واکنش آلن بدیو به اپیدمی کرونا در رسانههای اجتماعی
تاریخ انتشار: ۱۷ فروردین ۱۳۹۹ | کد خبر: ۲۷۴۹۰۷۶۵
به گزارش همشهری آنلاین به نقل از روزنامه شرق مقاله ای از آلن بدیو چنین ترجمه شده است :
از همان ابتدا بر این باور بودم وضعیت کنونی با مشخصه همهگیری ویروسی آن، چندان هم استثنائی نیست. از همهگیری (ویروسی) ایدز بگیر تا آنفلوآنزای پرندگان و ویروسهای ابولا و سارس۱-حتی اگر نخواهیم به سایر انواع آنفلوآنزا، بازگشت دوباره سرخک یا انواع نوظهوری از بیماری سل اشاره کنیم که آنتیبیوتیکها هم دیگر از درمان آن عاجزند- همگی به ما نشان دادهاند اپیدمیهای مرگبار و جدی (مثل ایدز با چندین میلیون کشته) محصول ناگزیر درآمیختگی بازار جهانی با مناطق وسیع محروم از امکانات پزشکی و همچنین فقدان انضباطی جهانی درباره واکسیناسیونهای ضروری است.
بیشتر بخوانید:
اخباری که در وبسایت منتشر نمیشوند!
از اینها گذشته، نام اصلی اپیدمی جاری خود به تعبیری حکایت از آن دارد که با «پدیدهای جدید در جهان معاصر» سروکار نداریم. نام اصلی بیماری سارس۲، به معنای «سندرم حاد و شدید تنفسی۲»، است؛ نامی که به «دوبارگی» این شناسه از پی اپیدمی سارس۱ اشاره دارد که در بهار ۲۰۰۳ در گوشه و کنار دنیا شیوع پیدا کرد. در آن زمان، به این بیماری «اولین بیماری ناشناخته قرن بیستویکم» میگفتند. بنابراین واضح است اپیدمی کنونی به هیچ عنوان پدیدهای اساسا جدید یا بیسابقه نیست، بلکه دومین از نوع خود در قرن اخیر است و میتوان آن را فرزند خلف نمونه اول محسوب کرد. این قضیه تا به آن حد واضح است که امروز تنها انتقاد جدی وارده بر مقامات درباره بحث پیشبینی این اپیدمی، عدم تأمین مالی پژوهشهایی است که میتوانست در پی ظهور سارس۱، دستکم ابزاری درست و حسابی برای اقدام علیه سارس۲ در دسترس جهان پزشکی قرار دهد.
بنابراین، من نیز گمان میکردم همچون هر کس دیگری، جز تلاش برای ایزولهکردن خودم در خانه، کاری از دستم برنمیآید و البته حرفی هم برای گفتن نداشتم جز آنکه دیگران را به انجام همین کار تشویق کنم. در اینباره، پایبندی به نظم و انضباطی سفتوسخت از همه ضروریتر است، چراکه پشتیبانی و حفاظت لازم را برای همه کسانی فراهم میآورد که بیش از همه در معرض ابتلا هستند: طبیعتا و در وهله اول، همه کادر پزشکی که مستقیما در خط مقدم حاضرند و باید بتوانند بر رعایت قاطعانه مقرراتی انضباطی، ازجمله از جانب مبتلایان، حساب باز کنند؛ همچنین کسانی که بیش از همه ضعیف و آسیبپذیرند، مانند سالمندان و بهویژه کسانی که در آسایشگاهها تحت مراقبتند و البته همه کسانی که ناگزیر از رفتن به سر کار هستند و خطر سرایت و ابتلا را به جان میخرند. انضباط کسانی که میتوانند از فرمان «در خانه بمانید» اطاعت کنند باید همراه شود با یافتن و پیشنهادن وسایلی برای کسانی که بهزحمت «خانهای» دارند یا اصلا ندارند تا با همه این اوصاف بتوانند سرپناه امنی پیدا کنند. در این مورد، مصادره عمومی هتلها میتواند یکی از راههای ممکن باشد.
درست است که عمل به این وظایف هر روز بیشازپیش ضرورت مییابد، اما دستکم در نگاه اول مستلزم هیچ تلاش جدی تحلیلی یا تأسیس طرز فکری جدید نیست. ولی این روزها، ازجمله در حلقه اطرافیان نزدیکم، مطالب فراوانی میخوانم و میشنوم که پریشانم کرده است؛ هم از بابت آشفتگی و سراسیمگی عیان آنان و هم بهواسطه ضعف بیچون و چرایشان در توصیف وضعیتی که در آن بهسر میبریم، وضعیتی که در نهایت ساده و فاقد پیچیدگی است.
این اظهارات کوتهبینانه، سرزنشهای قاطعانه و فرجامخواهیهای رقتانگیز اشکال مختلفی به خود میگیرند، اما همگی یک نقطه اشتراک دارند و آن بیاعتنایی شگرفی است که نسبت به سادگی هولناک وضعیت اپیدمی کنونی و فقدان هر نوع بداعتی در آن روا داشتهاند. برخی بیخود و بیجهت شیفته و سرسپرده قدرتهای حاکم میشوند که در واقع صرفا همان اقداماتی را در پیش گرفتهاند که ماهیت پدیده بر آنان تحمیل کرده است. برخی دیگر به سیاره زمین و رمز و رازهایش متوسل میشوند که آن هم بیفایده است. بعضیها هم تقصیر همهچیز را به گردن مکرون نگونبختی میاندازند که صرفا دارد وظیفه خود را در مقام رئیس دولت، آنهم نه بدتر از هر همتای فرضیاش، در دوران جنگ یا اپیدمی انجام میدهد. دیگرانی هم هستند که با هایوهوی فراوان از رخدادی بنیانگذار یک انقلاب بیسابقه سخن میگویند که نسبت آن با نابودی یک ویروس هنوز مبهم است -انقلابی که حتی «انقلابیون» مدنظرمان نیز هیچ راه و روش تازهای برای تحقق آن پیشنهاد ندادهاند.
در این میان، برخی نیز در ورطه یک بدبینی آخرالزمانی افتادهاند. باقی هم از این واقعیت سرخوردهاند که اینجا دیگر قانون طلایی ایدئولوژی معاصر، یعنی «اول من»، هیچ نفع و بهرهای ندارد، گره از کاری نمیگشاید و حتی ممکن است در مقام یک شریک جرم ظاهر شود و نگذارد شر این ویروس به این زودیها از سرمان کم شود.
به نظر میرسد چالش اپیدمی همهجا دستبهکار زائلکردن فعالیت و کارکرد ذاتی خرد است و سوژه را واداشته تا به دامان همان دست مضامین و پدیدههای غمانگیزی -مانند افسانهبافی، پیشگویی و لعن و نفرین- بازگردد که هنگام فراگیری طاعون در قرون وسطا مرسوم بود. به همین اعتبار، احساس میکنم به نوعی ملزم به آن هستم تا در ادامه ایدههای سادهای را در کنار هم مطرح کنم؛ ایدههایی که با مسرت آنها را دکارتی مینامم.
بگذارید با تعریف مسئله آغاز کنم؛ مسئلهای که تعریف بهشدت بد و نادرستش اغلب به مواجههای ناشیانه با آن منجر شده است. پیچیدگی یک اپیدمی از این واقعیت ناشی میشود که همواره نقطه اتصال تعینهای طبیعی و اجتماعی است. بنابراین تحلیل کامل آن باید ناظر بر نقاط تقاطع باشد: باید به نقاط تقاطع این دو تعین پی برد و برایند آنها را آشکار کرد. برای مثال، نقطه اتکای اولیه اپیدمی جاری را باید به احتمال زیاد در بازارهای استان ووهان جست. بازارهای چینی به کثیفی و آلودگی خطرناکشان و میل مهارناپذیری شهرهاند که نسبت به فروش انواع و اقسام حیوانات زنده و تلنبارشده روی یکدیگر در فضای باز دارند. در همین بازارها بود که ویروس در زمانی نامعلوم و در محیط عمومی متراکم و شلوغی ظاهر شد که بهسختی واجد ابتداییترین شرایط بهداشتی بود؛ آنهم در کالبد حیوانی که خود ویروس را از خفاش به ارث برده بود.
به این طریق، خط سیر طبیعی ویروس از گونهای به گونهای دیگر عاقبت به سمت گونه انسان حرکت میکند. اما دقیقا چگونه؟ هنوز پاسخ این سؤال را نمیدانیم و فقط پژوهشهای علمی است که میتوانند آن را آشکار کنند. پس بگذارید در این بین، به طور ضمنی همه آنانی را به باد انتقاد بگیریم که با اتکا به تصاویری ساختگی، دستبهکار انتشار آنلاین داستانهای دروغین نوعا نژادپرستانهای هستند که منشأ همه این دردسرها را خوردن خفاشهای نیمهجان از سوی چینیها عنوان میکنند. واقعیت آن است که انتقال محلی بین گونههای حیوانی که دست آخر به نوع بشر رسیده، سرمنشأ همه این قضایاست. پس از آن صرفا با عملکرد ساده یکی از دادههای بنیادین جهان معاصر رویاروییم: رشد و ارتقای درجه، یا به بیان دیگر، حضور پرشور و عالمگیر سرمایهداری دولتی چین در عرصه بازار جهانی. پیامد آن نیز شبکههای بیشمار انتشار ویروسی بود که تا پیش از موفقیت دولت چین در قرنطینه کامل نقطه شروع بیماری، یعنی استانی با جمعیت ۴۰میلیونی، آشکارا در حال تاختوتاز بودند -قرنطینهای که عاقبت با موفقیت اما آنقدر دیر انجام شد که نتوانست مانع از عزیمت جهانی اپیدمی در مسیرهای خاکی، آبی و هوایی شود.
در اینجا باید به جزئیات گویای آنچه من مفصلبندی مضاعف اپیدمی مینامم، توجه کنیم: امروز سارس۲ در ووهان مهار شده است، اما موارد ابتلای بسیاری در شانگهای گزارش شده که عمدتا ناشی از ورود مسافران خارجی و بازگشت اتباع چینی است. به همین اعتبار، چین همان جایی است که میتوان پیوند بین فصل مشترک طبیعت و جامعه در بازارهای نابسامان را با انتشار سیارهای این سرمنشأ ویروسی مشاهده کرد، پیوندی که طرف اول آن به دلایلی منسوخ ناشی از سنتهای کهن بوده و دومی به دلایلی مدرن و امروزی، به بازار جهانی سرمایهداری و اتکای آن به تحرک و سیلان پرسرعت و بیوقفه محول شده است.
تازه پس از این وارد مرحلهای میشویم که دولتها به صورت محلی تلاش میکنند جلوی انتشار ویروس را بگیرند. بگذارید بهاجمال خاطرنشان کنم اراده دولتها برای جلوگیری از انتشار ویروس اساسا در سطح محلی باقی میماند، درحالیکه این اپیدمی مرزها را رد میکند. واضح است با وجود برخی نهادهای قدرت فراملی، این دولتهای بورژوازی محلی هستند که در خط مقدم حاضرند. در اینجا با یکی از تناقضات عمده جهان معاصر سروکار داریم. اقتصاد، ازجمله فرایند تولید انبوه مصنوعات، تحت لوای بازار جهانی درمیآید -برای مثال میدانیم امروزه سرهمکردن ساده یک تلفن همراه مستلزم بسیج نیروی کار و منابع، ازجمله منابع معدنی در دستکم هفت کشور متفاوت است. با همه این اوصاف، قدرتهای سیاسی هنوز که هنوز است اساسا ملی باقی ماندهاند. رقابت بین امپریالیسم قدیم (اروپا و ایالات متحده) و جدید (چین، ژاپن و...) نیز در را به روی هر آن فرایندی بسته است که میتواند به تأسیس یک دولت سرمایهداری جهانی منجر شود. پس اپیدمی همچنین لمحهای است که تناقض بین اقتصاد و سیاست بیپرده افشا میشود. حتی کشورهای اروپایی نیز نتوانستهاند سر بزنگاه از پس تطبیق سیاستهایشان در رویارویی با ویروس برآیند. دولتهای ملی که دستخوش چنین تناقضاتی هستند، تلاش میکنند با رعایت حداکثری سازوکارهای سرمایه به مواجهه با وضعیت اپیدمی بروند؛ هرچند ماهیت خطر آنان را ناگزیر از جرح و تعدیل سبک و کنشهای قدرت کرده است.
از دیرباز میدانیم هنگام وقوع جنگ بین کشورها، دولت باید به منظور نجات سرمایهداری محلی، نه فقط چنانکه انتظار میرود بر تودهها، بلکه بر خود بورژوازی نیز الزامات و محدودیتهایی چشمگیر اعمال کند. برخی صنایع فقط به دلیل آنکه تولید افسارگسیخته تسلیحات مستقیما هیچ ارزش اضافی قابل تبدیل به پولی ایجاد نمیکنند، تا آستانه دولتیشدن پیش میروند. بسیاری از بورژواها در مقام افسران نظامی بسیج میشوند و در معرض خطر مرگ قرار میگیرند. دانشمندان شبانهروز کار میکنند تا اسلحه جدید اختراع کنند. تعداد بسیاری از روشنفکران و هنرمندان نیز موظف به تأمین جریان پروپاگاندای دولتی و جز آن میشوند. در رویارویی با اپیدمی نیز این قسم واکنشهای دولتسالار اجتنابناپذیر است. به همین دلیل و بر خلاف آنچه گفته میشود، اظهارات مکرون یا نخستوزیر ادوارد فیلیپ درباره بازگشت «دولت رفاه»، اختصاص بودجه برای حمایت از بیکاران یا کمک به افراد خوداشتغالی که مغازههایشان بسته شده است، تقاضای ۱۰۰ یا ۲۰۰ میلیارد یورو از خزانه دولت و چهبسا اعلام «ملیسازی» صنایع، هیچکدام در واقع تعجبآور یا متناقضنما نیستند. این نشان میدهد استعاره مکرون درست است: «ما در حال جنگیم». در جنگ یا اپیدمی، دولت ناچار است به منظور اجتناب از وقوع فاجعهای راهبردی، گاه با زیر پاگذاشتن ماهیت معمول طبقاتیاش، اقداماتی را در پیش گیرد که هم اقتدارگرایانهتر و هم بهطور کلی هدفمندترند. این پیامد تماما منطقی وضعیت است که در عین باقیماندن در چارچوب نظم اجتماعی مستقر، هدفی جز مهار اپیدمی -یا با وامگیری دوباره از استعاره مکرون، پیروزی در جنگ- با بالاترین درجه اطمینان ندارد. این موضوع اصلا شوخیبردار نیست و در واقع ضرورتی تحمیلشده بهواسطه انتشار زائدهای مرگبار در تقاطع طبیعت (نقش برجسته دانشمندان در این قضایا) و نظم اجتماعی (مداخله اقتدارگرایانه و گریزناپذیر دولت) است.
در بحبوحه این تلاشها، بروز برخی خلأهای جدی امری اجتنابناپذیر است. مثلا نبود ماسکهای محافظتی یا عدم آمادگی لازم برای ارائه خدمات در دوره ایزولاسیون بیمارستانی را در نظر آورید. اما چه کسی میتواند بهراستی به خود ببالد که چنین پدیدهای را پیشبینی کرده است؟ حقیقت دارد که دولت از جهاتی هیچ اقدامی برای پیشگیری از وضعیت کنونی انجام نداده است. حتی میتوان چنین مدعی شد که در عوض با دههها تضعیف نظام بهداشت و سلامت ملی، در کنار سایر بخشهای دولت که باید در خدمت منافع عمومی بودند، چنان عملکردی از خود بهجای گذاشته که گویا هیچ پدیدهای مشابه یک همهگیری خانمانسوز نمیتواند کشورمان را تحت تأثیر قرار دهد. تا به اینجا، دولت بهشدت سزاوار سرزنش است؛ آنهم نه فقط در قامت دولت مکرون، بلکه در هیئت همه آنانی که دستکم در ۳۰ سال گذشته پیش از او زمام قدرت را در دست داشتهاند.
اما این نکته هم حقیقت دارد که شاید جز شمار معدودی از دانشمندان، هیچکس دیگر ظهور این نوع از یک بیماری همهگیر را در فرانسه پیشبینی نکرده یا حتی متصور نشده بود. احتمالا بسیاری چنین میپنداشتند که این دست پدیدهها مناسب حال آفریقای سیاه یا چین تمامیتخواه است و نه اروپای دموکراتیک. در این بین، بدون شک چپگراها -یا جلیقهزردها یا حتی فعالان اتحادیههای کارگری- نیز هیچ حق بخصوصی برای سخنرانی و موعظه در اینباره و ادامه جاروجنجالها درباره مکرون، این هدف ناچیز و بیارزششان در چند صباح اخیر، ندارند چراکه آنان هم مطلقا نتوانستند چنین روزهایی را پیشبینی کنند. تازه برعکس، این گروهها تا همین اواخر و درست هنگامی که اپیدمی در مسیر آمدن از چین بود، تجمعات کنترلنشده و تظاهرات پرسروصدای خود را چندین برابر کردند تا امروز دیگر فارغ از هویتشان، صلاحیت آن را هم نداشته باشند که تأخیر مقامات را در سنجش ابعاد واقعی آنچه در شرف رویدادن بود، قاطعانه محکوم کنند. راستش را بخواهید، هیچ نیروی سیاسی در فرانسه نتوانست زودتر از دولت مکرون ابعاد ماجرا را بهدرستی ارزیابی کند.
بنابراین اگر بخواهیم از جانب دولت به قضیه نگاه کنیم، وضعیت بهگونهای است که دولت بورژوازی باید در عین پاسداشت راهبردی و آیندهنگرانه تقدم آن قسم از منافع طبقاتی که خود بازنمود صورت عام آن است، صراحتا و بهطور علنی منافعی نسبتا عمومیتر از منافع بورژوازی صرف را حاکم کند. به عبارت دیگر، این بزنگاه دولت را وادار میکند بهخاطر وجود داخلی یک «دشمن» که خود ماهیتی عمومی دارد -و در ایام جنگ میتواند یک متجاوز خارجی باشد، اما در وضعیت کنونی ویروس سارس۲ است- وضعیت را بهوسیله یکپارچهسازی منافع عمومیتر با منافع طبقهای که نماینده تامالاختیار آن است، مدیریت کند.
چنین وضعیتی (جنگ جهانی یا اپیدمی جهانی) بهویژه از لحاظ سیاسی «خنثی» است. جنگهای گذشته فقط در دو کشور موجب راهاندازی انقلابها شدهاند که شاید در نسبت با قدرتهای امپریالیستی وقت مطرود و جداافتاده بودند: روسیه و چین. دلیل این امر درباره روسیه آن بود که قدرت تزاری از همه لحاظ و برای مدتزمانی طولانی یک قدرت ارتجاعی بود؛ ازجمله وقتی به شکل بالقوه در حال وفقدادن خود با ظهور و تولد یک سرمایهداری واقعی در این کشور پهناور بود. در مقابل این قدرت اما یک نیروی پیشتاز سیاسی و مدرن در هیئت بلشویکها وجود داشت که با همه قوا بهدست رهبرانی برجسته سازمان یافته بود. درباره چین، جنگ انقلابی داخلی پیش از جنگ جهانی رخ داد و حزب کمونیست چین در سال ۱۹۴۰ در رأس یک ارتش مردمی آزموده قرار داشت. در مقابل، تاکنون جنگ در هیچ قدرت غربی به راهاندازی پیروزمندانه یک انقلاب منجر نشده است. حتی در آلمان، کشوری که در سال ۱۹۱۸ بازنده از جنگ بیرون آمد، هم قیام اسپارتاکیستها بهسرعت در هم کوبیده شد.
از آنچه گفته شد، میتوان بهوضوح این درس را آموخت که اپیدمی جاری در مقام یک بیماری همهگیر، در کشوری همچون فرانسه هیچ پیامد سیاسی درخور توجهی بههمراه نخواهد داشت. حتی با فرض اینکه بورژوازی ما -در پرتو شکوه و شکایتهایی خام و شعارهایی فراگیر اما پوشالی- به این باور رسیده باشد که لحظه خلاصشدن از شر مکرون فرا رسیده است، اما حتی همین هم نمیتواند به هیچ عنوان نشانگر تغییر قابل توجهی باشد. از همین حالا نامزدهایی که «از لحاظ سیاسی مناسب و شایسته» تشخیص داده شدهاند، در کمین قدرت نشستهاند؛ درست مانند هواداران پوسیدهترین شکل «ملتگرایی» که به یک اندازه منفور و منسوخ است.
اما آن کسانی از ما که سودای تغییری حقیقی در شرایط سیاسی این کشور را داریم، باید از این میانپرده اپیدمی و حتی گوشهنشینی -کاملا ضروری- آن بهره بگیریم تا روی سیماهای جدید سیاست کار کنیم، روی پروژه تأسیس عرصههای نوین سیاسی و همچنین توسعه فراملی مرحله سوم کمونیسم که از پی مرحله درخشان ابداع آن و مرحله -جذاب اما عاقبت شکستخورده- آزمونگری دولتیاش میآید. همچنین باید هر آن دیدگاهی را بیرحمانه از دم تیغ نقد خود بگذرانیم که مدعی است پدیدههایی همچون اپیدمی میتوانند بهخودی خود در راستای امری عمل کنند که از لحاظ سیاسی ابتکاری است. افزون بر انتشار عمومی دادههای علمی درباره اپیدمی، تأکیدها و باورهای جدید در رد یا تأیید وضعیت بیمارستانها و بهداشت عمومی، مدارس و آموزش برابر، مراقبت از سالمندان و پرسشهایی از این دست، تنها محملهایی هستند که میتوانند حامل باری سیاسی باشند. احتمالا اینها تنها مواردی باشند که بتوان در ترازنامه کاستیهای خطرناکی لحاظ کرد که وضعیت کنونی بر آنان نور افکنده است.
در این میان، باید علنی و بیمحابا نشان دهیم این بهاصطلاح «رسانههای اجتماعی» باری دیگر اثبات کردهاند بیش از هر چیز -و جدای از نقششان در پرکردن جیب میلیاردرها- عرصهای برای ترویج ازکارافتادگی ذهنی و لافزنی، شایعاتی مهارنشدنی، کشف «بداعتها»یی بدوی و چهبسا تاریکاندیشی فاشیستی هستند. پس بیایید حتی و بهویژه در انزوای خود، جز به حقایق تحت کنترل علم و چشماندازهای مستحکم سیاستی نوین، با همه تجربیات محلی و همچنین اهداف راهبردیاش، وقعی ننهیم.
کد خبر 498217 برچسبها كرونا در ايران اندیشهمنبع: همشهری آنلاین
کلیدواژه: كرونا در ايران اندیشه وضعیت کنونی بازار جهانی سرمایه داری پیش بینی پدیده ای دولت ها همه گیر دست کم
درخواست حذف خبر:
«خبربان» یک خبرخوان هوشمند و خودکار است و این خبر را بهطور اتوماتیک از وبسایت www.hamshahrionline.ir دریافت کردهاست، لذا منبع این خبر، وبسایت «همشهری آنلاین» بوده و سایت «خبربان» مسئولیتی در قبال محتوای آن ندارد. چنانچه درخواست حذف این خبر را دارید، کد ۲۷۴۹۰۷۶۵ را به همراه موضوع به شماره ۱۰۰۰۱۵۷۰ پیامک فرمایید. لطفاً در صورتیکه در مورد این خبر، نظر یا سئوالی دارید، با منبع خبر (اینجا) ارتباط برقرار نمایید.
با استناد به ماده ۷۴ قانون تجارت الکترونیک مصوب ۱۳۸۲/۱۰/۱۷ مجلس شورای اسلامی و با عنایت به اینکه سایت «خبربان» مصداق بستر مبادلات الکترونیکی متنی، صوتی و تصویر است، مسئولیت نقض حقوق تصریح شده مولفان در قانون فوق از قبیل تکثیر، اجرا و توزیع و یا هر گونه محتوی خلاف قوانین کشور ایران بر عهده منبع خبر و کاربران است.
خبر بعدی:
بیانیه ستاد حقوق بشر در واکنش به اقدام متزورانه آمریکا
ستاد حقوق بشر جمهوری اسلامی ایران با صدور بیانیهای اقدام متزورانه آمریکا در انتشار گزارش موهوم وضعیت حقوق بشر را محکوم کرد. - اخبار اجتماعی -
به گزارش گروه اجتماعی خبرگزاری تسنیم، وزارت خارجه آمریکا که به واسطه همراهی و حمایت همه جانبه از جنایت علیه بشریت و نسل کشی رژیم صهیونیستی در نوار غزه بیش از هر زمان دیگر تحت فشار افکار عمومی قرار دارد و جنبش های اعتراضی گسترده ای علیه سیاست های جنگ طلبانه و ضد حقوق بشری این کشور چه در داخل آمریکا و چه در سایر کشورهای جهان شکل گرفته، در یک اقدام مزوارنه دیگر به انتشار مجدد گزارش سالانه ادعایی درخصوص وضعیت حقوق بشر در کشورهای مختلف از جمله ج.ا.ایران پرداخته است.
اگرچه در حقیقت این گزارش چیزی جز تکرار هدفمند داده ها و اطلاعات دروغین، بی اساس و غیر مستند منتشر شده در رسانه های ضد ایرانی نیست، با این حال واگویی این ادعاها توسط رژیمی که انواع و اقسام نقض های فاحش حقوق بشر و حقوق ملت ها از استعمار تا جنگ افروزی و استفاده از بمب اتمی، کودتا و براندازی دولت های مردمی و دموکراتیک، تولید و اشاعه و استفاده ابرازی از تروریسم، یک جانبه گرایی و لشگرکشی به سایر کشورها، غارت منابع، ذخایر و انرژی های دیگر کشورها، حمله عامدانه به هواپیمای مسافربری، استفاده ابزاری از تحریم های ظالمانه و غیر قانونی و یکجانبه علیه کشورهای مستقل به منظور تحت فشار قرار دادن آنها و ترور هدفمند شخصیت ها و مدافعان حقوق بشر، حمایت و همراهی تمام قد از جنایات رژیم کودک کش صهیونیستی در غزه و ... را در کارنامه سراسر سیاه و ننگین خود دارد، گزاف، تلخ، زننده و در عین حال طنزآمیز است.
سازمان جوانان حقوق بشر: دیگر زمان بزن و در رو نیستاقدامات آمریکا در دهه های اخیر نمایشگاهی از جنایات جنگی، جنایت علیه بشریت، تروریسم و نقض حقوق بشر در منطقه غرب آسیا است. حمله به افغانستان، عراق و لیبی به بهانه دموکراسی سازی که به گواه آمارهای رسمی سازمان ملل متحد به کشتار هزاران غیرنظامی از جمله زنان و کودکان بی گناه انجامید، ایجاد گروهک تروریستی داعش و استفاده ابزاری از آن علیه ملت های منطقه از جمله در سوریه و عراق، جنایت ترور سردار شهید حاج قاسم سلیمانی، بزرگترین مدافع حقوق بشر ملت های منطقه و قهرمان مبارزه با تروریسم، و همراهان ایشان در یک کشور ثالث که به گواه گزارشگر وقت سازمان ملل متحد نقض آشکار حق حیات مندرج در ماده 6 میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی بود، نقض مستمر حاکمیت یمن و سوریه و حمایت همه جانبه از ماشین کشتار رژیم صهیونیستی در غزه، تنها گوشه ای از جنایات این رژیم است که نه تنها هیچ گاه از خاطره ملت های منطقه زدوده نخواهد شد، بلکه به ظهور و بروز هر چه بیشتر نفرت و انزجار افکار عمومی ملت ها و درخواست خروج فوری نیروهای این رژیم متجاوز از منطقه منتج شده است.
لازم به یادآوری است که آمریکا در دهه های گذشته با اعمال طیف گسترده ای از تحریم های غیرقانونی و ظالمانه یکجانبه علیه کشورهایی چون ایران، سوریه، روسیه، کره شمالی، ونزوئلا، کوبا و ...،آثار و عواقب زیانباری بر حقوق بشر و آزادی های اساسی انسان ها از جمله حق حیات، حق سلامت، حق آموزش، حق توسعه و حق برخورداری از بالاترین استاندارد زندگی و ... برجای گذاشته است؛ تحریم هایی که به تعبیر گزارشگر ویژه بررسی آثار منفی اقدامات قهری یکجانبه با رعایت افراطی تحریم ها توسط شرکت ها وموسسات مالی همراه بوده و چالش های انسانی و اقتصادی مضاعفی را بر کشورهای تحت تحریم تحمل کرده است و به واقع، جنایت علیه بشریت محسوب می شود.
پر واضح است که مردم آمریکا نیز قربانی خوی نژادپرستی، خود برتربینی و استبداد زمامداران کاخ سفید هستند و موارد متعدد نقض حقوق بشر از جمله حقوق زنان و کودکان، سیاهان و رنگین پوستان، مهاجران، زندانیان و ... در این کشور قابل مشاهده است. بر هیچ کس پوشیده نیست که آمریکا بیشترین آمار زندانیان در جهان را دارد، بیش از دو میلیون نفر زندانی و 4.5 میلیون نفر دیگر با قید وثیقه آزادند. شمار زندانیان زن آمریکایی طی سه دهه اخیر 700 برابر شده است. افرادی که سابقه زندان دارند، از شرکت در انتخابات محرومند و عمدتاً به بیگاری گرفته میشوند.
موج افشاگری آزار و اذیت زنان و دختران در محیط کار و اماکن عمومی که با هشتکME TOO در رسانههای اجتماعی جنجالی به پا کرد، از وقوع مکرر و عادی تخریب شأن و کرامت انسانی در جامعه آمریکا پرده برداشت. خشونت نژادپرستانه گسترده و سیستماتیک پلیس آمریکا علیه آفریقاییتباران در ایالات متحده به یک الگوی مشخص و موثق از نقضهای حقوق بشر و آزادی بنیادین شده است. علیرغم آنکه آمریکا مدعی آزادی اجتماعات مسالمتآمیز است، اعتراضات سال 2020 آمریکا ابعاد جدیدی از عدم تسامح و خشونت حکومت این کشور در تجمعات را آشکار ساخت و نشان داد که چگونه پلیس آمریکا در برابر ناظران شبکه های اجتماعی، به بدترین شکل معترضان را سرکوب میکند. بیش از 26 میلیون آمریکایی در اعتراضات مربوط به قتل جورج فلوید شرکت کردند. تجمعات در بسیاری از اوقات با سرکوب و خشونت پلیس علیه معترضان همراه بود.
آمریکا از جمله کشورهایی است که بیشترین میزان استفاده از شکنجه را در کارنامه دارد. شکنجههایی که آمریکا در زندانهای خود در این کشور یا در زندانهایش در دیگر کشورها استفاده میکند، تکنیکهای غیرانسانی هستند که به اصطلاح تکنیکهای بازجویی پیشرفته نامیده میشوند. تکنیکهای مذکور که پس از مشورت با روانشناسان طراحی شده اند شامل خشونت، انزوا و محرومیت از خواب هستند که توسط افسران پزشکی مخفیانه اجرا میشوند. گروههای مختلف اقلیت در آمریکا هدف انواع تبعیض قرار دارند و بهویژه سیاهپوستان در این کشور بهطور نامتناسبی هدف نژادپرستی هستند. آمریکاییهای آفریقاییتبار از نظر اقتصادی-اجتماعی در میان اقلیتهای به حاشیه رانده شده در این کشور هستند که بالاترین آمار را در محرومیت از حق رأی در انتخابات فدرال و ایالتی، حبس، قربانی سخنان نفرت پراکنانه در شبکه های اجتماعی و تبعیض دارند. یک سوم از جمعیت زندانیان در ایالات متحده متعلق به افراد آفریقایی تبار و یک سوم اسپانیایی و لاتین تبار هستند، و این در حالیست که این دو اقلیت به ترتیب تنها حدود 13 و 18 درصد از جمعیت کشور را تشکیل میدهند. این امر منجر به ایجاد موانعی از جمله طرد اجتماعی، عدم استخدام، عدم دسترسی به مسکن مناسب و برنامهها و اعتبارات اجتماعی در زندگی افرادی که دارای سابقه کیفری هستند، می شود.
در این چارچوب و با توجه به کارنامه سیاه آمریکا در زمینه حقوق بشر، چه در عرصه بین المللی و چه در عرصه داخلی، این کشور در موضعی نیست که دیگران را در این حوزه موعظه یا به بررسی وضعیت حقوق بشر در سایر کشورها بپردازد.
ستاد حقوق بشر با ابراز حمایت از جنبش های اعتراضی علیه رژیم صهیونیستی و حامیان آن از جمله آمریکا، انگلیس،فرانسه، آلمان و...،از سازوکارها و ترتیبات حقوق بشری بین المللی درخواست می کند که به وظیفه ذاتی و اساسی خود در پایان دادن به موارد گسترده نقض فاحش و جدی حقوق بشر، جنایت علیه بشریت و نسل کشی توسط رژیم صهیونیستی در نوار غزه عمل نموده و همت و توان خود را برای پیگیری مسئولیت عاملان و حامیان غربی این جنایات مصروف سازند.
انتهای پیام/