2018-09-20@03:30:08 GMT
۰ نتیجه - (۰.۰۰۰ ثانیه)

«اخبار ���������� ��������»

    روزگاری برای تلویزیون محتوا آنقدر مهم بود که هر هنرمندی یا به قول امروزی‌ها پای هر سلبریتی به تلویزیون کشیده شود و هر محتوایی روی آنتن برود. ویترین غنی و ارزشمندی داشت و هیچ‌وقت خودش را رقیب ماهواره‌ نمی‌دانست. ولی امروز برای جا نماندن از قافله پیش‌روی رسانه‌ای دست به هر کاری می‌زند؛ از برگرداندن سلبریتی‌ها به تلویزیون و تبعیت گرفته تا فرامین آقایان سرمایه‌گذار و محتواهای نامتجانس و سخیف- جالب است وقتی برخی از فیلمسازان ما مثل نادر طالب‌زاده می‌گویند با ساختن هر محتوای ضعیفی به ناکجاآباد می‌رویم و طنّازان پیشکسوت‌مان از خانه‌نشینی طنزهای فاخر رنج می‌برند. خندیدن هم در رسانه ملی شکوه و عزت و شرافتی داشت اما امروز به هر محتوای سخیف و اصطلاحاً استندآپ کمدی روی می‌آورد تا خوشایند عده‌ای مخاطب ماهواره‌ای باشد. برنامه‌ها و برخی فیلم‌ها کپی‌برداری یکسری شوهای ماهواره‌ای است و به تهیه‌کننده و مجری هم سفارش می‌دهند. این اثر ماهواره‌ای را ببینید و محتوایی این شکلی بسازید. اما انگار همین مدیران تصمیم‌گیرنده یا همان ناظران غیرکارشناس اشرافی از چارچوب جامعه‌شناسی و روانشناسی ندارند که برنامه‌ای مثل «خندوانه» متولد می‌شود که همه میزانسن‌ها و طراحی‌هایش کپی برنامه هالیوودی "الن‌شوست". چرا باید تلویزیون ما دستمایه کپی‌برداری‌های سخیف و بی‌خردانه غربی‌ها شود؟!اگر این طور بود همان فیلمفارسی‌های بی‌مفهوم و...