مشاهده اخبار داغ روز

در گزارش زیر گزیده ای از مهمترین نشست های پژوهشی از بازه زمانی ۱۶ تا ۲۲ شهریور ۱۳۹۸ خورشیدی آمده است.

عاشورا الگوی چگونه زیستن

نشست «عاشورا الگوی چگونه زیستن» در خانه اندیشمندان علوم انسانی واقع در خیابان نجات‌اللهی برگزار شد. رسول رسولی‌پور عضو هیات علمی گروه فلسفه دانشگاه خوارزمی گفت: امام حسین(ع) در آغاز حرکت از مدینه به سوی مکه وضعیت، مسیر و هدف حرکتشان را اعلام می‌کنند و با اشاره به اینکه مرگ برای فرزندان آدم حتمی و قطعی است میزان اشتیاقشان برای پیوستن به جد و پدر بزرگوارشان را توصیف می‌کنند.

امام حسین(ع) می‌فرمایند: من می‌بینم که استخوان‌هایم بین گرگانی قطعه قطعه شده و شکم‌های تهی پر می‌شود و مَشک‌های خالی پر می‌شود و هیچ رهایی و فراری از آنچه مقدر شده نیست. رضای خدا رضای ما اهل بیت است و ما بر بلا و ابتلای به آن صبر می‌کنیم و خداوند به ما اجر صابران عطا خواهد کرد. پاره تن حضرت رسول از او جدا نیست و ما به دیدار حضرت رسول می‌رویم. اگر کسی حاضر است که خونش را بدهد و جانش را ببخشد و آماده است برای دیدار با خداوند، پس با ما راهی شود.

جملات و عبارات زیادی در طول تاریخ در مورد امام حسین(ع) گفته شده و این باور را ایجاد کرده که امام حسین(ع) امام مرگ و الگوی رفتن است نه ماندن و زیستن. به باور من همه انبیا و اولیای الهی به ویژه امام حسین(ع) امام حیات و زندگی هستند و عاشورا صحنه‌ای نه برای دعوت به رفتن و مردن بلکه صحنه‌ای از زندگی است که حضرت از لحظه لحظه این واقعه برای ادامه حیات و دعوت انسان‌ها به آن کمک می‌گیرد.

از شجاعت امام حسین(ع) در رفتن گفته شده اما من می‌خواهم از شجاعت ایشان در ماندن سخن بگویم. در جامعه کنونی علی‌رغم ترس از مرگ اصطلاح مرگ یک بار شیون هم یکبار مطرح شده که گویی مرگ می‌تواند نوعی رهایی باشد. فیلسوفان اگزیستانسیالیست معتقدند انسان به ویژه انسان امروز با سه نوع اضطراب مرگ، بی‌معنایی، شک و تردید مواجه است و افرادی که بتوانند از پس از این اضطراب‌ها بربیایند کم‌اند.

زیستن هزینه دارد. زندگی سخت است و برای زیستن به شجاعتی نیاز است که غالب ما نداریم. مواجه شدن با صحنه‌های بزرگ شجاعت می‌خواهد اما انتخاب امام حسین(ع) برای رفتن نه انتخاب مرگ به جای زیستن بلکه دعوت به زندگی و زیستن است. البته حضرت جای جای صحبت‌هایشان تأکید می‌کنند که زیستن نه در هر شرایطی، با هر فردی و به هر نوعی.

چگونه زیستن سخت است و باید از حسین(ع) درس زیستن را یاد بگیریم و از ایشان بیاموزیم که با چه اصول و قواعدی زندگی کنیم و به چه چیزهایی در زندگی تن دهیم؛ اساس چگونه زیستن است نه چگونه مردن.

آبشارهای ایران

شب «آبشارهای ایران» با معرفی کتاب «راهنمای میدانی آبشارهای ایران» تالیف مجید اسکندری در خانه گفتمان شهر (خانه وارطان) برگزار شد. محمد درویش کنشگر محیط‌ زیست اظهار داشت: آبشارها به نسخ خطی ارزشمندی می‌مانند که کتابخانه‌های مشهور به آنها فخر می‌فروشند. آبشارها وزن مهمی در طبیعت ایران دارند و یکی از عیارهای طبیعت این سرزمین محسوب می‌شوند.
 
آبشارها محصول تاب‌آوری منحصر به‌فرد رودخانه‌هایی هستند که به آنها عیار می‌بخشند، رودخانه‌هایی که در مسیر خود برخوردار از آبشار هستند، کیفیت آبزیانشان به مراتب بهتر خواهد بود. سرزمین ما به‌عنوان یک کشور جوان از نظر زمین‌شناسی از تفاوت ارتفاعی بسیار درخوری برخوردار است و آبشارهای ارزشمندی دارد که برخی از آنها در آسیای جنوب‌شرقی و خاورمیانه بی‌نظیر هستند؛ مانند آبشارهایی که از شاهان‌کوه سرازیر می‌شود. وقتی در کنار این آبشارها قرار می‌گیرید یا تصاویر آنها را می‌بینید، باور نمی‌کنید که این آبشارها در ایران واقع شده‌اند.
 
وزارت نیرو به‌عنوان بخشی از حاکمیت ایران متولی یکی از زیباترین اجزای طبیعت ایران است اما ارزشی برای آن قائل نیست و در حقیقت کارش نابودی آبشارهاست. برگزاری نشست‌هایی مانند شب آبشارهای ایران در گفتمان‌های رایج مردم چه در سطح دانشگاه‌ها و چه در صحن بهارستان خالی است، اگر این اتفاق می‌افتاد شاید روزگار آبشارهای ما این‌گونه نبود.
 
هرجا که آبشار وجود داشته باشد، طبیعت حیات‌وحش و پرندگان آن به طرز قابل توجهی افزایش پیدا می‌کند چراکه به کیفیت زیست منطقه می‌افزاید و منابع آب درخوری را در اختیار پرندگان قرار می‌دهد.
 
آبشارها بهانه‌ای هستند تا ما به ایرانی بودن خود افتخار کنیم. اما متأسفانه آموزش و پرورش ما در معرفی این چشم‌اندازهای ناب کم‌کاری کرده است. هنر ما این است که بتوانیم با معرفی میراث‌های ماندگار طبیعت ایران به جوانان خود نشان دهیم که پروردگار شما را دوست داشته که در سرزمینی به نام ایران متولد شدید.

مجید اسکندری نویسنده کتاب راهنمای میدانی آبشارهای ایران بیان داشت: حدود ۲۵ سال است که در حوزه طبیعت‌گردی و به‌طور مشخص شناسایی و بررسی گیاهان ایران فعالیت می‌کنم. یکی از عواملی که باعث شد به سمت تألیف کتاب در زمینه آبشارهای ایران جذب شوم، گیاهانی بودند که معمولاً در زیستگاه‌های آبشاری رشد می‌کنند مانند سرخس‌ها.

در هشت سالی که درباره یک گونه سرخس به نام سرخس پرسیاوشان تحقیق و بررسی می‌کردم، مجبور شدم به آبشارهای کشور که زیستگاه این گونه بود سفر کنم. این موضوع باعث شد به آبشارها علاقه‌مند شوم و تصمیم به تألیف کتابی در این زمینه بگیرم. به مرور مطالب، عکس‌ها، مسیرهای دسترسی و مختصات جغرافیایی آبشارها به کمک شادروان مجید بختیاری، مدیر مسئول انتشارات گیتاشناسی و ایرانشناسی جمع‌آوری شد. حاصل آن کتابی با عنوان آبشارهای ایران بود که در ۱۳۸۷ خورشیدی منتشر شد.

حمیدرضا ریحانیان پژوهشگر تنوع زیستی تصریح کرد: زیبایی‌های طبیعت ایران به‌قدری زیاد است که نظیر آن در هیچ کجای کره خاکی یافت نمی‌شود، اما متأسفانه بر اثر سهل‌انگاری ما این طبیعت در معرض نابودی اس. ۳۷۰ هزار هکتار از جنگل‌های هیرکانی ثبت جهانی شده است اما در تابستان امسال در پنج واقعه آتش‌سوزی که نتیجه سهل‌انگاری انسانی بود، ۴۳۰ هکتار از این جنگل‌ها در آتش سوخت.
 
محمد گائینی فعال حوزه گردشگری عنوان داشت: در ۱۳۸۶ خورشیدی که طبیعت‌گردی را به‌صورت جدی شروع کردم برایم عجیب بود که تصویر و نوشتاری از زیبایی‌های ایران در فضای مجازی وجود ندارد. به همین دلیل وبلاگی را راه‌اندازی کردم و تجربیات سفرهایم را در آن مکتوب کردم.
 
به‌واسطه راه‌اندازی این وبلاگ با دوستان طبیعت‌گردی مانند مجید اسکندری آشنا شدم. در ۱۳۸۷ خورشیدی  که کتاب آبشارهای ایران منتشر شد آن را خریداری کردم و برایم جالب بود که این کتاب رونوشتی از منابع دیگر نبود. این کتاب مسیر سفرهای بعدی من را شکل داد. نسخه جدید آن نیز که سال گذشته منتشر شد، مرجع بسیار خوبی برای طبیعت‌گردان است.

عاشورا و امروز ما

ششمین شب از سلسله‌نشست‌های «عاشورا و امروز ما» در خانه اندیشمندان برگزار شد. حجت‌الاسلام داود فیرحی عضو هیات علمی دانشگاه تهران توضیح داد: وقتی به تاریخ تحولات سیاسی و اعتقادی مسلمانان نگاه می‌کنیم، می‌بینیم که ۲ واژه کتاب و سنت بسیار مهم و معیار اعتقادات مسلمانان و حجت عمل فردی و اجتماعی آنان است. سنت وضعیت توضیحی دارد یعنی آنچه را به صورت کلی در قرآن آمده است توضیح می دهد؛ مثل دستور به اقامه نماز که در قرآن آمده اما تعداد رکعت‌ها و نحوه اقامه نماز در سنت آمده و معیار سنت نیز حضرت رسول(ص) است.

رسول خدا معیار برتر معرفی شده، یعنی آنچه پیامبر(ص) انجام داد بهترین معیار است، بنابراین وضعیت سنت توضیح کتاب است. سنت در حوزه عبادات مؤثر است اما در حوزه حکمرانی ارزش آن بالاتر است و علت آن این است که حوزه حکمرانی پیچیده است و این سؤال را پاسخ می‌دهد که پیامبر چگونه دولت تشکیل داد و آن را اداره می‌کرد.

در آن دوره شاهد ۲ گفتمان بزرگ هستیم افرادی مانند امام حسین(ع) معتقدند دولت اسلامی از جا کنده شده و در شیب انحطاط افتاده و باید اصلاح شده به سنت پیامبر(ص) بازگردد و گفتمان دوم که معتقد است این شرایط قابل بازگشت نیست و باید برای حفظ وحدت به عمل صحابه بازگردیم نه به سنت پیامبر(ص). به همین دلیل هم دستگاه‌های فقه اهل سنت همه مسائل را به بعد از سقیفه ارجاع می‌دهند و به قبل از آن ارجاع نمی‌دهند و تأسف‌برانگیز اینکه اهل تشیع نیز به دنبال این سیره نمی‌گردند و به همین دلیل هم بود که دو گفتمان شکل گرفت؛ یکی «سنت پیامبر» و دیگری «سنت برساخته»، یعنی سنتی که صحابه در شام جعل کرده و از پیامبر نقل می‌کنند.

در ادبیات این دوره شاهد هستیم که امام حسین(ع) و پیروان ایشان بر این مبنا حرکت می‌کنند که اگر به سنت پیامبر(ص) عمل نکنیم مسلمان می‌مانیم اما هلاک می‌شویم یعنی اسم مسلمانی می‌ماند اما رسم مسلمانی دیگر نیست. امام علی(ع) در نهج‌البلاغه هم بر همین مسئله تأکید می‌کند و می‌فرماید: سنت عیار بقای امت است و سزاوار نیست که حاکم سنت پیامبر(ص) را تعطیل کند.

حضرت علی(ع) در زمان مواجهه با خوارج فرمودند که با خوارج با قرآن مباحثه نکنید چون قرآن وجوه متفاوت و قابلیت تفسیر دارد، بلکه با سنت پیامبر(ص) با آنها مباحثه کنید چون سنت شفاف است و نمی‌توانند آن را خاکستری کنند. این سخن را امام علی‌(ع) زمانی که هنوز سنت شفافیت خود را از دست نداده بود بیان کرد، اما در زمان معاویه سنت، شفافیت خود را از دست داد و صحابه که باید معیار می‌شدند خودشان مولد سنت بدل شدند و بدین سان صحابه احترام خود را از دست دادند و نظم سیاسی تابع زور شد.

وقتی سنت آشفته می‌شود، دانش حدیث دچار بحران می‌شود، وقتی که دانش حدیث دچار بحران شد هم دستگاه فقه دچار بحران می‌شود. یعنی دانشی که باید مبتنی بر حدیث و آن هم مبتنی بر سنت واقع باید عمل امروز انسان مسلمان را توضیح دهد دچار اختلال می‌شود و آشفتگی به همه جا سرایت می‌کند و این است مفهوم بحران سنت.

در ادامه همین روند بود که در تعارض بین سنت برساخته که مبتنی بر وحدت بود و سنت پیامبر(ص) که ایده اصلاحی امام حسین(ع) بود توانستند به جامعه یک انتخاب سخت را پیشنهاد کنند که آیا حفظ وحدت مسلمانان بدون حفظ فرزند پیامبر(ص) بهتر است یا حفظ فرزند پیامبر بدون حفظ اسلام بهتر است و مسلم است که عوام می‌گویند که امام حسین(ع) در اولویت دوم قرار دارد و این است که کربلا را می‌سازد.

حجت‌الاسلام محمدعلی مهدوی‌راد خاطرنشان کرد: حضرت زینب(س) ۲ خطبه دارند یکی خطبه کوفه و دیگری خطبه شام که در این خطبه‌ها چنان با بلاغت، فصاحت و هیبت صحبت می‌کنند که افرادی از میان جمع برمی‌خیزند و می‌گویند گویی علی(ع) است که سخن می‌گوید.

زینب(س) در مجلس یزیدی سخن می‌گوید که در آنجا نه اجازه سخنرانی دارد و نه زمینه سخنرانی طولانی ممکن است به همین دلیل باید در فرصت کوتاهی که ایجاد می‌شود، آنچنان جملات را در کنار هم قرار دهد که تمام تلاش‌های بنی‌امیه در طول تاریخ را به نابودی بکشاند و چنین می‌کند.

با نگاه به وقایع تاریخی پس از این سخنرانی‌ها است که می‌توان فهمید حضرت زینب(س) در این سخنرانی‌ها چه کرده‌اند. دشمنان ۲ انتخاب داشتند یا امام حسین(ع) را  زنده نگه‌دارند و یا بکشند و چون فکر می‌کردند کشتن امام حسین(ع) زیان کمتری دارد و می‌توانند عواقب آن را کنترل کنند دست به کشتار امام و یارانشان زدند و امیدوار بودند فریاد امام حسین(ع) در شن‌های داغ کربلا دفن شود ولی حضرت زینب(س) اجازه نداد چنین اتفاقی رخ دهد همچنان که حضرت فاطمه(س) با خطبه خودشان نگذاشت آنچه در سقیفه برنامه‌ریزی شده بود رخ دهد. خطبه حضرت زهرا(س) بازسازی و بازگویی میراث بعثت است و خطبه حضرت زینب(س) خط بطلان کشیدن بر همه تحریفی است که در ۵۰ سال پس از وفات حضرت رسول(ص) ایجاد شده بودند.

این رقابت شدید بود تا اینکه از میان بنی‌هاشم پیامبری ظهور کرد و همین موجب شد بنی‌امیه بر عمق دشمنی خود بیفزایند و با پیامبر(ص) سر خصومت داشته باشند. به نحوی که معاویه از اینکه نام حضرت رسول(ص) در اذان نماز گفته می‌شود خشمگین بود و تلاش داشت نام حضرت رسول(ص) را محو کند.

در خطبه حضرت زینب(س) تمام فعل‌ها خطابی است؛ تو کشتی، تو جنایت کردی، تو رگ‌های فرزند رسول الله را بریدی، یعنی تو ای یزید چنین کردی و حالا در این مجلس به کرده‌ات افتخار می‌کنی اما مپندار که آن‌ها که در راه خدا کشته شده‌اند مرده‌اند بلکه آن‌ها زنده‌اند.

در مجلس یزید شرایط چنان بود که یکی از میان جمع بلند شد و خواست که دختر امام حسین(ع) را به کنیزی از یزید بخرد. که حضرت زینب(س) به دروغ‌گو بودن یزید و جایگاهی که نباید در آن باشد اشاره کرد. همین مسئله باعث برآشفتن یزید شد و گفت من خلیفه‌ام و من شما را به اسارت گرفته‌ام و هر کاری دلم بخواهد می‌کنم. زینب(س) فرمود هرگز این را خدا برای تو قرار نداده مگر اینکه از دین ما خارج شوی و باز یزید گفت نه این دین ماست و بعد زینب فرمود چرا اینقدر هرزگی و درندگی می‌کنی؟ شما به دین پدر من و برادر من هدایت شدید. مگر وقایع مکه را یادت رفته که زیر برق شمشیر جد من ایمان آوردید. شما برده بودید، آزاد شدید و تو آزادگی و حیثیت نداری برای چه خلیفه شده‌ای.

نقش زن در اقتصاد خانواده

نشست علمی با موضوع «نقش زن در اقتصاد خانواده» در مرکز نمایشگاه‌ها و همایش‌های آستان قدس رضوی برگزار شد.  عادل پیغامی عضو هیأت‌علمی دانشگاه امام صادق(ع) گفت: در واقع، دین به عنصر زن نگاه ویژه دارد و اغلب مأموریت‌های انسانی برعهده مردهاست و زنان علاوه‌بر مأموریت‌های انسانی، مأموریت‌های ویژه جنسیتی دارند که در نقش‌های دختری، خواهری، همسری و مادری تعریف می‌شود. درعین‌حال، این نقش‌ها بدون خانواده معنا ندارد؛ چراکه ظرف تحقق این نقش‌ها خانواده است.

تصور اسلام از خانواده متفاوت از غرب است؛ چراکه نگاه غرب به خانواده به‌عنوان شرکتی دورهمی است که اصالت و هویت ندارد؛ اما در نگاه ما خانواده اصالت دارد. به‌همین‌دلیل، اقتصاد خانواده برای کشور اقتصادی بنیادین است. وقتی قرار است اقتصاد مقاومتی داشته باشیم، باید در گام نخست اقتصاد خانواده مقاومتی شود؛ زیرا ویرانی بنیاد خانواده هدف دشمن است.
در شرایط فعلی، در عرصه صیانت از زن و خانواده در کشور کمبود قوانین وجود دارد؛ چراکه کار خانگی به‌عنوان شغل تشخیص قانونی و هویتی ندارد؛ ازاین‌رو، صیانت از زن برای ما جدی است. در حال‌حاضر، نیاز است خانواده احیا شود. قوانین نباید به‌گونه‌ای باشد که عنصر زن در آن نادیده گرفته شود؛ چراکه محوریت زن و خانواده در قوانین فعلی نادیده گرفته شده و اکثر قوانین فردگرا هستند؛ درحالی‌که توجه به خانواده ضرورت است.

فمینیست‌ها از عنصر زن سوء‌استفاده کرده‌اند تا او را برای تحویل و آماده‌سازی به نظام اقتصادی آماده سازند. این موضع مربوط به نظام غرب است که زن را برای تبلیغات و کار ارزان می‌خواهد و فمینیست‌ها نمی‌گذارند حقوق زن در اسلام به‌طورکامل گفته شود.

نقش عنصر زن در این عرصه بیشتر از مرد و گاه منحصربه‌فرد است؛ یعنی مردان توانایی انجام آن را ندارند. ما به حضور زنان در جامعه اعتراض نداریم و نگاه سنتی که نگاه زنِ محبوس در خانه است، نگاه انقلاب اسلامی نیست.
برای حضور اجتماعی اثرگذار زن باید از او حفاظت و صیانت و عرصه‌هایی برای آنان تعیین شود که دیگران توانایی ورود در آن را نداشته باشند و به‌دنبال آن زنان ارزش پیدا می‌کنند.
در برخی کشورهای اروپایی، مهدکودک‌ها در حال برچیده‌شدن است و گفته می‌شود کودک در خانه باید بزرگ شود. مادران شاغل باید فرزند خود را به خانواده دیگری بسپارند؛ چراکه کشور با خانواده پیشرفت می‌کند.

جهاد اقتصادی مجاهد می‌خواهد و مجاهدان در این مسیر باید در خانواده تربیت شوند و سپس در آموزش‌وپرورش تکامل یاید. باوجوداین، درحال‌حاضر وضعیت این نهاد به‌گونه‌ای است که نقش خانواده را کم‌رنگ کرده است.

منبع: ایرنا

منبع این خبر، وبسایت www.irna.ir است و سایت «خبربان» مسئولیتی در قبال محتوای آن ندارد. چنانچه این خبر را شایسته تذکر می‌دانید، خواهشمند است کد ۲۵۱۴۸۲۸۳ را به همراه موضوع به آدرس info@porsyar.com ارسال فرمایید.
با عنایت به اینکه سایت «خبربان» مصداق بستر مبادلات الکترونیکی متنی، صوتی و تصویر است، مسئولیت نقض حقوق تصریح شده مولفان در قانون فوق از قبیل تکثیر، اجرا و توزیع و یا هر گونه محتوی خلاف قوانین کشور ایران بر عهده منبع مطلب و کاربران است.
مطالب پیشنهادی:

عکسی که پربیننده‌ترین تصویر روز جهان شد

ادعای رسایی درباره انتخابات به نقل از هاشمی

فوت دختر سفیر ایران در روسیه

کلیدواژه: معاونت ریاست جمهوری در امور زنان و خانواده اقتصاد مقاومتی خاورمیانه مدینه کربلا منابع طبیعی عاشورا

خبر بعدی:

کتاب «تأملی در فلسفه سیاسی» منتشر شد

به گزارش خبرنگار مهر، کتاب «تأملی در فلسفه سیاسی» تألیف سید سلمان صفوی رئیس مرکز بین المللی مطالعات صلح در ۳۶۶ صفحه در تهران از سوی انتشارات سلمان آزاده و مرکز بین المللی مطالعات صلح منتشر شد.

سیاست نقش اساس در زندگی فردی و اجتماعی دارد. انسان چه بخواهد و چه نخواهد یک موجود سیاسی است و آری یا نه گفتن او راجع به مشارکت در سیاست خود یک عمل سیاسی است. فلسفه سیاسی راجع به ماهیت موضوعات اساسی سیاست بحث می نماید، لذا شناخت فلسفه سیاسی به ما کمک می نماید تا موجودی را که تأثیری اساسی در زندگی ما دارد شناخت علمی پیدا نماییم.

 کتاب «تاملاتی در فلسفه سیاسی»؛ درباره دولت، سیاست، قدرت، آزادی و عدالت از منظر عقلی وفلسفه سیاسی اسلامی  بحث نموده است. مباحث کتاب شامل جمع بندی ۴۵ سال تجربه کنش سیاسی و دانش نظری سیاسی مولف است. بنابراین کتاب خروجی پرکسیس عمل و تئوری است و فقط از طریق مطالعات کتابخانه ای شکل نگرفته است، بلکه حاصل تعامل میدان عمل و سپهر نظریه پردازی است.

 این کتاب دارای فصل های ذیل است: چیستی فلسفه سیاسی، دیالوگ و افتراق بر اساس فلسفه سیاسی اسلامی، نقد فلسفه سیاسی هابز، فاشیسم نماد بحران سرمایه­داری، دیالوگ: اسلام مفاهمه­ای، مانیفست اسلام، کرامت انسان، استکبار جهانی، سنت و مدرنیته، بحران مدرنیته و گفتمان موعود، انتظار، مسیحیت و روابط بین­الملل، اهمیت شیخ صفی­الدین اردبیلی، شیخ صفی­الدین اردبیلی از خانقاه تا سپاه قزلباش،  چالدران، اصلاح­طلبی، تعامل امام رضا(ع)، راهکارهای مبارزه با اسلام­هراسی، ریشه­های اسلام‌هراسی در غرب و ضرورت تقریب مذاهب اسلامی، انقلاب اسلامی و نظم جهانی، صلح.

در فصل چیستی فلسفه سیاسی، فلسفه سیاسی تعریف و گفته شده است که فلسفه سیاسی؛ شناخت و پاسخ به سؤالات اساسی درباره دولت، سیاست، آزادی و عدالت است. فلسفه سیاسی در حیطه سؤالاتی از قبیل «دولت چیست؟»، «آیا به دولت نیاز است؟» «چه چیزی دولت را قانونی می­کند؟»، «دولت از چه حقوق و آزادی­هایی باید محافظت کند؟»، «وظایف متقابل دولت و شهروندان چیست؟»، «سرنگونی یک دولت به نحو قانونی چگونه ممکن می­شود؟»، «چگونگی گردش قدرت»، «چگونگی توزیع قدرت» و «چگونگی مشارکت مردم در قدرت» بحث می­کند.

فلسفه سیاسی به دوره­ها و مکتب­های مختلف فکری تقسیم می­شود مانند: فلسفه سیاسی کلاسیک غربی، فلسفه سیاسی کلاسیک چینی، فلسفه سیاسی اسلامی، فلسفه سیاسی سکولار و فلسفه سیاسی مدرن. فلسفه سیاسی مدرن غربی به مکتب­های مختلف تقسیم شده مانند: آنارشیسم، فاشیسم، لیبرالیسم، ناسیونالیسم، سوسیالیسم، کاپیتالیسم، توتالیتاریسم، جمهوریت و مشروطیت.

سپس نقد وضع موجود سیاسی را در سپهر جهانی نموده است و در نهایت گزاره های فلسفه سیاسی دوره پسامدرن از دیدگاه مولف با رویکرد عقلی ارایه شده است و جمع بندی نموده است که تمرکز قدرت فسادآور است و توزیع قدرت و گردش مسالمت آمیز قدرت و دولت حداقلی و جامعه خودگردان شورایی بدون هژمونی دولت وضع ایده آل است.

در فصل دیالوگ و افتراق، تبیین شده است که: «نمایندگی حکومت­ها بر ملت­ها افسانه است.» در صحنه واقعی و عملی سیاست؛ ماشین قدرت­سازی و حکومت­ها اکثراً نماینده اقلیت­های سازمان­یافته و متمرکزند؛ نظیر اولیگارشی­های اقتصادی حکومت­های امپریالیستی، حزب نظامیان(پاکستان، سوریه و لیبی)، حزب امنیتی­ها(روسیه)، حزب نخبگان کمونیست­­نما(چین)، ائتلاف روحانیون - نظامیان و امنیتی­ها(اسرائیل)، حکومت­های عشیره­ای(عربستان). طرف مقابل حکومت­ها، عمدتاً شامل دو گروه ملت­ها و دولت­های دیگر است. ملت ها قربانیان اصلی منازع دولت ها هستند. اختلاف سیاسی و نظری امری طبیعی است اما راه برخورد با اختلافات دیالوگ است نه مونولوگ و جنگ.

در فصل نقد فلسفه سیاسی هابز، اولاً با تفحص در آرای مفسرین افکار هابز؛ طرح نسبتاً جامعی از فلسفه سیاسی او ارائه شده است. ثانیاً به مبانی فلسفی هابز اشاره موجز شده، بدین­ خاطر که فلسفه سیاسی هابز مبتنی بر آرای فلسفی او و تحلیل او از ماهیت انسان است. ثالثاً حتی­المقدور عین عبارات هابز به ویژه از «لویاتان» نقل شده است. رابعاً آرای هابز با برخی فیلسوفان نظیر ماکیاولی و بُدن فرانسوی (۱۵۹۶-۱۵۳۰) مقایسه شده است و سپس نقد او از منظر لیبرالیسم و اسلامیسم ارائه شده است.

در فصل فاشیسم نماد بحران سرمایه­داری غرب، تبیین شده است که: فاشیسم(Fascism) از جنبه اتیمولوژی از کلمه ایتالیایی فاشیسمو و این واژه از کلمه لاتین فاشس(Fasces) أخذ شده که در زبان لاتین به تبری گویند که به دسته آن میله­ای می­بسته­اند و فرمانروایان روم آن را نماد قدرت می­دانستند. فاشیسم از منظر تاریخی یک ایدئولوژی سیاسی و نوعی نظام حکومتی خودکامه ‌است که نخستین بار  بین سال‌های ۱۹۲۲ تا ۱۹۴۳ در ایتالیا به وسیله موسولینی رهبری شد.

معنای علمی اصطلاح فاشیسم یک نظام دیکتاتوری متکی به اعمال زور و ترور آشکار است که از جانب جریان راست افراطی و تندروترین محافل امپریالیستی حمایت می‌شود. در شرایطی که حکومت به شیوه‌های متعارف امکان­پذیر نباشد؛ حکومت فاشیستی کلیه حقوق و آزادی‌های دموکراتیک را از بین می‌برد و معمولاً سیاست خود را در پوششی از تئوری‌ها و تبلیغات مبتنی بر تعصبات ملی و نژادی می­پوشاند. فاشیسم با دموکراسی، لیبرالیسم، کمونیسم و اسلام دشمنی آشکار دارد. با وجودی که خاستگاه فاشیسم ایتالیا بوده، در حال حاضر جریان فاشیسم در بسیاری از کشورهای جهان فعال است. ریشه فلسفی فاشیسـم: در مکتب فاشیسم؛ ایده‌های «استبداد مطلق» هابز، «ناسیونالیسم افراطی» کنت دوگوبینو و چمبرلن، «قساوت» ماکیاولی، «ابرمرد» نیچه و «محرک‌های تاریخی و اسطوره‌ای» ژرژ سورل با همدیگر ترکیب شده‌اند.

در فصل اسلام شناسی مفاهمه ای در عرصه بین المللی، بیان شده است که: قرآن­­ راهنمای زندگی مسلمانان در جامعه جهانی امروز است. بر مبنای قرآن؛ روابط بین­الملل با توجه به تعارض منافع مبتنی بر آن است که جامعه انسانی در وضع اولی در حالت صلح و وحدت بوده است. اختلاف امری ذاتی است، اما راه حل مناقشات؛ گفتگو است نـه جنگ. صلح و تفاهم بر اساس عدل و قسط امکان­پذیر است. اسلام شناسی مفاهمه ای در مقابل رویکرد فوندمنتالیستی به اسلام است.

در فصل کرامت انسان، بیان شده است که: کرامت انسان از مباحث مهم سیاسی و دینی است که تعریف و شناخت آن پی­آمدهای مهمی در مباحث اندیشه سیاسی و حقوق بشر دارد. مکاتب مختلف سیاسی، دینی و مذهبی در باره این موضوع بحث کرده­اند و در برخی از مسائل مهم آن دارای اختلاف­نظر جدی هستند.

کرامت انسانی به معنای شرافت ذاتی انسان به ما هُوَ انسان است. بدین­معنا که انسان فارغ از دین و رنگ و ملیت و جنسیت خود، ذاتاً شریف و فارغ از گناه و دنائت ذاتی است، البته ممکن است بعداً در بستر اجتماع دچار پستی و دنائت گردد که امری عارضی است نـه ذاتی. کرامت و شرافت ذاتی انسان که ما بدان معتقدیم در تقابل با کلام مسیحی است که انسان را به خاطر خوردن میوه ممنوعه ذاتاً گناهکار می­داند و معتقد است عیسی مسیح(ع) با خون خود فدیه گناه اولیه انسان را داد و یا در مقابل فلسفه توماس هابز فیلسوف انگلیسی قرار دارد که انسان را ذاتاً گرگ انسان می­داند. انسان دارای دو نوع «کرامت ذاتی» و «کرامت اکتسابی» است. ذات انسان به ما هُوَ انسان اقتضای کرامت دارد. حق کرامت انسانی یکی از حقوق اساسی و زیربنایی دیگر حقوق موضوعه بشری است.

در فصل نظریه استکبار جهانی، بیان شده است که: در ایران تا قبل از پیروزی انقلاب اسلامی؛ کبر و استکبار عموماً به عنوان گزاره­های ناپسند اخلاقی مطرح می­شد، اما پس از انقلاب اصطلاح «استکبار جهانی» برای برجسته کردن تمایز نگاه تبیینی قرآنی از مارکسیسسم برای معادل اصطلاح امپریالیسم (اصطلاح مارکیسیت لنینیستی) توسط متفکران اسلامی از جمله امام خمینی(ره) مطرح شد و سریعاً در ادبیات سیاسی ایران جایگاه خود را یافت. در فرهنگ سیاسی جهان واژگانی نظیر «استعمار» و «امپریالیسم» برای مفهوم فوق به کار می روند. لنین در کتاب «امپریالیسم به مثابه بالاترین مرحله سرمایه­داری»(۱۹۱۶) بر اساس تعالیم مارکس؛ وضع سلطه نوین جهانی را نقد و تبیین کرد. به باور لنین؛ گرایش طبیعی سرمایه به انباشت خود سبب کاهش سود می‌شود و برای بالا بودن نرخ سود، انحصارهای اقتصادی(کارتل‌ها و تراست‌ها) به وجود می‌آیند. سپس سرمایه‌داران برای کسب سود به سرمایه‌گذاری در خارج کشیده می‌شوند و با تسلطی که بر دولت دارند، دولت را مجبور به تشکیل امپراطوری می‌کنند تا بازارها، مواد خام و بالاتر از همه فرصت‌هایی برای سرمایه‌گذاری سرمایه‌های اضافی خود به دست آورند. در این فصل «نظریه استکبار جهانی بر اساس فلسفه سیاسی قرآنی در گفتمان با فلسفه سیاسی معاصر» تبیین می­شود. استکبار به نظام و سیستم اجتماعی اطلاق می شود که با برتری­جویی؛ خواهان استیلا و سلطه ظالمانه بر جامعه است، منکر عدالت در عمل و ارزشهای اجتماعی الهی است و سیستم خود را بالاصاله مستقل و قائم به ذات می داند و محتاج بودن و وابستگی خود را به خدا انکار می­نماید. نظام استکباری ماهیتی واحد اما شکل های متفاوت دارد.

در فصل سنت و مدرنیته، بیان شده است که: مدرنیته نظامی مبتنی بر جانشینی انسان به جای خداست. اومانیسم به معنای انسان‌­محوری در برابر خدامحوری است. بدین­ ترتیب خدا از حوزه‌های معرفت­شناختی، هستی­‌شناختی، ارزش‌گذاری­ها و نظام‌های سیاسی حذف شد. از سوی دیگر در مقابلِ تفکر سنتی که مبتنی بر اصالت وجود و وجود مطلق است (که قابل تعریف اسمی و رسمی نیست)؛ در فلسفه دکارت من(کوجیتو) جانشین خدا شد. پس از او کانت تفکیک پدیدار (فنومن) و ذات اشیاء (نومن) و غیرقابل شناخت بودن آن را مطرح کرد. پس از او نیز ماتریالیست‌ها از قبیل لودویک فوئرباخ(بنیان­گذار ماتریالیسم مکانیکی)، کارل مارکس و فردریک انگلس (بنیان­گذاران ماتریالیسم دیالکتیک) با انکار نومن؛ منکر خدا و ماوراءالطبیعه شدند. بدین­ معنا مدرنیته مبتنی بر انسان­‌محوری در برابر خدامحوری، اصالت عقل جزیی در برابر عقل کلی، اصالت منِ فردی در برابر منِ کلی و اصالت دادن به تعالیم عقل جزیی در برابر تعالیم الهی است، اما مدرنیته در برآوردن قول‌هایش ناتوان بود و چه‌ بسا مشکلات فراوانی نیز فراهم آورد همچون جنگهای جهانی اول و دوم و تولید و به کارگیری سلاح های کشتار دسته جمعی علیه غیر نظامیان. واژه سنت در ایران و غرب نزد عامه مردم با مفاهیمی از قبیل واپس‌گرایی،‌ عقب ‌­گرد، ارتجاع، اسطوره و تحجر شناخته می‌شود، اما در اصطلاح فنی زمانی که از فرهنگ مبتنی بر سنت، سنت­‌گرایی یا ارزش‌های سنتی سخن می­رود، مقصود مجموعه مفاهیم و ارزش‌های ازلی و ابدی است که از مبدأ اعلی صادر شده و منشأ این حقایق و ارزش‌های ازلی و الهی، ذات قدسی است. عدالت اجتماعی و تعادل بین نیازهای زندگی دنیوی و اخروی از ارشهای اصلی سیاسی اجتماعی سنت گرایی است. رنه گنون، آناندا کومارا سوآمی، مارکو پولیس، لیوپلد زیگلر، فریتهوف شوان، تیتوس بورکهارت، مارتین لینگز، سیدمحمدحسین طباطبایی، روح الله خمینی و سید حسین نصر از چهره های شاخص سنت گرایی معاصر هستند. در حوزه سیاست در حالی که مدرنیست­ها، قدرت را جهت تکاثر ثروت طبقه الیت بکار میگیرند و سیاست استعماری در جهان سوم پیش گرفته اند، سنت­گرایان عموماً به بازسازی انسان و جامعه از جنبه روابط اجتماعی مبتنی بر شورا، عدالت، تعاون، فتوت اجتماعی و معنویت معتقدند.

در فصل انتظار: مکتب شهریاری معنوی، بیان شده است که: دوره مدرنیته که از جانب سنت­گرایانی نظیر گنون، شوان و نصر دوره ظلمت خوانده شده، میل بازگشت به گفتمان شهریاری معنوی را در بخش­هایی از جامعه بشری احیا کرده است. منتظران موعود با اعتراض نسبت به شرایط جهانی، خواهان تغییر مناسبات و نظم موجود جهانی هستند. مارکس، هربرت مارکوزه، اوژن یونسکو، هایدگر و شریعتی با اصطلاحات مختلف دوره مدرنیته را دوره «الیناسیون»(Alienation) مدرن بشریت خوانده­اند. در  دوره مدرنیته مناسبات ناعادلانه اقتصادی، عقلانیت ابزاری، بوروکراسی و ماشینیسم انسان را از خود بیگانه کرده­ است. اعتراض منتظران موعود جنبه ایجابی و سازنده دارد؛ از یک سو وضع موجود حکومت­ها را برنمی­تابند و با حکومت­های طاغوتی با روش­های مختلف مبارزه می­کنند و از سوی دیگر با تهذیب نفس و تلاش برای ساختن انسان­های الهی و تأسیس هسته­های نوری متشکل­ از انسان­های منوّر به نور حضرت حق و خدمت­گزار به خلق و ترویج مکتب جوانمردی و مروّت مقدمات ظهور شهریاری معنوی را فراهم می­سازند.

در فصل مسیحیت و روابط بین الملل، بیان شده است: با ظهور مسیح در پهنه زمین، روابط بین­الملل و ساختار جهانی قدرت وَ فرهنگ و تمدن شکل و محتوای جدیدی یافت. مسیحیت در منطقه فلسطین ظهور کرد و در سوریه، آسیای صغیر، اردن و مصر گسترش یافت. مسیحیت در قرن چهارم  میلادی به عنوان دین رسمی سرزمین‌های ارمنستان و گرجستان درآمد و در ادامه کنستانتین اول پادشاه روم پس از گرویدن به این دین، در سال ۳۱۳ میلادی طبق فرمانی موسوم به «فرمان میلان» مسیحیت را به عنوان دین رسمی امپراطوری روم اعلام نمود.

مسیحی شدن ارمنستان و گرجستان تأثیر اساسی در ژئوپلیتیک اوراسیا داشت، چنان­که دامنه آن تا امروز نیز ادامه دارد. مسیحی شدن روم جهان را به دو امپراطوری بزرگ ایران زرتشتی و روم مسیحی تقسیم نمود و با ظهور اسلام؛ از قرن اول هجری/قرن هفتم میلادی بهانه جنگ­های گسترده بین امپراطوری روم و خلافت مدینه و شام و بغداد گردید و در پی آن سه جنگ صلیبی برای تسلط بر فلسطین(زادگاه مسیح) بین نیروهای مسیحی و مسلمان صورت گرفت.

با سقوط امپراطوری روم شرقی توسط نیروهای مسلح مسلمان و فتح قسطنطنیه و تولد امپراطوری عثمانی؛ فصل جدیدی در روابط جهان اسلام و اروپای مسیحی آغاز شد که عموماً با جنگ­های گسترده برای تغییر جغرافیای سیاسی اروپا همراه بود. با سقوط خلافت عثمانی در ۱۹۲۱ غرب مسیحی مهم­ترین رقیب سیاسی خود را از ساختار روابط بین­الملل حذف کرد، اما انقلاب اسلامی ایران فرصت و موقعیت جدیدی برای جهان اسلام در ساختار جهانی قدرت فراهم نمود.

مسیحیت از قرن چهارم تا قرن شانزدهم نقش اساسی در روابط بین­الملل داشته و در صور گوناگونِ رحمت و خشونت وَ فرهنگ و تمدن و جنگ بروز یافته است. پس از رنسانس و رشد سکولاریسم؛ قدرت نرم و اقتصادی کلیسا و رقابت و مشارکت پنهان و پیدای واتیکان با دولت­های غربی و شرقی در روابط بین­الملل تا امروز ادامه داشته است. با رشد کمیت­گرایی در غرب(به قول رنه گنون فیلسوف فرانسوی قرن بیستم) و تضعیف مضاعف قدرت کلیسا پس از سیطره آمریکا بر جهان پس از جنگ جهانی دوم؛ به مرور روند همزیستی مسالمت­آمیز بین دستگاه کلیسا و علمای اسلامی و کشورهای مسلمان و واتیکان رشد نمود.

پس از بحران محیط­زیست در جهان که عامل آن افزون­طلبی سرمایه­داری جهانی بود؛ فصل جدیدی از روابط مثبت بین اندیشمندان جهان اسلام و علمای مسیحی و ارباب کلیسا حول بحران جهانی اخلاق و معنویت و بحران محیط­زیست آغاز شد که امری سازنده در روابط بین­الملل بود. موضوع اشغال فلسطین از دیگر موارد همگرایی کشورهای مسلمان و مسیحی در مقابل صهیونیسم است.

در فصل اهمیت شیخ صفی الدین اردبیلی در تاریخ، بیان شده است: با توجه به اهمیت روزافزون نقش ایران و تشیع در روابط بین­الملل و نقش تصوف در مقابله با افرط­گرایی دینی که در شرایط کنونی در عملکرد داعش بروز یافته؛ معرفی مجدد شیخ صفی­الدین اردبیلی پدر معنوی ایران مدرن و عارف برجسته جهان اسلام از منظر فلسفه سیاسی ضروری است. «طریقت صفویه از لحاظ تاریخ قرون اخیر ایران از اهمیت خاصی برخوردار است. از آنجا که این طریقت نـه تنها تاریخ سیاسی و اجتماعی ایران را به ‌کلی متحول کرد و برای نخستین بار پس از انقراض ساسانیان به ایران وحدت سیاسی بخشید، بلکه از آغاز یک طریقت شیعی بود و سهم اساسی در مبدل ساختن ایران به یک مملکت شیعه دوازده­ امامی داشت. در تاریخ اسلام هیچ مورد دیگری دیده نمی‌شود که در آن یک طریقت عرفانی چنین نفوذ سیاسی و مستمری در سرزمینی چنان پهناور مانند ایران داشته باشد. طریقت صفویه مستقیماً توسط خاندان صفوی، سلسله صفویه را به­وجود­آورد، ایران را متحد ساخت و مذهب جعفری را مذهب رسمی یکی از بزرگ­ترین بلاد اسلامی گردانید.»

در فصل شیخ صفی الدین از خانقاه تا سپاه قزلباش، بیان شده است: شیخ صفی الدین پس از تعیین فرزند خویش سید صدرالدین به عنوان جانشین و صاحب خرقه و سجّاده در ۱۲ محرم سال  ۷۳۵ هـ.ق. دعوت حقّ را لبیک گفت و به دیار باقی شتافت. دویست سال جهاد فرهنگی و اجتماعی شیخ صفی­الدین و اخلاف ایشان نظیر عارف مجاهد شهید شیخ جنید و عارف سلحشور شهید سیدحیدر اسباب تحولات عظیم در تاریخ و فرهنگ وتمدن ایران و تثبیت تشیع در ایران گردید. تأسیس سپاه قزلباش توسط عارف سلحشور شهید سید حیدر؛ بنیان­گذاری اولین سپاه مکتبی بود که زیر بنای آن معنویت و سپس جهاد در راه آرمان­های دین و حفاظت از میهن بود. شیخ صفی الدین پدر معنوی ایران مدرن و استقلال سیاسی ایران بدست توانای شاه اسماعیل صفوی(۹۰۷ه.ق. ۸۸۰ ه.خورشیدی) پس از نهصد سال است.

در فصل اصلاح طلبی مبنای کردار علوی، تبیین شده که: سلطان اولیاء مولی­الموحدین امیرالمؤمنین علی­(علیه­السلام) پیشوای اصلاح­طلبان جهان و سرسلسله عموم طریقت­های معتبر عرفانی پس از ضربت خوردن در سجده­گاه در نماز صبح؛  فرزندان دلبندشان و همه سالکان طریق دوست را به جمع بین  اصلاح درون و برون دعوت فرمودند.

 در این وصیت­نامه الهی که منشور رفتاری سالکان علوی است؛ تقوای الهی زیربنای همه رفتارهای یک سالک تبیین شده است. مبنای کردار علوی؛ اصلاح درون و بیرون است. در ادبیات امیرالمؤمنین علی(ع)  اصلاح درون؛ «تقوا» خوانده شده، که زیربنای ساختمان اصلاحات است و اصلاح بیرون در «امر به معروف» و «نهی از منکر» در برابر حکومت و ظلم تجلی یافته است.

«تقوا» به معنای گوشه­نشینی و چشم بستن بر ناروایی­ها نیست و انجام اصلاحات اجتماعی و ایستادن در مقابل ماشین قدرت و نقد قدرت سیاسی و اقتصادی بدون مجهز شدن به سلاح «تقوا» امکان ندارد. انسان بدون اصلاح درون؛ در برابر ماشین قدرت یا خُرد می­شود یا با مستحیل شدن در آن، بخشی از ماشین قدرت می­گردد. قدرت سیاسی ابزار تأسیس جامعه توحیدی است، نـه یک هدفِ فی نفسه مقدس. انحراف زمانی  آغار می­شود که قدرت و متولیان آن مقدس می­گردند. بدون نقد قدرت؛ جنبش اصلاحات برای تأسیس جامعه علوی(جامعه­ای مبتنی بر قسط،  تقوا و توحید) پژمرده و دچار دگردیسی هویتی می­شود.

در فصل تعامل امام رضا با قدرت، بیان شده: در عصر امام رضا(ع) شرایط به گونه­ای رقم خورد که امام(ع) شیعیان را از موضع تقیه بیرون آوردند و به اصلاح مردم و حکام پرداختند. امام رضا(ع) پس از امام جعفرصادق(ع)؛ دیالوگ فرهنگی بین مذاهب اسلامی و ادیان مختلف را به پیش بردند و با بهره­گیری از فضای سیاسی حکومت؛ حکمت و عقلانیت اندیشه ناب تشیع علوی را در سیاق و بافت تعاملات فرهنگی بروز دادند. مناظره­های امام رضا(ع) از شاهکارهای تکثر فرهنگی و تعامل سازنده علمی بین اندیشمندان است. در فضای دیالوگ و تضارب افکار؛ نـور خیره­کننده اندیشه الهی اهل­بیت(علیهم­السلام) آشکار می­شود وگرنـه در فضای بسته فرهنگی مونولوگ یک سویه، تفارق حق از باطل به غایت مشکل می­شود. از سوی دیگر امام رضا(ع) جریان معنویت گرای نابی را سامان­دهی کردند که بعداً در ادبیات عرفانی ایران و خراسان بزرگ رشد نمود و نقش مهمی در ساختار ادبیات و فرهنگ ایران ایفا کرد.

امام رضا(ع) در بُعد سیاسی نشان دادند که مشارکت در قدرت تنها باید در جهت اصلاح امور باشد و هدف یک مسلمان نباید قدرت فی­نفسه باشد، زیرا قدرت و حکومت هدف نیست، بلکه  ابزار خدمت به حق و خلق است. اگر بهره­برداری از قدرت سیاسی برای اصلاح امور ممکن باشد؛ مشارکت در آن مفید است و گرنـه حکومت و قدرتی که موفق به خدمت در راستای اهداف دین و ساختن زندگی مردم نباشد، مشروعیت دینی ندارد و امری کاملاً دنیایی است که تفاوتی با حکومت­های غیردینی ندارد. امام رضا(ع) پس از امیرالمؤمنین علی(ع) بار دیگر ارزش­ها و ضابطه­های فلسفه سیاسی حکومت حقه اسلامی را احیا کردند.  

در فصل راهکارهای مبارزه با اسلام هراسی، پس از تعریف معنای اسلام هراسی و سوابق تاریخی آن بیان شده: بین ملت غرب و برخی نهادهای قدرت رسمی و غیررسمی در غرب باید تمایز قائل شد. از دیگر سو با غرب یک­پارچه­­ رو به رو نیستیم. بسیاری از غربیان دوست­دار حافظ و مولانا هستند. نهادهای قدرت در غرب با گفتمان انقلاب اسلامی که نظم موجود جهانی را به چالش خوانده، مخالف­اند و آن را خطری برای منافع خود می­دانند. از سوی دیگر با روش برخورد تخاصمی با جامعه بین­الملل نمی­توان با «اسلام­هراسی» مبارزه کرد. اصل نخست مبارزه با «اسلام­هراسی»؛ شناخت واقعیت تنوع فرهنگ­ها و تمدن­ها و پس از آن اتخاذ روش تعامل و گفتگوی فرهنگی به جای تحمیل فرهنگی است. بدون توجه به این چند اصل؛ امکان نوشتن نسخه شفابخشی برای اپیدمی خطرناک «اسلام­هراسی» وجود ندارد. همگرایی مسلمانان و توسعه اقتصادی و سیاسی ملل مسلمان از دیگر مولفه های مبارزه سازنده با اسلام هراسی است.

در فصل انقلاب اسلامی و نظم نوین جهانی، بیان شده که این انقلاب از جهت ماهیت، رویکرد و سیاست خارجی در تقابل با نظم نوین جهانی است که تحت هژمونی حکومت آمریکا است، اما هنوز انقلاب اسلامی نتوانسته است یک مدل کامل موفقیت آمیز اجتماعی در مقابل مدلهای اجتماعی غربی تولید نماید اما موفق شده است در حوزه دفاعی و سیاست خارجی استقلال خود را از نظم آمریکایی بروز و ظهور دهد.

در فصل صلح، بیان شده: سازمان­ملل متحد، ۲۱ سپتامبر برابر با ۳۰ شهریور را به عنوان «روز جهانی صلح» نام­گذاری کرده‌ است. برقراری صلح در عرصه بین‌الملل و نفی هر گونه خشونت همواره یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های صلح طلبان در تاریخ ‌بوده ‌است. این دغدغه در وجهی از ادبیات سیاسی ایران به چشم می‌خورد. نخستین ‌بار در دوره اصلاحات و با طرح نظریه «گفتگوی تمدن‌ها» به مفهوم صلح به شکل نهادینه و رسمی پرداخته ‌شد. نظریه «جهان عاری از خشونت» حسن روحانی مجدداً توجه به صلح را در خطِّ­مشی سیاسی - فرهنگی ایران در سپهر روابط بین الملل و فلسفه سیاسی برجسته کرد.

از نظر مولف کتاب های «دیپلماسی و امنیت ملی در خاورمیانه بزرگ(۱۳۹۳)» و «گفتمان انقلابی در جهان اسلام»(۱۳۹۶) دو اثر دیگر صفوی، مکمل این کتاب هستند.

کد خبر 4752213

دیگر خبرها

  • حل بحران آب دشت قزوین در گرو تغییر الگوی کشاورزی
  • پاسخ به شبهاتی در ارتباط با عاشورا و قیام امام حسین (ع)
  • روایتی از شهادت مظلومانه امام حسین (ع) و حضرت رقیه (س)
  • معرفی کتاب تحلیل واقعه عاشورا
  • چرا افراد زیر ۳۰ سال خود را می‌کُشند؟
  • همایش «از عاشورا تا انتظار» در اردبیل
  • هدف اهل سنت از زیارت کربلا، رضای خداوند است
  • عاشورا فرهنگی مبتنی بر معرفت است
  • عاشورا نه یک حادثه که فرهنگی مبتنی بر معرفت است
  • عاشورا نه یک حادثه که یک فرهنگ مبتنی بر معرفت است
  • نهمین کنفرانس الگوی اسلامی ایرانی پیشرفت برگزار می شود
  • اهل تسنن نیز فرزندانشان را به سبک حضرت علی(ع) پرورش می‌دهند
  • فرزندانم را به سبک و سیره امام حسین(ع) و حضرت علی(ع) پرورش می‌دهم
  • امام حسین(ع) در کربلا در روز عاشورا نهاد دین را ریشه‌دار کرد
  • حماسه عاشورا الگوی مقاومت ملت ایران است
  • برپایی کارگاه «نقش تحکیم خانواده، فرهنگ و معنویت در نشاط اجتماعی» در یاسوج
  • تعرض کنندگان به نفتکش ایرانی، سیلی سختی از فرزندان ملت خواهند خورد
  • برگزاری کارگاه «نقش تحکیم خانواده، فرهنگ و معنویت در نشاط اجتماعی» در یاسوج
  • معرفی آرمان‌های واقعی عاشورا وظیفه اصلی کانون‌های مساجد است