Web Analytics Made Easy - Statcounter
به نقل از «جهان نيوز»
2024-04-15@06:24:20 GMT

هنجارهای یک رسانه‌ی انقلابی

تاریخ انتشار: ۹ آبان ۱۳۹۶ | کد خبر: ۱۵۳۴۹۹۵۲

هنجارهای یک رسانه‌ی انقلابی

به گزارش جهان نيوز؛ هنگامی‌که درباره‌ی روزنامه‌نگاری انقلاب اسلامی سخن گفته می‌شود، باید اول از همه، محل نزاع و بحث را روشن کرد تا خط سیر موضوع گم نشود و مخاطب هم ایضاً. در واقع افراد مرادهای مختلفی از روزنامه‌نگاری انقلاب اسلامی دارند و حداقل می‌توان در بدو امر، به سه دیدگاه متفاوت اشاره کرد.  
اولین دیدگاه و شایع‌ترین آن‌ها این است که رسانه‌های امروزی، غربی‌اند و استعماری و وابسته به نظام سلطه.

بیشتر بخوانید: اخباری که در وبسایت منتشر نمی‌شوند!

ما باید گونه‌ای از روزنامه‌نگاری را داشته باشیم که تأمین‌کننده‌ی اهداف و آرمان‌های انقلاب اسلامی باشد و رسانه‌های متعلق به این پایگاه را در نبرد رسانه‌ای، سرآمد کند.
 
دومین دیدگاه، اندکی بیشتر پیش می‌رود و با عنایت به آسیب گرایش اول (که در آن ضعف و ناتوانی در برابر رسانه‌های جریان حاکم را متأثر از حرفه‌ای نبودن روزنامه‌نگاران انقلابی می‌داند)، موضوع را اندکی ریشه‌ای‌تر ارزیابی می‌کند و اصل را به مفهوم «روزنامه‌نگاری انقلاب اسلامی» برمی‌گرداند و بر لزوم اصلاح در رویکردها، قواعد و مفاهیم پایه‌ی این‌گونه روزنامه‌نگاری به‌مثابه‌ی بدیلی برای روزنامه‌نگاری‌های آزاد، توسعه و... یعنی رویکردهای مختلف به روزنامه‌نگاری، که بعد از گزارش کمیسیون مک‌براید (یک‌ جهان، چندین صدا)، خروج آمریکا از یونسکو و اتفاقات بعد از آن، مطرح شد و هم‌نوا بود با پیشرفت‌های اقتصادی کشورهایی نظیر مالزی و برزیل و هند، تأکید می‌کند.
 
اما سومین نگاه با ارزیابی دقیق‌تری نسبت به مسئله، روش تحقق آن و غایات متصور، تلاش می‌کند در حوزه‌ی موسع‌تری به گفت‌وگو بپردازد و آن‌ هم رسانه‌ی انقلاب اسلامی، اعم از روزنامه و روزنامه‌نگار و روزنامه‌نگاری انقلابی است. در واقع اینجا، سخن فراتر از مرزهای گرایش‌های انتقادی (شامل نومارکسیست‌ها، مطالعات‌ فرهنگی‌ها، پساساختارگراها، پست‌مدرن‌ها و...) است و چرایی و چیستی و چگونگی عمل رسانه‌ای، محل بحث قرار می‌گیرد.
 
اگر بتوان این گرایش‌ها را در یک تطور زمانی به عنوان ۱. توجه به چگونگی، ۲. چگونگی و چیستی و ۳. چگونگی، چیستی و چرایی نام‌گذاری کرد، اکنون موضوعات اندکی دقیق‌تر، نظری‌تر و مبنایی‌تر شده‌اند و صرفاً نمی‌توان به ‌دنبال کاربست‌ها و اقدام‌های خرد و جزئی رفت. فی‌المثل بسنده کردن به حُسن فعلی و یا فاعلی برای روزنامه‌نگار انقلابی، برای تولید و عرضه و انتقال پیام‌هایی مطلوب، کفایت نمی‌کند و با چنین تأکیداتی نمی‌توان صاحب رسانه‌ی انقلابی شد و هنجارها و نابهنجاری‌هایش را شناخت. پس سؤال و مسئله‌شناسی مقدمه‌ای می‌شود برای تحدید موضوع و روشن‌ کردن چراغ‌هایی برای پیمودن مسیر؛ مسیری البته سنگلاخ و ناشناخته که چون حرکت در دامنه‌ی کوه، نیازمند تغییر جهت‌ و بالا و پایین ‌رفتن‌هایی هم هست.
 
سؤال نخست: حرفه‌ای ‌بودن یعنی چه؟
 
شهید سید مرتضی آوینی بحثی دارد در باب حرفه‌ای و روزنامه‌نگاری در ایران. او ویژگی‌های حرفه‌ای بودن را «گزارش‌های داغ، مصاحبه‌های تنوری، دانستنی‌های سرپایی، اطلاعات ساندویچی، تیترهای بودار، جدول‌های خوشمزه، مسابقات هوس‌انگیز و خلاصه انواع مطالب برای انواع سلیقه‌ها!» می‌داند و این دقیقاً همان معنایی است که امروز از سبک زندگی مُراد می‌شود. در واقع سبک زندگی، گره خورده با سایر عرصه‌ها و طبقه‌بندی‌هاست و هنگامی‌که پیر بوردیو از تمایز برمبنای سلیقه سخن می‌گوید، در میانه‌ی سرمایه‌ی فرهنگی، عناصر مرتبط با شراب و خوراک و... را مدنظر دارد و این‌ها سر سازگاری با دین‌داری ندارند. روزنامه‌نگاری حرفه‌ای به معنای بهره ‌بردن از تمام تمتعات دنیوی است و نیازهایی که جزء اولیه‌ی یک زندگی (حیوانی منهای انسانیت) است.
 
 با این وصف، چه نسبتی میان روزنامه‌نگاری انقلابی با حرفه‌ای‌گرایی وجود دارد؟ در واقع، انقلاب برآمده از یک تنش و جوشش و خروش است که در نهاد خود تأمین‌کننده‌ی عدالت و پیشرفت و آگاهی است. این مقولات معمولاً در ردیف چیزهای مرتبط با سبک زندگی رایج جا نمی‌گیرند و روشن است که روزنامه‌نگاری انقلابی هم ربطی به این تعابیر ندارد. ممکن است برخی این دعوی را به میان بکشند که مگر انقلابی‌ها مثل سایر مردم، دغدغه‌ی زندگی و امرار معاش ندارند که آن‌ها را تافته‌ی جدابافته‌ای می‌نامید؟ و پاسخ کوتاهش این است که اینجا محل جابه‌جا ‌شدن اولویت‌ها و امیال است؛ جایی که فایده‌گرایی فردی در مرحله‌ی اولیه‌ی توجه نیست که سبک زندگی مدرن، متأثر از آن است.
 
سؤال دوم: ارزش‌ یا ارزش‌های خبری؟
 
سال‌هاست که در محافل آکادمیک روزنامه‌نگاری در ایران، یک گونه از درس‌های نظری درباره‌ی روزنامه‌نگاری عملی تدریس می‌شود و لب‌لباب این بحث نیز یک چارچوب هفت‌گانه‌ی ارزش‌های خبری است؛ آن ‌چیزهایی که نامشان را شهرت، دربرگیری، بزرگی، درگیری، شگفتی، مجاورت و تازگی گذارده‌اند. آن‌قدر این چارچوب متصلب و سخت شده است که هیچ خللی در ابنای آن وارد نیست و با وجود آنکه مؤلفانی پای ایده‌های انتقادی گالتونگ و روگ یا مکتب بیرمنگام را به میان کشیده‌اند و برخی همچون تونی هارکوپ، ناشی از تغییر شرایط (اقتصادی و فرهنگی) در دل این عناوین دست‌کاری‌هایی به‌ وجود آورده‌اند، اما همچنان همان‌ها (ارزش‌های خبری هفت‌تایی) هستند که تعیین می‌کنند چه چیزی خبر است یا نیست.
 
ارزش خبری معیار تشخیص رویداد بوده و واضح است که در جایی ‌که شهرت، شاخص و اعتبارآفرین است، غذاهای مورد علاقه‌ی فلان فوتبالیست یا رنگ لنزهای تازه‌ی بهمان بازیگر و یا ژست مضحک فلان خواننده، انتخاب می‌شود و بر صدر می‌نشیند. «شهرت» از آن ‌رو بااهمیت است که پُرکاربردترین ارزش خبری به‌شمار می‌رود و خودش برآمده از نگاهی استقرایی است به آن‌ چیزهایی که برای آمریکایی‌های متجدد در حدود یک‌صد سال پیش، جذاب و مقبول بوده است. با چنین ارزش‌های خبری‌ای، یحتمل نمی‌توان روزنامه‌نگاری انقلابی را به‌تمامی منعقد کرد، هرچند که حتماً میان ارزش‌های خبری این‌گونه روزنامه‌نگاری با آن دیگری، وجوه اشتراکی وجود دارد، لیکن تا زمانی که دیوار ستبر ارزش‌های هفت‌گانه بر سر جماعت روزنامه‌نگاران سایه افکنده است، فکر رهایی دشوار می‌نماید.
 
سؤال سوم: نوع رابطه‌ی میان رسانه‌ها
 
معمولاً می‌توان روابط میان افراد و سازمان‌ها را به سه ‌شکل نشان داد: تعامل، تهاجم و تقابل. صورت دیگری هم به نام انفکاک وجود دارد که چون امکان وقوع ندارد، بحثی در آن نیست. هنگامی‌ که آثاری نوشته و به فارسی ترجمه می‌شود که از مسطح ‌شدن جهان خبر می‌دهد و اقیانوس آبی ایده‌ها که باید به اشتراک‌ گذارده شود، گویی فقط دو شکل از این رابطه پابرجاست: یا شما به دیگر سازمان‌های رسانه‌ای از چشم رقیب می‌نگرید یا شریک (و دوست) و در هر دو حال، نیت خصمانه‌ای پشت رفتارها و اقدامات و برنامه‌ریزی‌های طرفین نیست؛ مانند اینکه فقط به حکم حرفه‌ای‌گرایی بی‌بی‌سی (و امثالهم) کمر به تشویقِ انشقاق در خانواده و جامعه‌ی ایرانی بسته است و چون ارزش‌های خبری بالایی در این عرصه وجود دارد، مرتباً آن‌ها را پوشش می‌دهد و با صدر تا ذیل مملکت پیوند می‌زند. به بیان دیگر، جنگی در کار نیست که بخواهد سخت و نرم باشد و دوره‌ی این حرف‌ها گذشته است و تهاجم جایش را به تعامل و تبادل و همدلی داده و نشانه‌ی واضحش هم ابوالعلم گوگل است که از یک پنجره‌ی کوچک روی زمینه‌ای سفید، شما را به دنیا متصل می‌کند.
 
مفروض روزنامه‌نگاری انقلابی، نزاع پایان‌ناپذیر خیر و شر و در یک ساحت کوچک‌تر، اسلام و کفر است و اساساً انقلاب بدین معناست و نمی‌شود از آن عدول کرد، وگرنه دیگر اصلاح و تغییر و... خواهد بود. البته معنای این سخن درگیری در همه‌ی عرصه‌ها نیست، چون نگاه جبهه‌ای بر این حوزه حکم‌فرماست؛ هم‌سنگران، رفیق و یار و یاورند و خاکریز روبه‌رویی، دشمن.
 
 سؤال چهارم: چند کارکرد رسانه‌ی انقلابی
 
هنگامی که از کارکردهای رسانه‌ها گفت‌وگو می‌شود، عناوین مشهور با آموزش، اطلاع‌دهی و تبلیغات پیوند خورده است. اینجا شاید از معدود جاهایی باشد که نیاز به جعل عنوان تازه در میان نیاید، اما واژه‌ها را باید از نو تعریف کرد؛ چراکه حُکم کلی اقناع است و آگاه ‌شدن و این کارکرد، محیط بر سایر عناوین خواهد شد.
 
مثلاً تبلیغ هر کالایی مجاز نخواهد بود، مگر با دو قید: اول آنکه مردم را به سبک زندگی مؤمنانه نزدیک‌تر کند و دوم از صنعت داخلی حمایت نماید. یا اطلاع‌دهی، موازی و مشابه افشاگری و روزنامه‌نگاری تحقیقی غربی (آن‌ چیزی که دیوید رندان آن ‌را روزنامه‌نگاری جهانی می‌نامد) نیست. خبر کالایی که صاحبی دارد و از منظر فقهی، گرفتاری‌های مالکیت آن حل نشده باشد، نمی‌تواند به فروش برسد و این موضوع در رابطه با نوع دین و دیانت صاحبان اخبار، تعیین می‌شود. یا آموزش، محدود به عناصری که جامعه‌پذیری را به‌عنوان یک کلیت جبری تاریخی، تمجید و تأیید و تمهید می‌کند، محدود نخواهد شد و چیزی باید آموزش داده شود که مسیر فلاح را از خُسران بنماید. البته معنایش نیست که رسانه باید از صبح تا شب موعظه و روضه و محتواهایی نظیر این پخش کند، چون قرار نیست مردمان با فشار به بهشت برده شوند و این خودشکوفایی فردی، می‌بایست همه‌گیر و فراگیر شود.
 
فرجام سخن
 
فهرست پرسش‌ها طولانی‌تر از آن است که در اینجا آمد و می‌ماند شرح بسیاری از تعاریف، تشابهات و مراودات. ولی نکته‌ی حائز اهمیت در جمع‌بندی این تحلیل (که آن‌ هم نیازمند مداقه‌ی بیشتر است)، واکاوی فصل‌بندی میان انقلاب اسلامی به‌عنوان جنبشی جهانی با جمهوری اسلامی به‌مثابه‌ی یک حکومت مردمی است. در واقع نظریه‌ی هنجاری رسانه‌ی جمهوری اسلامی باید پاسخ‌گوی نیاز گروه‌های مخاطب مختلفی باشد؛ فارغ از جنسیت، قومیت، زبان، دین، رنگ و... یعنی همه‌ی آن‌هایی که زیر این پرچم جمع شده‌اند و این رسانه، نسبتی عموم و خصوص من ‌وجه با رسانه‌ی انقلابی دارد؛ چراکه این دومی، در هدف‌گذاری مخاطبان، ناگزیر است آن‌ها را به همراه، میانه‌حال و ستیزه‌جو تقسیم کند و بر این اساس، محتوایش را سامان دهد و این‌ها تنها در عرصه‌هایی با هم مشترک‌اند و در مواردی مجزا و جدا. نکته‌ای که تعیین‌کننده و اثرگذار در صورت‌بندی رسانه‌ی انقلابی است.*
 
دکتر فرشاد مهدی‌پور: دکترای سیاستگذاری فرهنگی؛ نویسنده کتاب های «رسانه‌ها و سیاست‌های انقلابی» و «تیتر یک»
منبع: پایگاه برهان

منبع: جهان نيوز

درخواست حذف خبر:

«خبربان» یک خبرخوان هوشمند و خودکار است و این خبر را به‌طور اتوماتیک از وبسایت www.jahannews.com دریافت کرده‌است، لذا منبع این خبر، وبسایت «جهان نيوز» بوده و سایت «خبربان» مسئولیتی در قبال محتوای آن ندارد. چنانچه درخواست حذف این خبر را دارید، کد ۱۵۳۴۹۹۵۲ را به همراه موضوع به شماره ۱۰۰۰۱۵۷۰ پیامک فرمایید. لطفاً در صورتی‌که در مورد این خبر، نظر یا سئوالی دارید، با منبع خبر (اینجا) ارتباط برقرار نمایید.

با استناد به ماده ۷۴ قانون تجارت الکترونیک مصوب ۱۳۸۲/۱۰/۱۷ مجلس شورای اسلامی و با عنایت به اینکه سایت «خبربان» مصداق بستر مبادلات الکترونیکی متنی، صوتی و تصویر است، مسئولیت نقض حقوق تصریح شده مولفان در قانون فوق از قبیل تکثیر، اجرا و توزیع و یا هر گونه محتوی خلاف قوانین کشور ایران بر عهده منبع خبر و کاربران است.

خبر بعدی:

«وعده صادق» در رسانه‌های ترکیه؛ از همراهی تا نگرش موذیانه

تلویزیون ترکیه گزارش داد، رژیم اسرائیل از متحدانش کمک گرفت تا بتواند حملات ایران را دفع کند. به همین خاطر از ایالات متحده آمریکا، انگلیس، فرانسه و اردن حمایت دریافت کرد. - اخبار بین الملل -

به گزارش گروه بین الملل خبرگزاری تسنیم، اخبار مربوط به پاسخ گسترده ایران به رژیم صهیونیستی، توجه همه رسانه‌های ترکیه را به سوی خود جلب کرد. برخی از رسانه‌های ترکیه در همسویی با ایران، از فلسطین حمایت کردند. اما رسانه‌های دیگری هم با نگاهی خصمانه و موذیانه به این موضوع نگریستند.

روزنامه حریت: 
باران موشک‌های ایران بر سر اسراییل

خبار داغ از غزه و منطقه تحت محاصره اسراییل همچنان به گوش می‌رسد. جهان با نفس بند آمده اخبار خاورمیانه را دنبال می‌کند. ایران شب گذشته «حمله انتقام جویانه» را انجام داد. اخبار نیویورک تایمز، نشان داد که جو بایدن رئیس جمهور آمریکا، به بنیامین نتانیاهو هشدار داده که از حمله تلافی جویانه فوری علیه ایران صرف نظر کند.
 هاکان فیدان وزیر امور خارجه ترکیه در دو گفتگوی تلفنی جداگانه با وزرای امور خارجه ایران و انگلیس، نشان داد که پیگیری این تحولات برای ترکیه مهم است.

روزنامه ملی گازته:

زمانی برای بیان حقیقت

به جرات می توان گفت، روزنامه ملی گازته ارگان رسانه ای حزب سعادت، تنها روزنامه ترکیه است که به شکل آشکار از سیاست جمهوری اسلامی ایران در حمایت آرمان فلسطین، تقدیر و ستایش می کند.

ملی گازته با چند خبر و گزارش، همچون همیشه با کلیدواژه رژیم صهیونیستی از اسراییل یاد کرد و عملیات ایران را به عنوان یک سیلی تاریخی قلمداد کرد.

شبکه تلویزیونی ان.تی.وی ترکیه:

چند کشور به کمک اسراییل شتافتند

اسراییل از متحدانش کمک گرفت تا بتواند حملات ایران را دفع کند. به همین خاطر از ایالات متحده آمریکا، انگلیس، فرانسه و اردن حمایت دریافت کرد. ایران از حریم هوایی عراق و سوریه استفاده کرد و گروه‌های نزدیک به آن از یمن و لبنان نیز با پهپادهای خود از حمله ایران حمایت کردند. به این ترتیب 10 کشور به طور مستقیم یا غیرمستقیم در حملات شب گذشته شرکت داشتند. حتی این را می‌توان تمرین «جنگ منطقه ای» دانست.

با این حال، مهمترین چیزی که باید بر آن تاکید شود این است. این اولین باری است که ایران از خاک خود اقدام به حمله مستقیم علیه اسرائیل می‌کند. ایران با این اقدام ادعای خود مبنی بر اینکه در صورت تمایل می‌تواند مستقیماً با پیامی ملموس به اسرائیل ضربه بزند را ثابت کرده است. هدف شماره یک عملیات ایران در پاسخ به این حمله شب گذشته در واقع پایگاه نواتیم بود. عملیات، با جشن پیروزی در ایران مورد استقبال مردم قرار گرفت. 

روزنامه ینی آکیت: 
ترکیه خواهان افزایش تنش نیست

روزنامه ینی آکیت طرفدار گفتمان انحلال جمهوریت و بازگرداندن خلافت عثمانی، اعلام کرده که تماس‌های تلفنی هاکان فیدان با همتایان ایرانی و انگلیسی، برای بیان این موضوع بوده که آنکارا نمی‌خواهد تنش در منطقه از این بیشتر شود.


روزنامه قرار
تنها راه پایان دادن به تنش

روزنامه قرار به سخنان رئیس جمهور ایران اشاره کرده و نوشته است: «حمله ایران به اسراییل، در صدر اخبار همه رسانه‌های جهان قرار گرفت. به گفته ابراهیم رئیسی رئیس جمهور ایران، تهران از حق دفاع مشروع استفاده کرده است».

روزنامه قرار از قول اوزگور اوزل رهبر حزب جمهوری خلق نوشته است: «ما با نگرانی شدید حملات متقابل بین اسرائیل و ایران را که منطقه را تهدید می‌کند، تماشا می‌کنیم. تاکید می‌کنیم که تنها راه حل معتبر برای دستیابی به صلح، ایجاد یک کشور فلسطینی بر اساس مرزهای 1967 به پایتختی بیت المقدس شرقی است».

یتکین ریپورت:

حمله ایران به اسراییل، افزایش تنش در منطقه

مراد یتکین از تحلیلگران مشهور ترکیه در سایت خود به نام یتکین ریپورت نوشت: جو بایدن رئیس جمهور آمریکا تعطیلات خود را به خاطر حمله ایران به اسراییل، نیمه کاره رها کرد. او از دلاور به واشنگتن رفت تا با تیم امنیت ملی درباره رویدادهای خاورمیانه مشورت کند. بایدن گفت: «ما به دفاع از اسرائیل متعهد هستیم. ما از اسرائیل حمایت خواهیم کرد».

پیش از این جان کربی، سخنگوی امنیت ملی کاخ سفید اعلام کرده بود که تهدید ایران مبنی بر حمله قابل توجه به اسرائیل «معتبر» است و درخواست‌های واشنگتن، به‌ویژه بریتانیا و آلمان، برای کاهش تنش کافی نیست.

روزنامه ینی شفق:

تداوم سمپاشی کاراگول علیه ایران
ابراهیم کاراگل، سردبیر سابق روزنامه ینی شفق، یک بار دیگر دست به سیاه نمایی و تکرار ادعاهای دروغین علیه ایران زد.

این نویسنده اخوانی که هنوز هم در ینی شفق قلم می‌زند و در اغلب سفرهای خارجی، رئیس جمهور ترکیه را همراهی می‌کند، ادعاهایی درباره عملیات وعده صادق مطرح کرده که مرغ پخته را به خنده می‌اندازد.

او مدعی شده که حمله ایران به اسراییل، یک نمایش و تئاتر بی‌اثر است و ایران، دست به کشتار سنی‌های منطقه زده است!

کاراگول که به عنوان یک نویسنده دوستدار گفتمان تندروهای سلفی – خلافتی، قبلاً هم بارها به ایران تاخته و مدعی شده که ایران از حمایت از فلسطین خسته شده و این بار سنگین را بر دوش یمن انداخته است!

وی در پایان، اعلام کرده که ترکیه هر چه زودتر باید به شمال عراق و شمال سوریه حمله ور شود تا اهداف امنیتی آنکارا، تحت تاثیر تنش ایران و اسراییل قرار نگیرد.

یوسف کاپلان از دیگر نویسندگان ینی شفق نیز که به عنوان یک اخوانی مشهور دوستدار اردوغان شناخته می‌شود، مدعی شده که ایران کاری به فلسطین و غزه ندارد و به دنبال تاسیس امپراتوری فارس و شیعی است!

ینی شفق در ادامه اتخاذ مواضع خصمانه علیه جمهوری اسلامی ایران، از قول دریادار یایجی فرمانده سابق نیروی دریایی ترکیه، مدعی شده که حمله ایران به اسراییل، بهانه‌ای است تا شمال سوریه و شمال عراق به دست اسراییل بیفتد تا ترکیه با اسراییل همسایه شود و امنیتش به خطر بیفتد!

این دریادار نابغه ترکیه ظاهراً فراموش کرده که اردوغان بیش از یک سال و نیم تلاش کرد تا رابطه دیپلماتیک با رژیم صهیونیستی را دوباره جوش دهد و این ایران است که همواره خطرات امنیتی اسراییل را به ترکیه و دیگران، گوشزد کرده است.

انتهای پیام/

دیگر خبرها

  • کیهان: عکس‌های خلوت بودن نماز جمعه کاظم صدیقی، مربوط به ساعاتی قبل از نماز است!
  • کیهان: عکس های خلوت بودن نماز جمعه کاظم صدیقی، مربوط به ساعاتی قبل از نماز است!
  • صهیونیست‌زده‌ها می‌گویند: این یک نمایش است
  • «وعده صادق» در رسانه‌های ترکیه؛ از همراهی تا نگرش موذیانه
  • (عکس) تیتر اول رسانه‌ها و روزنامه‌های بین‌المللی در پاسخ انتقامی ایران
  • تأثیر تحولات اجتماعی بر هنر انقلاب
  • ابقای رییس هیات فوتبال گیلان برای چهارمین دوره متوالی
  • اجرای طرح نور از فردا در آذربایجان شرقی
  • مجید فروغی فعال رسانه‌ای و فرهنگی درگذشت
  • اذعان رسانه صهیونیستی: نتانیاهو اسرائیل را به سمت شکست نهایی هدایت می‌کند