشهری آنلاین

کلیدواژه: خبر مهم اینترنت میدان مغناطیسی شفق های قطبی

درخواست حذف خبر:

«خبربان» یک خبرخوان هوشمند و خودکار است و این خبر را به‌طور اتوماتیک از وبسایت www.hamshahrionline.ir دریافت کرده‌است، لذا منبع این خبر، وبسایت «همشهری آنلاین» بوده و سایت «خبربان» مسئولیتی در قبال محتوای آن ندارد. چنانچه درخواست حذف این خبر را دارید، کد ۳۹۱۹۱۶۷۰ را به همراه موضوع به شماره ۱۰۰۰۱۵۷۰ پیامک فرمایید. لطفاً در صورتی‌که در مورد این خبر، نظر یا سئوالی دارید، با منبع خبر (اینجا) ارتباط برقرار نمایید.

با استناد به ماده ۷۴ قانون تجارت الکترونیک مصوب ۱۳۸۲/۱۰/۱۷ مجلس شورای اسلامی و با عنایت به اینکه سایت «خبربان» مصداق بستر مبادلات الکترونیکی متنی، صوتی و تصویر است، مسئولیت نقض حقوق تصریح شده مولفان در قانون فوق از قبیل تکثیر، اجرا و توزیع و یا هر گونه محتوی خلاف قوانین کشور ایران بر عهده منبع خبر و کاربران است.

خبر بعدی:

ماموریت «دارت» ناسا یک آب‌نبات سنگی را در فضا به جا گذاشته است!

یک پژوهش جدید که با استفاده از چندین شبیه‌سازی‌ انجام شده، نشان می‌دهد ضربه ناشی از برخورد ماموریت «دارت» در سال ۲۰۲۲، شکل سیارک «دیمورفوس» را تغییر داده و آن را به یک جرم بیضی‌شکل صاف مشابه آب‌نبات تبدیل کرده است.

به گزارش ایسنا، زمانی که فضاپیمای ۳۲۵ میلیون دلاری ناسا در سال ۲۰۲۲ با سرعت ۱۴ هزار مایل در ساعت به سیارک «دیمورفوس»(Dimorphos) برخورد کرد، با تشویق‌های روی زمین همراه شد.

به نقل از نیویورک تایمز، ماموریت «آزمایش تغییر جهت سیارک دوگانه» یا «دارت»(DART) ناسا عمدا دیمورفوس را هدف قرار داد تا مدار خود را در اطراف سیارک بزرگ‌تر «دیدیموس»(Didymos) تغییر دهد و برای خنثی کردن یک سنگ فضایی مرگبار آماده شود که ممکن است روزی به سمت زمین حرکت کند.

بیشتر بخوانید:

فضاپیمای ناسا خود را به سیارک "دیمورفوس" کوبید

نمایی از سیارک دیمورفوس

اولین آزمایش دفاع سیاره‌ای جهان، یک پیروزی بود زیرا مدار سیارک تا ۳۳ دقیقه کاهش یافت که بسیار بالاتر از حداقل آستانه ۷۳ ثانیه بود اما چیزی که گروه ماموریت دارت در آن زمان متوجه نشدند، واکنش عجیب دیمورفوس به برخورد بود. اکنون یک پژوهش جدید نشان می‌دهد که دارت آن قدر شدید به دیمورفوس برخورد کرده که شکل سیارک را تغییر داده است.

شبیه‌سازی‌های برخورد نشان می‌دهند که مرگ فضاپیما، یک دهانه معمولی کاسه‌شکل را ایجاد نکرد، بلکه چیزی را شبیه به فرورفتگی به جا گذاشت. اگرچه این برخورد، میلیون‌ها تن سنگ را به فضا پرتاب کرد اما مقدار زیادی سنگ را نیز مانند امواج بزرگ جزر و مدی به طرفین سیارک پاشید. این برخورد، پهنای دیمورفوس را افزایش داد و آن را از یک جرم گوی‌مانند به یک جرم بیضی‌شکل با سطح صاف تبدیل کرد که مانند یک آب‌نبات است.

در ویدئوی زیر می‌توانید یک شبیه‌سازی رایانه‌ای را از برخورد فضاپیمای «دارت» با سیارک «دیمورفوس» ببینید.

«سابینا رادوکان»(Sabina Raducan) دانشمند سیاره‌شناسی «دانشگاه برن»(University of Bern) در سوئیس و پژوهشگر ارشد این پروژه گفت: این که سیارک مانند یک مایع عمل می‌کند، به ترکیب عجیب آن برمی‌گردد. این یک سنگ پیوسته جامد نیست، بلکه بیشتر به یک توده شن شباهت دارد. یک سیارک با چگالی کم که به سختی توسط گرانش خود به هم چسبیده است، وقتی یک فضاپیما به اندازه یک ون به سمت آن پرواز کند، هرگز به یک روش مستقیم واکنش نشان نمی‌دهد.

«کریستینا توماس»(Cristina Thomas) سرپرست گروه بررسی مشاهدات این مأموریت در «دانشگاه آریزونای شمالی»(NAU) که در این پژوهش شرکت نداشت، گفت: واکنش دیمورفوس کاملا خارج از قلمرو فیزیک است و این امر، پیامدهای کلی را برای دفاع سیاره‌ای دارد.

ماموریت دارت نشان داد که یک فضاپیمای کوچک می‌تواند یک سیارک را منحرف کند اما این پژوهش نشان می‌دهد که چنین ماموریتی می‌تواند به سقوط یک سنگ فضایی ازهم‌گسیخته منجر شود زیرا خطر تکه‌تکه شدن آن را به همراه دارد که در شرایط اضطراری واقعی ممکن است سقوط چندین سیارک را به زمین به همراه داشته باشد.

در ویدئوی زیر می‌توانید یک شبیه‌سازی رایانه‌ای را از توده زباله به جا مانده از برخورد ببینید.

دفاع سیاره‌ای به عنوان یک مفهوم، به وضوح کارآیی دارد. «فدریکا اسپوتو»(Federica Spoto) پژوهشگر پویایی سیارک‌ها در «مرکز اخترفیزیک هاروارد اسمیتسونیان»(CfA) که در این پژوهش شرکت نداشت، گفت: ما می‌دانیم که می‌توانیم این را انجام دهیم اما باید آن را درست انجام دهیم.

دیمورفوس به دلایل بی‌شماری به عنوان هدف ماموریت دارت انتخاب شد. یکی از مهم‌ترین دلایل، ابعاد آن بود. عرض دیمورفوس به ۵۳۰ فوت می‌رسید که اندازه مناسب برای یک نوع معمولی از سیارک‌های سنگی با توانایی نابود کردن یک شهر است.

از آنجا که دیمورفوس بسیار کوچک بود و همین موضوع به دشواری رصد آن از زمین منجر می‌شد، پیش از اینکه دارت به سیارک نزدیک شود، اطلاعات کمی در مورد آن وجود داشت اما بسیاری از دانشمندان گمان می‌کردند که این یک توده آوار و مجموعه‌ای از تخته‌سنگ‌های نزدیک است.

تعداد کمی از مأموریت‌های فضایی که از سیارک‌هایی با اندازه‌های مشابه بازدید کرده‌اند - حتی سیارک‌هایی که ترکیبات زمین‌شناسی متفاوتی دارند - نیز متوجه شدند که این سیارک‌ها فاقد انسجام هستند. این امر باعث می‌شود که آنها رفتار عجیبی داشته باشند. به عنوان مثال، زمانی که فضاپیمای «اسیریس-رکس»(OSIRIS-REx) ناسا مدت کوتاهی را برای برداشتن نمونه روی سطح سیارک «بنو»(Bennu) گذراند، تقریبا به طور کامل در آن فرو رفت؛ گویی در یک گودال پر از توپ پلاستیکی فرو می‌رفت.

این پژوهش در مجله «Nature Astronomy» به چاپ رسید.

انتهای پیام

دیگر خبرها

  • ناسا یک آب‌نبات سنگی را در فضا به جا گذاشته است!
  • عکس | عبور یک سیارک از بیخ گوش زمین
  • سیارکی که از بیخ گوش زمین گذشت
  • یک سیارک از کنار گوش زمین گذشت!
  • سیاره عطارد در اتصال خورشیدی
  • اولین تصاویر کاوشگر آمریکایی از سطح ماه
  • ماموریت «دارت» ناسا یک آب‌نبات سنگی را در فضا به جا گذاشته است!
  • «ادیسه» از ماه به زمین عکس فرستاد
  • ماه در وضعیت اوج خورشیدی قرار می‌گیرد
  • تصویر خیره‌کننده شفق قطبی از منظر ایستگاه فضایی بین‌المللی