Web Analytics Made Easy - Statcounter
به نقل از «خبرگزاری میزان»
2024-04-27@02:50:56 GMT

مهم ترین آثار تاریخی و سوغات شیراز چیست؟

تاریخ انتشار: ۱ فروردین ۱۳۹۹ | کد خبر: ۲۷۳۳۴۱۷۱

مهم ترین آثار تاریخی و سوغات شیراز چیست؟

خبرگزاری میزان- شیراز مکانی مناسب برای سفر است چراکه نه تنها دارای آثار تاریخی و باستانی می‌باشد، بلکه طبیعتی دلپذیر و باغ‌های بسیاری دارد. تاریخ انتشار: 21:56 - 01 فروردين 1399 - کد خبر: ۶۰۷۴۳۶

به گزارش خبرنگار گروه فضای مجازی خبرگزاری میزان، شیراز هر سالانه میزبانی گردشگران و توریست‌های بسیاری را می‌پذیرد.

بیشتر بخوانید: اخباری که در وبسایت منتشر نمی‌شوند!

اگر قصد سفر به این شهر را دارید، باید بدانید که خرید سوغاتی در این شهر بخش مهمی از سفر است. سوغاتی‌های شیراز همچون شهر‌های دیگر به دو نوع خوراکی و صنایع دستی تقسیم می‌شود. تعدادی از این سوغاتی ها، اعم از خوراکی و صنایع دستی شیراز عبارتند از:

مسقطی: یکی از معروفترین و محبوبترین سوغاتی‌های شیراز مسقطی می‌باشد که یکی از انواع حلوا می‌باشد و در مناطق مختلف کشور طبخ می‌شود. مسقطی به طور کلی از شکر، زعفران و نشاسه درست می‌شود. تفاوت مسقطی‌های شیراز با دیگر نقاط، در مخلفاتی است که روی آن می‌ریزند و آن را خوش طعم‌تر می‌کند.

 

کلوچه شیرازی: این نوع کلوچه با آرد برنج درست می‌شود، اما نان برنجی کرمانشاه فرق دارد. عموما کلوچه شیرازی در یک بسته بندی با مسقطی به فروش می‌رسد. کلوچه‌ای لطیف است که با تخم خرفه مزین می‌شود.

حلوا شیرازی: نوعی حلوا است که با آرد برنج، زعفران، گلاب، شکر و روغن تهیه می‌شود. بیشتر اوقات این حلوا در زمان افطار ماه مبارک رمضان سرو می‌شود. همچنین آن را به عنوان دسر نیز می‌توان میل کرد. مردم شیراز این حلوا را در کاسه سرو می‌کنند، به همین دلیل به آن حلوا کاسه‌ای نیز گفته می‌شود.

قالی، گلیم و جاجیم شیراز: این سه سوغاتی، از گرانبهاترین چیز‌هایی هستند که می‌توان به عنوان سوغات از شیراز خرید. گلیم‌های بافته شده از الیاف طبیعی هستند. قالی‌ها از جنس ابریشم و پنبه و پشم هستند. ضمن اینک شهر شیراز دار قالی منحصر به فرد خودش را دارد. نحوه‌ی گره زدن و پودکش آن نیز با دیگر قالی‌ها در نواحی دیگر متفاوت است.

گبه: گبه نوعی فرش است که از الیاف پنبه تهیه می‌شود. در ابتدا عشایر قشقایی شروع به بافتن گبه کردند، سپس بافتن گبه در شیراز هم رایج شد. حال گبه در طرح و رنگ‌های متفاوت، در بازار شیراز موجود است که هم حالت سنتی خود را حفظ کرده و هم حالت مدرن دارد.

تعدادی از آثار باستانی و مکان‌های دیدنی شیراز شامل موارد زیر است:

حافظیه و سعدیه: آرامگاه دو شاعر بزرگ حافظ شیرازی و سعدی در شیراز قرار دارد. هردو در حیطه ادبیات از جایگاه بالایی برخوردار بوده اند و آرامگاه آن‌ها به جاذبه‌ی گردشگری تبدیل شده است. آرامگاه سعدی عبادتگاه خود و دوستانش بوده است. در نزدیکی آرامگاه سعدی حوضی وجود دارد که آب این حوض از چشمه‌ای که در زیر بنا وجود دارد مهیا می‌شود.

مسجد نصیر الملک: این مسجد دارای کاشی کاری‌ها و گچبری‌های برجسته‌ی زیبا و صحن بسیار بزرگ است. چشم انداز مجذوب کننده دارد و با شیشه‌های رنگی مزین شده است. در زمان قاجار ساخته شده است و جزء زیباترین مساجد ایران به شمار می‌رود.

باغ نارنجستان قوام: در دوره‌ی قاجاریه ساخته شده است. وسعت زیادی ندارد، اما بسیار زیبا است و عمارت بزرگی را در خود جای داده است. معماری عمارت، همچنین کاشی کاری، آینه کاری، نقاشی و منبت کاری نیز در این عمارت استفاده شده است. یکی از زیباترین بخش‌های نارنجستان، شاه نشین (تالار آینه) است.

تخت جمشید: تخت جمشید یا پرسپولیس در زمان هخامنشیان بنا شد. ساختن آن ۱۵۰ سال طول کشید یعنی تقریبا در طول پادشاهی سه پادشاه، این بنا در حال ساخته شدن بود. تخت جمشید در معرض حمله اسکندر مقدونی قرار گرفت و به آتش کشیده شد، اما کل اثر از بین نرفت و بقایای آن در شیراز وجود دارد.

بازار، حمام و مسجد وکیل: این سه اثر تاریخی در دوریه زندیه بنا شده اند. معماری حمام وکیل به این صورت است که ورودی آن زاویه دار ساخته شده است تا از ورود سرما و خروج گرما جلوگیری شود. کل حمام را سنگ فرش پوشانده و آب راهه‌هایی که در آن بخار و هوای گرم جریان دارد، ما بین این سنگ فرش‌ها وجود دارد که باعث می‌شود حمام زودتر گرم شود. تمام فعالیت‌های بازگانی و خرید و فروش در حجره‌های بازار وکیل صورت می‌گرفته و قطب اقتصادی شیراز بوده است. این بازار قسمت‌های متفاوتی دارد، از جمله بزازان، کلاهدوزان و خیاط‌ها و.... مسجد وکیل هم ویژگی‌های منحصربفردی دارد. برای مثال طاق‌هایی در این مسجد وجود دارد که آیات قران روی آن با خط ثلث نوشته شده است. مسجدی بی آلایش و ساده می‌باشد، ولی میناکاری‌های ظریفی را در تمام بخش‌های آن می‌بینیم.

بیشتر بخوانید: عیدی در عید نوروز چی بخریم؟

انتهای پیام/

منبع: خبرگزاری میزان

کلیدواژه: آثار تاریخی سوغات

درخواست حذف خبر:

«خبربان» یک خبرخوان هوشمند و خودکار است و این خبر را به‌طور اتوماتیک از وبسایت www.mizan.news دریافت کرده‌است، لذا منبع این خبر، وبسایت «خبرگزاری میزان» بوده و سایت «خبربان» مسئولیتی در قبال محتوای آن ندارد. چنانچه درخواست حذف این خبر را دارید، کد ۲۷۳۳۴۱۷۱ را به همراه موضوع به شماره ۱۰۰۰۱۵۷۰ پیامک فرمایید. لطفاً در صورتی‌که در مورد این خبر، نظر یا سئوالی دارید، با منبع خبر (اینجا) ارتباط برقرار نمایید.

با استناد به ماده ۷۴ قانون تجارت الکترونیک مصوب ۱۳۸۲/۱۰/۱۷ مجلس شورای اسلامی و با عنایت به اینکه سایت «خبربان» مصداق بستر مبادلات الکترونیکی متنی، صوتی و تصویر است، مسئولیت نقض حقوق تصریح شده مولفان در قانون فوق از قبیل تکثیر، اجرا و توزیع و یا هر گونه محتوی خلاف قوانین کشور ایران بر عهده منبع خبر و کاربران است.

خبر بعدی:

حمید سهیلی خود را سرباز سینما می‌دانست/ آثار سهیلی اسناد تاریخی معتبری است

مستندساز شاخص سینمای ایران گفت: سهیلی فردی بسیار متواضع بود و من کسی را مانند او در سینمای ایران ندیدم. او خود را سرباز سینما می‌دانست و اگر از او کمکی می‌خواستید امکان نداشت از انجام آن دریغ کند.

به گزارش گروه فرهنگی خبرگزاری دانشجو، پژمان مظاهری پور مستندساز گفت: جای حمید سهیلی در میان ما خالی است و نامش همیشه جاودان خواهد بود. او آثار ماندگاری را از خود باقی گذاشت. سهیلی فعالیت حرفه‌ای خود را با سمت مدیر تدارکات و مدیر تولید در سریال «آتش بدون دود» به کارگردانی زنده یاد نادر ابراهیمی آغاز کرد. او سپس پژوهش‌های مرتبط با ایران شناسی را در موسسه ایران پژوه که توسط آقای ابراهیمی اداره می‌شد آغاز کرد.

وی ادامه داد: در این گروه سهیلی با محمدرضا مقدسیان و عزیزالله حاجی مشهدی کار می‌کرد. آن‌ها کار پژوهشی مجموعه «سیاحت ایران» که قرار بود داریوش مهرجویی آن را تهیه و کارگردانی کند را انجام می‌دادند.

مظاهری‌پور خاطرنشان کرد: یک قسمت از این مجموعه که درباره «قلعه الموت» است به تولید رسد، اما از نگاتیو‌های آن اطلاعی در دست نیست. حمید سهیلی تصایری به صورت هشت میلیمتری از روز‌های تولید آن بخش را در اختیار داشت و تعلق خاطر او به مستند سازی در اینجا مشخص می‌شود. او اولین فیلم مستند خود را در مجموعه «سفر‌های دور و دراز هامی و کامی» تجربه می‌کند که در ارتباط با مراحل استخراج ذغال سنگ است.

آثار سهیلی اسناد تاریخی معتبری به شمار می‌روند

مظاهری‌پورهمچنین گفت: او پس از انقلاب اولین مجموعه مستند خود با نام «دست آفریده‌ها» را ساخت که در اتباط با کارگاه‌های صنایع دستی است. سهیلی فردی بسیار دقیق و منظبتی بود و در ساخت آثار خود با پژوهشگران طراز اول هر رشته مشورت می‌کرد. سال ۵۸ شش فیلم درباره تاریخ خط ساخت و به سراغ دکتر مهرداد بهار از اسطوره شناسان مطرح رفت. این مجموعه دارای یکی از مصاحبه‌های مهم بهار است. او در «مرگ یزدگرد» به عنوان مدیر تدارکات و تولید با بهرام بیضایی نیز همکاری کرد و سپس مجموعه «به سوی سیمرغ» را در قالب ۱۲ فیلم کار کرد که مربوط به تاریخ نقاشی ایران است و آیدین آغداشلو در اثر همراه او بوده است.

این فیلمساز سینمای مستند اقرود: سهیلی از سال ۶۲ تا ۷۰ مجموعه «معماری ایرانی» را کارگردانی کرده است که پژوهشگر اصلی آن نیز خودش بوده است. حمید سهیلی فردی بسیار متواضع بود به همین دلیل فیلم‌های او تیتراژ ندارند.

وی با بیان اینکه مجموعه «معماری ایرانی» در استودیو گلستان ساخته شده که متعلق به شبکه یک تلویزیون است، بیان داشت: سهیلی در این اثر نیز از کارشناسان مطرحی استفاده می‌کند که در معماری ایران افرادی معتبری هستند. محمد کریم پیرنیا و دکتر اسکندر مختاری که در این برنامه حضور دارد از جمله این افراد بودند.

وی ادامه داد: سهیلی در این مجموعه به بافت‌های شهر‌های ایران می‌پردازد و کار بسیار سنگین و پیچیده‌ای را صورت می‌دهد. او سی و سه فیلم در این مجموعه تولید می‌کند که هر یک در حکم یک سند معتبر است. گفتار ماندگار متن فیلم را آقای میرفخرایی خوانده‌اند که این موضوع نیز از ویژگی‌های این مجموعه به حساب می‌آید. مستند «مرمت آثار باستانی» دارای پشتوانه معتبر پژوهشی است. حمید سهیلی فردی بسیار متعهد، امانت‌دار و اخلاق محور بود و جوایزی را که برای فیلم‌های خود دریافت می‌کرد، به نهاد حامی فیلم‌هایش تقدیم می‌کرد. او ۱۰۴ فیلم ساخته است که در تاریخ سینمای مستند ایران ماندگار است.

مظاهری پور همچنین گفت: سهیلی دارای نشان درجه دو هنری بود، اما لیاقت او بسیار بالاتر از دریافت نشان درجه یک بود.

حمید سهیلی؛ شخصیتی استثنایی در سینمای مستند

در ادامه این نشست دکتر اسکندر مختاری از اساتید حوزه معماری و مرمت نیز گفت: حمید سهیلی یک انسان استثنایی بود، چراکه همواره به دانش اندوزی می‌پرداخت و همچنین خودش و جامعه را جدی می‌گرفت و از فرصت‌های پیش آمده برای خود استفاده می‌کرد. من در جریان فیلم‌های «معماری ایرانی» با او آشنا شدم. او پیش از ساخت هر فیلم مطالعات زیادی انجام می‌داد. به همین دلیل یک کتابخانه شخصی مختص به خود داشت.

وی ادامه داد: سهیلی اعتقاد داشت که تفاوت میان کارشناسان و فیلمساز این بود که یک کارشناس به صورت تصویری به موضوع نگاه نمی‌کند و به همین دلیل نحوه نگاه او با ما تفاوت داشت. او خود نسبت به هر موضوع اشراف داشت و مصاحبه شونده زمانی که مقابل او قرار می‌گرفت متوجه این موضوع می‌شد.

مختاری با بیان اینکه سهیلی عالم را از عالم نما تشخیص می‌داد، ادامه داد: پس از ساخت فیلم، زمانی که صحبت‌های ما را می‌شنید، اگر از موضوعی در اثر خود نمی‌توانست دفاع کند، آن را تغییر می‌داد و اصلاح می‌کرد. او نریشن بیشتر مجموعه «معماری ایرانی» را خودش نوشت و من نیز در چند قسمت او را همراهی کردم. نکته مهم این است که سهیلی در نریشن و موسیقی به دنبال تاثیر عاطفی بر مخاطب نبود. من معتقدم اگر سهیلی فردی دانشگاهی در اروپا بود، به عنوان یکی از مهم‌ترین افرادی که در راستای پیشرفت‌های علمی کشور خود گام برداشته بود شناخته می‌شد.

وی ادامه داد: دوره‌های تاریخی هنر ایرانی که سهیلی در آثار خود به تصویر کشیده است، در حکم یک دایره‌المعارف جامع است. این فرد استثنایی معایبی هم داشت و آن اینکه خود و همکارانش را در تیتراژ فیلم معرفی نمی‌کرد. او تمام راش‌های استفاده نشده خود را به مرکز اسناد میراث فرهنگی تحویل داد که امروزه از اسناد تاریخی مهم به شمار می‌روند. مجموعه «مرمت آثار باستانی» امروزه بخشی از تاریخ معماری است.

در ادامه مظاهری‌پور درباره اهمیت گفتار متن در سینمای مستند نیز گفت: او در نوشتن متن بسیار دقیق بود و این کار را با حضور کارشناسان پیش می‌برد. او معتقد بود برخی از گفتار‌های متن مجموعه «معماری ایرانی» برای مخاطب حوصله سربر است و از من می‌خواست در آثارم رویه دیگری را پیش بگیرم. او عقیده داشت باید نریشن دارای وجهی قصه گو باشد تا بتواند توجه مخاطب را به خود جلب کند. میرفخرایی نیز تنها یک گوینده نبود بلکه فردی دانشمند، مولف و آشنا با علم بود.

مظاهری پور با اشاره به اینکه مستند «مرمت آثار باستانی» به صورت شانزده میلیمتری ساخته شده است، افزود: در زمانی که سهیلی با تلویزیون کار می‌کرد، نظام تهیه کنندگی وجود داشت و او نمی‌توانست راش‌ها را با خود داشته باشد و آن‌ها بعد از قطع نگاتیو در آرشیو سازمان صدا و سیما نگه‌داری شدند او با هوشمندی بخشی از موارد فیزیکی باقی مانده از آثار خود را به سازمان میراث فرهنگی تقدیم کرد.

سهیلی خود را سرباز سینما می‌دانست

در ادامه این برنامه ارد عطارپور مستندساز شاخص سینمای ایران که از افراد نزدیک به حمید سهیلی به شمار می‌رفت درباره او گفت: سهیلی فردی بسیار متواضع بود و من کسی را مانند او در سینمای ایران ندیدم. او خود را سرباز سینما می‌دانست و اگر از او کمکی می‌خواستید امکان نداشت از انجام آن دریغ کند. حتی اگر در حوزه‌ای اطلاعات کافی نداشت به مطالعه می‌پرداخت و آن را در اختیار سوال شونده قرار می‌داد.

وی ادامه داد: خط تولید فیلم مستند درباره تاریخ معماری ایران، تحت تاثیر فعالیت‌های حمید سهیلی است و افراد دیگری نیز از او الگوبرداری کرده‌اند. سهیلی زمانی به ساخت آثار مرتبط با تاریخ ایران مبادرت ورزید که آن زمان این اتفاق در کانون توجه نبود.

عطارپور خاطرنشان کرد: او با پافشاری کار خود را پیش می‌برد چراکه علاقه زیادی به وطن خود داشت. فیلم «مرمت آثار باستانی» دارای دقت، جزئیات و دکوپاژی دقیق و برجسته است و توضیحات کاملی دارد. همچنین دارای پلان‌هایی بسته و تعلیقی جذاب است. این مجموعه به یونسکو عرضه شد و در آنجا به عنوان یک سند دیداری و شنیداری به ثبت رسید و افرادی در خارج از کشور نیز متوجه این گنجینه ارزشمند باقی مانده از او شدند.

وی بیان داشت: من در ماه‌های آخر عمر حمید سهیلی از او خواستم تا طرحی را برای ساخت ارائه دهد و جالب است تمام موضوعاتی را که در دست داشت درباره ایران بود.

برنامه «شب‌های مستند» با مشارکت انجمن صنفی تهیه‌کنندگان سینمای مستند در موزه سینما برگزار می‌شود.

دیگر خبرها

  • هفتاد اثر موزه شوش، مرمت شد
  • دستگیری باند حفاران غیرمجاز حریم قلعه تاریخی هزاره اول پیش از میلاد
  • انهدام باند حفاران غیرمجاز در ارومیه
  • سعدآباد پر حاشیه
  • سعدآباد پرحاشیه
  • سراب هنام الشتر؛ چشمه‌ای در دل یک خانه تاریخی
  • حمید سهیلی سرباز سینما بود/ راش‌هایی که اسناد تاریخی مهمی هستند
  • آب انبار تاریخی مریم آباد احیا می شود
  • حمید سهیلی خود را سرباز سینما می‌دانست/ آثار سهیلی اسناد تاریخی معتبری است
  • نق‌نق‌‌نویسی داستان اجتماعی نیست