Web Analytics Made Easy - Statcounter

خبرگزاری فارس لرستان- نسرین صفربیرانوند، محمد احمدوند که ۳۷ سال سن دارد و تحصیلاتش در حوزه برق است همراه با برادران خود در حوزه صنایع چوبی فعالیت دارد، این جوان موفق بروزحادثه برای خود و برادرانش در حین برش چوب را علتی عنوان می‌کند که منجر به تولید دستگاه پانل بر تمام اتوماتیک آواد ماشین شده است.

این تولید کننده جوان می‌گوید: هنگامی که ایده ساخت دستگاه به ذهنم رسید یک جمله را مد نظر داشتم و آن این بود که محصولی را تولید کنم که با افتخار بنویسم ساخت ایران است، برای تحقق این امر بیش از ۸ سال تحقیق و پژوهش و کار عملی انجام دادم.

بیشتر بخوانید: اخبار روز خبربان

احمدوند که توانسته شرکت دانش بنیان را با برند تجاری آواد ماشین ثبت کند، معتقد است: یکی از مهمترین مشکلات و دغدغه‌های شرکت‌های دانش بنیان نبود سرمایه و عدم حمایت ارگان‌های دولتی است.

 با احمدوند تولید کننده جوان و موفق دورودی در حوزه صنعت چوب گفت‌وگوی انجام داده‌ایم که در ادامه می‌خوانید.

 

از ورودتان به حوزه صنایع چوب بگویید.

دو تا از برادران من در حوزه صنایع چوب فعالیت داشتند همین هم موجب شد من در این وادی فعالیت داشته باشم.

چطور شد بفکر ساخت دستگاه پانل بُر تمام اتوماتیک بیفتید؟

 همانطور که گفتم فعالیت من و برادرانم در صنایع چوب بود و با ماشین آلات صنایع چوب سر و کار داشتیم، چندین بار در حین برش چوب به دلیل مناسب نبودن دستگاه‌ها دچار حادثه شده بودیم، این موارد باعث شد به فکر طراحی ماشینی بیفتم که خطری برای نیروی انسانی نداشته باشد، ذهنم به گونه‌‌ای است که اگر با مشکلی مواجه شوم دوست دارم کاری کنم که مشکل را برطرف کنم.

با توجه به استعداد خدایی که در من وجود داشت همچنین علاقه و دانشی که کسب کرده بودم به فکر طراحی و ساخت ماشین آلات افتادم.

چه سالی این ایده به دهنتان رسید و چقدر طول کشید که آن را عملی کنید؟

سال ۸۹ بود که ایده به ذهنم رسید و تا سال ۹۵ روی طراحی، برنامه‌نویسی، مکانیک و ساخت این ماشین تحقیق و پژوهش انجام دادیم، سال ۹۶ توانستیم اولین نمونه دستگاهی را بسازیم که بُرش چوب را اتوماتیک و بدون دخالت نیروی انسانی انجام می‌داد.

از سال ۹۶ تا ۹۸ تمامی آزمون و خطاهای روی دستگاه را انجام دادیم و سال ۹۸ زمانی که مطمئن شدیم محصول قابل ارائه به بازار است تصمیم گرفتیم به بازار عرضه کنیم.

 

به نظر می‌رسد سرمایه زیادی برای ساخت دستگاه نیاز داشتید؟

بله، دستگاه به دلیل حجم و هزینه بالا نیز به سرمایه داشت تامین سرمایه هم معمولا سخت است هم از لحاظ جذب سرمایه گذار هم جذب تسهیلات از بانک‌ها، از بخش دولتی بی خیال شدیم چون می‌دانستیم شرایط خوبی نیست، سال ۹۹ توانستیم سرمایه‌گذار جذب کنیم و کارمان را در فضای حدود ۶۰۰ متر در شهرک صنعتی دورود آغازکردیم.

در همان سال با توجه به تقاضاهای خوبی که از صنایع چوب برای خرید دستگاه داشتیم به فکر توسعه مجموعه افتادیم سال ۹۹ با همکاری اداره کل فنی و حرفه‌ی سالن کفش غزال که متروک بود را اجاره و کار را ادامه دادیم.

با چقدر سرمایه کار را شروع کردید؟

استارت کار ما با ۲ میلیارد تومان زده شد که آن را هم قران قران و ذره ذره ظرف چند سال جمع کردیم.

 

مزایای دستگاه شما نسبت به مشابه خارجی چه بود؟

برای مجموعه‌هایی که در حوزه صنایع چوب فعالیت دارند بسیار رضایت بخش است اول اینکه سالیانه چند قطع انگشت داریم، مزیت دوم بازدهی بالا و کیفیت برش کار است، نکته مهم دیگر اینکه قیمت دستگاهی است که ما ساختیم ، قیمت دستگاه ساخت ما ۶۰ درصدمشابه خارجی است، مورد دیگر اینکه دستگاهی که ما تولید کردیم همه قطعاتش در داخل کشور است بنابراین سرویس و تعمیر آن با مشکلی مواجه نیست، این درحالی است که تعمیر و سرویس دستگاه وارداتی با توجه به تحریم و نبود تکنیسنی مشکل است و همین باعث شده که بسیاری از دستگاه‌های که خریداری شده بخوابد.

نکته مهم دیگری که خو.ب است اشاره کنیم این است که ما چون تکنولوژی و علم دستگاه خارجی را هم به دست آورده بودیم می‌توانیم کار اور هال و تعمیر تمام دستگاه‌های مشابه اروپایی و چینی را هم انجام دهیم.

در حال حاضر تولید دارید، راضی هستید؟

 بله، اکنون درخواست و سفارش به شکلی است که به تقاضاها نمی‌رسیم چون این دستگاه در کشور تولید نمی‌شود.

با توجه به شرایط فعلی که بر بازار حاکم است تولید کنندگان می‌توانند درآمد خوبی داشته باشند به شرطی که تورم بازار اجازه بدهد، اما خب ما طوری پیش می‌رویم که با شرایط کشور همخوانی داشته باشد که حداقل اگر سودی نکنیم ضرر هم نکنیم.

گفتید طرح توجیهی دارید، در این باره توضیح می‌دهید؟

بله، طرح ۵ توجهی پنج ساله‌ ارائه کرده‌ایم و اکنون در سال دوم طرح هستیم که قرار بوده ۱۶ نفر اشتغال زایی اشته باشیم اما ما از طرح جلوتر هستیم و اکنون ۲۰ نفر به طور مستقیم و ۱۵ نفر به طور غیرمستقیم مشغول فعالیت هستند.

 

در طرح توجیهی علاوه برافزایش اشتغال تنوع محصول را هم در دستور کارداریم که بر اساس آن قرار است ۱۰ محصول را تولید کنیم، اکنون 3 محصول را توانسته‌ایم تولید کنیم که دستگاه پانل بر تمام اتوماتیک دستگاه اصلی است.

ما در پایان طرح باید در فضایی معادل ۱۵ هزار متر فعالیت خود را ادامه دهیم و برای ۱۰۰ نفر به طور مستقیم و ۲۵۰ نفر به طور غیرمستقیم شغل ایجاد کنیم.

دردومین سال طرح توجیهی وضع را چگونه می‌بینید؟

اگر به همین شکل پیش برویم سال پنجم صد نفر نیروی انسانی به طور مستقیم و ۲۵۰ نفر غیر مستقیم مشغول می‌شوند.

صادرات در طرح توجیهی شما جایی دارد؟

قطعا، ما صادرات را در سال چهارم طرح تعریف کرده‌ایم، اما در حال حاضر تولید به شکلی است که به تقاضای داخلی نمی‌رسیم و وقتی در کشور خودمان نیاز داریم نمی‌توانیم به فکر صادرات باشیم چون تنها به فکر جیب خودمان نیستیم، من تا جایی که می‌توانم باید زمینه را به شکلی فراهم کنم که بازار داخلی تامین بشود و بعد از آن به فکر صادرات باشم.

به علت موفقیت خود اشاره می‌کنید، آن هم در شرایطی که تولید با مشکلات متعددی از جمله تحریم مواجه است؟

مهم نیست که کجا هستیم و چه شخصیتی داریم مهم این است که ما یک محصولی می‌خواهیم بسازیم که ایرادی نداشته باشد، یک جمله برای من زمانی که به ایده ساخت دستگاه پرو بال می‌دادم خیلی مهم بود اینکه با افتخار بگویم این محصول ایرانی است و با افتخار بزنم ساخت ایران چون این جمله برای من خیلی معنا می‌دهد.

نکته دیگر اینکه من می‌توانم همپای تولید کننده المانی کار کنم و همین هم شد به طوری که دستگاه ساخت آلمان ۴ آپشن داشت در حالی که دستگاه تولید ما ۵ آپشن دارد و با افتخار می‌گویم ایرانی است، درست است که تحریم وجود دارد اما اگر بخواهیم می‌شود سخت بود اما توانستیم بر مشکلات غلبه کنیم.

ارگانی از شما حمایت کرد؟

واقعیت این است که خیر، اما ما در دورود مجموعه کفش غزالی را داریم که چند سال اخیر خالی بود، با پیگیری اداره کل فنی و حرفه‌ی استان و اداره شهرستان دورود پس از اینکه مجموعه را به مزابده گذاشتند حدود ۲ هزار متر را به صورت اجاره در اختیار ما قرار دادند.

به نظر شما شرکت‌های دانش بنیان با چه مشکلاتی مواجه هستند؟ 

ببینید وقتی که شخصی ایده‌ به ذهنش می‌رسد می‌خواهد با تبدیل ایده به طرح و سپس تولید تولید محصول به کشور خود خدمت کند و تحقق این امر مستلزم وجود زیرساخت‌هایی است از جمله سرمایه، من هر کجا رفتم گفتند برو تسهیلات ۲۰ درصدی بگیر.

طرف می‌گوید من حمایت می‌کنم تو برو دستگاه را بساز، من با کدام پول بسازم وقتی دستگاه من یک میلیارد هزینه می‌خواهد، برای ساخت دستگاه نمونه از سال ۹۴ تا ۹۸ به خاطر نبود همین یک میلیارد کارم لنگ شد، ما قران قران و تیکه تیکه دستگاه ساختیم.

به نظر من مهمترین مشکل شرکت‌های دانش بنیان نبود سرمایه و بعد از آن عدم حمایت ارگان‌های دولتی است، همین الان اگر ۱۰ میلیارد تومان سرمایه داشته باشم 35 نفر مشغول کار می‌شوند اما حمایتی در کار نیست. 

انتهای پیام/

صرافی ارز دیجیتال

منبع: فارس

کلیدواژه: دورود مخترع لرستانی لرستان حوزه صنایع چوب نیروی انسانی ساخت دستگاه دانش بنیان طرح توجیهی نفر به طور

درخواست حذف خبر:

«خبربان» یک خبرخوان هوشمند و خودکار است و این خبر را به‌طور اتوماتیک از وبسایت www.farsnews.ir دریافت کرده‌است، لذا منبع این خبر، وبسایت «فارس» بوده و سایت «خبربان» مسئولیتی در قبال محتوای آن ندارد. چنانچه درخواست حذف این خبر را دارید، کد ۳۵۷۳۳۳۹۶ را به همراه موضوع به شماره ۱۰۰۰۱۰۰۲۲۱۰۰ پیامک فرمایید. لطفاً در صورتی‌که در مورد این خبر، نظر یا سئوالی دارید، با منبع خبر (اینجا) ارتباط برقرار نمایید.

با استناد به ماده ۷۴ قانون تجارت الکترونیک مصوب ۱۳۸۲/۱۰/۱۷ مجلس شورای اسلامی و با عنایت به اینکه سایت «خبربان» مصداق بستر مبادلات الکترونیکی متنی، صوتی و تصویر است، مسئولیت نقض حقوق تصریح شده مولفان در قانون فوق از قبیل تکثیر، اجرا و توزیع و یا هر گونه محتوی خلاف قوانین کشور ایران بر عهده منبع خبر و کاربران است.

خبر بعدی:

چگونه سلامت روحی و روانی سالمندان مان را تضمین کنیم؟

 

گروه زندگی- نفیسه خانلری- بعد از خوردن تکه ای از نان صبحانه و قرص های رنگارنگی که پرستار روی میز گذاشته بود، دستش را به دیوار تکیه داد و آرام آرام خودش را به پنجره ای رساند که صندلی چوبی بلوطی رنگ در کنارش جا خوش کرده بود. کار هر روزش بود. نشستن روی این صندلی قدیمی و تماشای تکراری مردمی که در هیاهوی شهر، روزها را سپری می کردند اما این تماشای نه چندان دلنشین، در روزهای آخر هفته برایش کمی متفاوت بود چون احتمال داشت که هر آن یکی از بچه ها کلید را در قفل درب بچرخاند و وارد خانه شود!

چشم انتظاری، دلتنگی، تنهایی، انزوا و افسردگی؛ این ها حس های آشنایی در دوران کهنسالی هستند و اکثر سالمندان به کرات آن را تجربه می کنند اما آیا واقعا سهم انسان ها از دوران کهنسالی این است؟ آیا نمی توان ورق را برگرداند و تصویر متفاوتی از کهنسالی ترسیم کرد؟ قطعا راهکارهای بسیاری برای تغییر این تصویر خاکستری وجود دارد که می خواهیم همراه با خانم طاووسی کارشناس روانشناسی، برخی از آن ها را با هم مرور کنیم.

دریافت احترام؛ اصلی ترین نیاز روحی سالمندان

دریافت احترام شاید مهمتری نیاز روانی یک انسان کهنسال باشد. حسی که به راحتی می توان آن را به سالمندان انتقال داد و تا حد زیادی سلامت روح و روان شان را تضمین کرد.« سمیرا طاووسی» در این باره توضیح می دهد:«فرد کهنسال نیاز دارد که به عنوان یک فرد محترم در خانواده شناخته شده و این را کاملا لمس کند. به هرحال او عمری را با سختی هایی گذرانده و سردی و گرمی زندگی را بیشتر از ما چشیده، بنابراین از ثمره های زندگیش انتظار احترام دارد. چه بساکه فرد فرد ما در سنین بالاتر، این حس و نیاز به دریافت احترام از کم سن ترها را تجربه خواهیم کرد.» به خاطر داشته باشید که احترام به سالمندان در قالب های مختلفی می گنجد. از یک احترام کلامی در رأس این هرم گرفته تا احترام به نظرات و تجربیات او و حتی احترامی که از توجه به نیازهای مختلفش حاصل می شود. مثلا توجه به سلامت جسمی او، هم صحبتی با سالمند، سرزدن به او و ... همه می توانند ابعادهایی از احترام باشند.

حس کامیابی را به آن ها انتقال دهید

یکی از مسائل در سلامت روحی سالمندان این است که حس کنند، عمرشان مثمرثمر بوده و توانسته اند زندگی اثربخشی را پشت سر بگذارند. طاووسی با بهره گیری از نظریات اریکسون روانشناس بنام آلمانی در توضیح این مساله مهم می گوید:«مهمترین چالش کهنسالی، خرد است؛ یعنی فرد کهنسال آدمی است که مراحل مختلف را گذارانده و اگر الان به مراحل قبل نگاه کند و نتایجش را کامل و مطلوب ببیند، آنوقت احساس ارامش کرده و به سلامت روان می رسد ولی اگر از کلیت زندگی اش راضی نباشد، احساس انزوا، خواری و بی ثمرگی به او دست می دهد که البته در هردوحالت، خانواده نقش بسیار مهمی در القای این حس ها به سالمندان دارند. اگر سالمندان مورد احترام قرار گیرند و حس مفیدبودن را از جانب فرزندانشان دریافت کنند، از سلامت روحی بیشتری برخوردار خواهند شد.» واقعا گاهی لازم است که فرزندان خیلی چیزها را به زبان بیاورند و به خاطر بسیاری از داشته هایشان از والدین خود تقدیر کنند و به آن‌ها بگویند که چقدر در زندگی فرزندان خود اثرگذار بوده اند. همین بیان کلامی ساده به شدت می تواند حس کامیابی از زندگی گذشته را به سالمندان منتقل کند.

پای حرف‌هایشان بنشینید و آن ها را بشنوید

این کارشناس روانشناسی در ادامه به راهکاری مهمی درجهت انتقال حس مفید بودن به سالمندان اشاره کرده و می گوید:«شاید جالب باشد بدانید که یکی از بزرگترین نیازهای سالمند این است که می خواهد تجربیاتش را دراختیار دیگران قرار دهد و گوش شنوایی برای او وجود داشته باشد و این درحالی است که معمولا افراد جوانتر حوصله شنیدن این تجربیات طلایی و گرانقدر را ندارند و یا می‌گویند که دوره آن ها با دوره ما فرق می‌کرده که خب این تصورات مستقیما روح و روان سالمند را نشانه می‌گیرد. بنابراین من توصیه می‌کنم که اگر فرد کهنسالی زیاد صحبت می کند، به این فکر کنیم که او کوهی از تجربه است و ضمنا اینده خود ماست و چندصباحی دیگر، این ما هستیم که فکر می کنیم دارای تجربیات ارزشمندی برای شنیدن هستیم و وظیفه آنتقال آن را داریم، پس شنونده خاطرات و تجربیات سالمندان باشیم تا هم درس هایی از آن ها بگیریم و هم حال خوب و حس مفید بودن را به ان ها هدیه دهیم.»

رنج تنهایی را به آن ها تحمیل نکنید

کاملا درست است همه ما مشغله های بسیاری داریم و گاهی دلمان می خواهد آخرهفته ها را بیرون از خانه سپری کنیم که همه این ها فرصت بودن با پدر و مادرهای کهنسال را از ما می گیرد. قطعا تفریح و نشاط حق ماست اما حواسمان باشد که از والدین پیرمان غافل نشویم. مثلا می‌توانیم با دیگر اعضای خانواده برنامه ریزی کنیم و بودن در کنار این عزیزان بویژه در تعطیلات و اخر هفته ها را بین خودمان تقسیم کنیم تا ان ها منزوی و دلشکسته نشوند. طاووسی می گوید:«وقتی به سالمندان سر نمی زنیم و حتی گاهی با آن ها تماس تلفنی هم نمی گیریم، آن ها احساس می کنند درختی که تمام عمر برایش تلاش کرده اند بارور نشده و همین نیز سلامت روان و حتی جسم شان را به شدت به خطر می‌اندازند.» پس سالمندان را دریابید. تحمیل رنج تنهایی، حق آن ها نیست!

سالمندان را از کنج خانه بیرون بیاورید

خیلی از خانواده ها با ترس از به خطرافتادن سلامت جسمی سالمندان شان از بیرون بردن آن ها خودداری می کنند و معمولا دیدارها به خانه خود افراد کهنسال خلاصه می شود اما واقعا افراد سالمند هم نیاز به نفس کشیدن دارند و حبس کردن آن ها در خانه اصلا کار درستی نیست. گاهی اوقات آن ها را به خانه خود ببرید و حتی امکان تفریح را برایشان مهیا کنید. مواقعی که برای سرزدن به سراغشان می روید، اگر توانش را دارند، دستشان را بگیرید و به نزدیکترین پارک محله ببرید. البته گاهی سالمندان به سبب شرایط جسمی شان رغبت چندانی برای بیرون رفتن از خانه ندارند که شما می توانید این میل را در آن ها افزایش دهید. مثلا هرچندوقت یکبار همه اعضای فامیل را دورهم جمع کنید و با هم به پیک نیک بروید یا مهمانی های جمعی بگیرید. البته خیلی از سالمندان حوصله سروصدای زیاد را ندارند، پس در جمع هایتان حواستان به این موضوع هم باشد.

دوستان قدیمی، پیام آور نشاط هستند

گاهی در مراقبت از افراد سالمند آنقدر افراطی عمل می کنیم که این مراقبت تبدیل به محدودیت برای آن ها می شود. مثلا برخی از سالمندان تمایل به دیدار با دوستان و یا افراد هم سن و سال خود دارند اما با نگرانی های وسواس گونه خود مانع از بیرون رفتن و حتی میزبانی ان ها از دوستانشان می شویم، درحالیکه آن ها زنده اند و حق زندگی دارند. خوب است که گاهی پدر و مادرهای خود را به ارتباط با دوستان قدیمی شان ترغیب کنیم و حتی خودمان آن ها را به خانه دوستانشان ببریم. هم صحبتی و درد و دل با دوستان قدیمی نه تنها حس و حال جوانی را در وجودشان زنده می کند، بلکه آن ها می توانند حرف های مگوی خود را با دوستان هم سن و سال خود درمیان گذاشته و احساس سبک بالی کنند.

سالمندان را به محفل های جمعی و تجربه های جدید سوق دهید

کارشناس روانشناسی نیز ارتباط سالمندان با محفل های افراد مسن را به عنوان راهکاری موثر معرفی و توصیه می کند که فرزندان درجهت سلامت روانی سالمندان خود از آن کمک گیرند.«با توجه به میانگین سن جوامع، یک شخصی 70 ساله خود را به مرگ نزدیک تر می بیند و شور و حال چندانی ندارد. از طرفی هم احتمالا با بیماری هایی مواجه است که مجموع این عوامل، آن ها را به سمت افسردگی و حس از کارافتادگی سوق می دهد که قطعا نباید آن ها را به حال خود رها کرد. امروزه در برخی پارک ها و فرهنگسراها، دورهمی های سالمندان همچون مولوی خوانی و مثنوی خوانی و یا اردوهای یک روزه مختص افراد مسن برگزار می شود که فوق العاده کمک کننده است و می تواند احساس مفید بودن و کسب تجربیات جدید را به سالمندان انتقال دهد؛ بنابراین می توانیم سالمندان مان را با این جمع ها آشنا کنیم تا خیلی خانه نشین نباشند و در انزوا و دوری از جامعه فرو نروند.»

گاهی فرزندان را به سالمندان بسپارید

وقتی حرف از دوران سالمندی می زنیم منظورمان صرفا مواجهه با افرادی بیمار و ناتوان نیست و بسیاری از سالمندان از سلامت کافی برای انجام خیلی کارها برخوردارند. مثلا می توانند بنا به اقتضای شرایط و سن و سال نوه ها، از آن ها مراقبت کنند. به گفته سمیرا طاووسی، «پدربزرگ ها و مادربزرگ ها مراقب های بسیار خوب، دلسوز و باتجربه ای برای نوه ها هستند و می شود گاهی از توانایی آن ها استفاده کرد. چه بساکه این کار به ان ها این حس را می دهند که هنوز هم می توانند برای خانواده شان مفید و موثر باشند.»

حالا که با یکسری از راهکارهای پیشنهادی ما آشنا شدید، شما هم می توانید از تجربیات تان برایمان بگویید تا بتوانیم با هم دوران سالمندی شیرینی را برای عزیزانمان فراهم کنیم. 

دیگر خبرها

  • تحول در شرکت ملی پست اتفاقی نیست
  • چگونه سلامت روحی و روانی سالمندان مان را تضمین کنیم؟
  • مرکز خودکفایی صنعت پتروشیمی راه‌اندازی شد
  • فبروزآبادی: تولید نانوفناوری از الگو‌های موفق در کشور است / باید تجاری‌سازی محصولات ایران‌ساخت را بیشتر کنیم
  • تولید نانوفناوری از الگو‌های موفق در کشور است / باید تجاری‌سازی محصولات ایران‌ساخت را بیشتر کنیم
  • رتبه ایران در تولید علم ارتقاء یافته است/ دارویار جلوی سودجویی برخی شرکت‌ها را گرفت
  • وزیر بهداشت: رتبه ایران در تولید علم ارتقاء یافته است/ دارویار جلوی سودجویی برخی شرکت‌ها را گرفت
  • فعالیت‌های پژوهشی در رشته علوم انسانی به فراموشی سپرده شده است
  • وزیر بهداشت: مرجعیت علمی ایران در حوزه پزشکی افقی دست‌یافتنی است
  • کمبود نیروی انسانی در حوزه قضایی شهرستان انار